Ze zijn wel wat gewend bij dierennoodopvang Flappus in Zwolle, maar afgelopen zaterdag was het toch even schrikken toen een medewerker onder weg naar haar auto ineens op een achtergelaten kooi vol cavia's stuitte. Tientallen pasgeboren caviaatjes zaten in de kooi, waarvan enkelen in zeer slechte conditie en een paar hoogzwangere vrouwtjes.
Vorige keer waren wij gedumpt zielig toch?
"Een aantal is er niet zo best aan toe", zegt medewerker GerieKamphuis. "Er zaten twee beren (mannetjes -red.) in de kooi en een stuk of wat zeugen. Verder alleen maar pasgeboren caviaatjes. Tientallen stuks."
Tientallen pasgeborenen
De dierennoodopvang heeft de beestjes gecontroleerd en ze in hokken geplaatst. De hoogzwangere vrouwtjes zitten apart, de twee mannen natuurlijk ook. De rest van de cavia's is bij elkaar gezet omdat de medewerkers niet weten welk jonkie bij welk vrouwtje hoort.
"We vermoeden dat iemand dacht alleen maar vrouwtjes in een kooi bij elkaar te hebben. Cavia's dragen gemiddeld vier tot zes baby's en als ze geboren worden, dan heb je er ineens tientallen. Dat zal vast schrikken zijn geweest, maar dieren op deze manier dumpen, dat kan natuurlijk echt niet."
Couveuse
Vier van de pasgeborenen zijn inmiddels overleden en eentje ligt in kritieke toestand in de couveuse. Dierennoodopvang Flappus is gelukkig voorbereid op plotselinge gasten en heeft de nodige kooien vrij. Toch is dit ook voor hen een tegenvaller.
Flappus wordt in stand gehouden met subsidies van een aantal gemeenten in de omgeving en donaties. Gerie roept mensen dan ook op om overtollige groenten langs te komen brengen. "Cavia's eten heel veel groente door de dag en met zo'n groot aantal gaat het snel op.
Schokkend genoeg mocht er dit weekend een controversieel haaiendodende toernooi plaatsvinden in Jupiter, Florida. Dit ondanks de dappere inspanningen van One Protest en zijn petitie om de jacht te stoppen die binnen enkele dagen bijna 150.000 handtekeningen verzamelde. De gevreesde zogenaamde "wedstrijd" is voorbij, maar de woede erover gaat door.
Naar verluidt namen 54 boten vol vissers deel aan de travestie die resulteerde in de dood van ten minste negen haaien, waarvan de grootste 397 pond woog. Naar schatting 100 tot 125 haaien werden ook verondersteld te worden gevangen en vrijgelaten. Jason Barquin, onder zijn nieuw opgerichte bedrijf, Warbird Tournaments LLC.,organiseerde het verschrikkelijke evenement dat $ 100 toegangsprijs per boot kostte.
"In een gruwelijke vertoning doodden ze haaien niet voor levensonderhoud, maar voor trofeeën en "plezier", deelde One Protest op zijn Facebook-pagina. " Vervolgens brachten ze de levenloze lichamen naar een weegstation en gebruikten kettingzagen en messen om ze in stukken te hakken en hun kaken uit te snijden voor een trofee."
Volgens de belangenorganisatie is Barquin een voormalige politieagent die in april werd gearresteerd en beschuldigd van batterij, valse personatie en onwettig gebruik van badges naast andere overtredingen. One Protest deelde ook mee dat een van de andere organisatoren van het beschamende toernooi, Robert Navarro, ook een bekende berenjager is.
Ze behoren tot die trofeejagers "die termen als behoud, overbevolking en winstderving gebruiken om hun acties te rechtvaardigen. Er zijn geen wetenschappelijke gegevens die hun beweringen ondersteunen dat haaien in overvloed zijn." In feite, zoals opgemerkt door One Protest, is er wetenschappelijk bewijs dat haaienpopulaties wereldwijd afnemen.
Tragisch genoeg worden jaarlijks meer dan 100 miljoen haaien gedood en zijn de haaienpopulaties de afgelopen 50 jaar met 70% afgenomen. Haaien worden geconfronteerd met tal van bedreigingen, zoals overbevissing, gevangen worden als bijvangst, ontvinnen, verlies van habitat en meer. Haaien planten zich langzaam voort en toernooien zoals deze richten zich vaak op de grootste haaien, die toevallig de vrouwtjes zijn, en het is niet ongebruikelijk dat zwangere haaien worden gedood.
Zoals vermeld in de One Protest-petitie, nam de organisatie contact op met de Florida Fish and Wildlife Conservation Commission (FWC) enstuurde documentatie van haaienvissers waarin stond dat ze zoveel mogelijk haaien in het hoofd zouden schieten en alleen de belangrijkste haaienkarkassen terug zouden nemen naar weegstations om een prijs te winnen voor de grootste gevangen vis.
De staatswet van Florida staat de wettelijke "oogst" van één haai per persoon en twee haaien per boot toe. De FWC, die op de hoogte was van het geadverteerde haaiendodingstoernooi, antwoordde dat vistoernooien geen goedkeuring van de FWC vereisen; ze moeten echter voldoen aan de staats- en federale visserijvoorschriften.
"Het is verschrikkelijk dat de FWC en NOAA, twee instanties die verantwoordelijk zijn voor de bescherming van haaien, vistoernooien toestaan die een absolute minachting voor het leven bevorderen. Dit toernooi gaat niet over voeding. Het gaat om de sensatie van het doden en bevordert een gebrek aan respect voor haaien en hun essentiële rol bij het gezond en in balans houden van onze onderwaterecosystemen," legt de organisatie uit in hun petitie. "Dit gebrek aan respect kweekt stroperij en andere flagrante daden."
Op een meer positieve noot verklaarde One Protest dat "De dagen waarop mensen en de instanties die verantwoordelijk zijn voor het beschermen van haaien en andere dieren in het wild de wetenschap negeren, en de wil van het publiek om tegemoet te komen aan door de industrie gedreven winsten, speciale belangen en politiek zijn geteld."
"Toen we onze petitie begonnen, wisten we dat de kans klein was dat het toernooi zou worden geannuleerd. Maar we gebruiken petities als katalysator voor verandering en om het bewustzijn te vergroten. We hebben nu toegang tot meer dan 100.000 haaienverdedigers waarnaar we belangrijke oproepen tot actie kunnen sturen via een petitie-update. We werken actief aan nieuwe acties, dus blijf op de hoogte van updates", besluit de organisatie. "Als je dat nog niet hebt gedaan, doe dan mee aan de strijd en teken en deel onze petitie."
Teken alsjeblieft de petitie die oproept tot een einde aan dit soort wrede en onnodige moordwedstrijden in Florida, HIER!
Zwitsers begraven onderbroeken om bodemkwaliteit te onderzoeken
Onderbroeken begraven om de bodemkwaliteit te testen. Het klinkt raar, maar het is exact waar ze mee bezig zijn in Zwitserland. De universiteit van Zürich en het Zwitsers federaal research instituut Agroscope roepen mensen op om katoenen ondergoed te graven in heel het land.
Bron:Universiteit van Zürich
Tuiniers, boeren en andere geïnteresseerde mensen begraven katoenen onderbroeken. Na twee maanden is het de bedoeling dat ze die weer opgraven. Dan nemen ze er een foto van en laten ze het ondergoed drogen. Hoe meer vergaan het broekje is, hoe actiever het leven er in de grond is. Zo kan de gezondheid van de grond aangetoond worden.
De foto’s en achtergrondinformatie worden dan geüpload op een online platform, waarna ze op een interactieve kaart verschijnen. De vergane broekjes en een staal van de grond worden vervolgens naar het Agroscope-labo gestuurd. Daar zullen ze kijken hoe vergaan de onderbroek is en de grondstaal onderzoeken.
Doel
Het project, met als naam “Beweisstück Unterhose” (Bewijsstuk onderbroek), heeft als doel om aandacht te vestigen op het leven onder onze voeten. De grond zit namelijk vol met bacteriën, insecten, wormen, schimmels en andere wezens. Hun aanwezigheid en activiteit is essentieel voor een gezonde bodem. Met dit onderzoek willen ze een overzicht krijgen van de biologische activiteit in de Zwitserse bodem.
Een jonge vrouw die zich met heel haar hart voor dieren inzet in het wrede en corrupte Bosnië. Dan kun je er zeker van zijn dat je leven een aan één schakeling van zorgen, verdriet en angst is. Maar zij blijft doorgaan, al vanaf haar 14e jaar....
We weten niet of de oorlog in voormalig Joegoslavië de oorzaak is maar de mensen zijn er beslist niet mens- of diervriendelijker van geworden. Dalida Kozlic is haar naam en toen ze 14 jaar oud was werd er een hond voor haar ogen neergeschoten. Het arme dier kermde en de geschrokken Dalida werd ook nog met een geweer bedreigd toen ze het dier wilde helpen. Dat gehuil van die hond klinkt nog steeds in haar oren en toen stond haar besluit vast. Voor zulk onrecht moest ze gewoon gaan vechten. En niet zomaar zoals de meeste dierenhelpers doen, maar met een gedegen achtergrond. Ze deed heel erg haar best op school en werd uiteindelijk advocaat! Haar bedoeling is om legaal het onrecht en de corruptie in haar land te bestrijden. Vooral het onrecht naar zwerfdieren. Maar de ‘tegenpartij’ vecht helaas met ongeoorloofde middelen. Bedreigingen en chantage. De corrupte ambtenaren en hondenvangers geven hun lucratieve neveninkomsten niet zomaar op… Behalve met haar pen en mond, helpt Dalida samen met haar ouders in en rondom hun huis veel mishandelde zwerfdieren. Momenteel al meer dan 100 geredde honden en katten. Die dieren zijn gered van een afschuwelijk lot. Nadat een dier gered en opgevangen is, is er heel veel werk te doen: wonden verzorgen, bijvoeren, vaccineren, steriliseren…. En dan proberen om het dier op Facebook te zetten, om te kijken of er een goede adoptant voor te vinden is.
Gelukkig dat deze dieren bij Dalida in veiligheid zijn.
Ook de vader van Dalida verzorgt iedere dag vele dieren…
Dalida zal haar hele leven voor dieren blijven opkomen.
Dalida en haar vader met een zojuist geredde hond.
Dalida werkt heel de dag tegen een mager loontje. Door haar strijd vóór de dieren en tégen de corruptie krijgt ze nauwelijks de kans om aan werk te komen. Ze wordt aan alle kanten tegengewerkt en geboycot.
Toch blijft Dalida op het rechte pad. Want één foutje zouden haar tegenstanders onmiddellijk tegen haar gebruiken.
Heel vaak staan de zogenaamde inspecteurs van de gemeente onverwacht op de stoep om te zien of ze de familie op de kleinste onregelmatigheid kunnen betrappen.
Vorig jaar werd haar vader geprovoceerd door in zijn aanwezigheid een van hun honden neer te schieten. Gelukkig verbeet hij zijn woede en haalde diep adem, waardoor het niet tot een handgemeen of arrestatie leidde.
Maar intussen heeft deze man wel problemen met zijn hart door de dagelijkse stress. Geweldig dat de ouders zó achter hun dochter blijven staan. Want het is niet de eerste keer dat ze getreiterd worden en het zal ook niet de laatste keer zijn.
Ongeveer 50 honden en 10 katten worden door de ouders van Dalida verzorgd in hun zelfgebouwde, maar veel te kleine asiel.
Helaas moeten de andere geredde dieren in een betaald pension afwachten tot er een dier wordt geadopteerd. Pension is een te mooi woord voor een eenvoudige opvang, niet veel beter dan in een gemeentekennel. Maar in ieder geval veilig.
Met veel liefde en geduld heeft Dalida deze pup weten te verbinden…
Weer een kratje vol pups langs de snelweg gevonden…
Om kosten te besparen koopt de vader zelf voer en brengt het rond naar de diverse adressen. Daarnaast brengt en haalt hij ook de dieren naar de dierenarts.Ook Dalida moet na haar werkdag nog alle pensions langs om de honden te bezoeken en te controleren.
Adoptanten zoeken, Facebook en administratie bijhouden en proberen, hoe dan ook, iets van inkomsten binnen te halen.
Maar voldoende zal het nooit zijn. De dierenartsrekeningen zullen altijd hoger zijn dan de donaties.
Daarnaast wordt ze regelmatig gebeld, dat er ergens weer een gewond dier langs de kant van de weg ligt.
Dan moet ze vaak vele kilometers rijden, soms zelfs ’s nachts.
Elke dag leeft de familie in angst en spanning. Om de nooit aflatende stroom nieuwe slachtoffertjes. Om de financiële problemen. Om de pesterijen. Maar ze geven niet op.
Zij zijn de ‘Voice of the Voiceless’, de stem van de vele kleine levende wezens die in stilte lijden. Want hun leed is onvoorstelbaar.
Behalve honger, dorst, kou, pijn en ziekte hebben ze ook te maken met de onverschilligheid van de bevolking, de wreedheden van hondenvangers en niet te vergeten het grote aantal hondenhaters die meestal straffeloos hun sadisme kunnen botvieren.
Een sadist heeft dit dier weten te verwonden…
In de kleine opvang achter hun huis is het voedertijd.
Het is bewonderenswaardig hoe Dalida en haar ouders ondanks alles blijven strijden voor die vele arme dieren in Bosnië. Wij hebben diep respect voor deze dappere mensen. Hun liefde voor dieren kent geen grenzen en wint het iedere dag opnieuw van de wanhoop en het verdriet.
Laten wij met ons allen met deze hulpactie Dalida en haar ouders laten weten dat ze er niet langer alleen voor staan! Dat wij in Nederland en België met hen meeleven en het juist wel waarderen, wat zij iedere dag voor de dieren willen doen. Wij weten zeker dat behalve mooie donaties ook ons aller morele steun heel belangrijk voor hen zal zijn!
Ons bankrekening nummer is:
NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. ‘Hulpactie 93’
Of doneer via onderstaande knoppen:
Life has changed beyond belief for over a hundred bears on a bile farm in Nanning China but now these bears finally look set for their “forever home” in Chengdu.
When Animals Asia took over the farm in April 2014 the aim was to turn the site into a small sanctuary, moving the sickest bears back to Chengdu. The first task was to assess the bears’ condition and systematically start addressing their needs including freeing them from pain.
Since then over 80 bears have been health checked or undergone surgery. At the same time the Animals Asia team developed a wide-ranging “enrichment” plan to help the bears cope with their confined environment. This includes toys, pools to cool down in and vast amounts of fruit popsicles. They enjoy nutritious meals twice a day which has meant an incredible improvement to their body condition.
Meanwhile yard by yard, cage by cage, all areas have been cleaned with pressure washers, and cubs like Smudge - the last cub born on the farm - have begun to be integrated with other bears to provide companionship.
But while this was happening, wider planning hit repeated obstacles. With bear bile farming continuing to be such a sensitive issue in China - permits to move 30 of the bears to Animals Asia’s Chengdu sanctuary faced delay after delay as negotiations stalled.
Without these bears being transferred there was not enough room to develop the rest of the site for sanctuary use.
Meanwhile late last year it was made known to Animals Asia that the entire site had been sold to developers. The negotiations further complicating the process of securing a future for these incredible bears.
It was decided by Animals Asia that it would change tactics and rather than aiming to change a farm into a sanctuary they would instead bring these bears “home” to its Chengdu sanctuary.
Now, with all parties poised - it’s expected that commercial building work will start this summer on the Nanning site and the bears will finally start their evacuation. To reach this point has taken many hundreds of hours of negotiations as well as huge expense for the NGO.
With 123 bears set to be moved it will require a series of trips of over 1,200 kilometres - another massive undertaking.
Animals Asia founder and CEO Jill Robinson said:
“We’ve learned not to expect anything so the word now is ‘hope’ - with everything we know and with all the time we have put in, we now dare to hope that the bears are finally about to come home.
“If Animals Asia stands for one thing then it’s commitment to animals and while frustration grew, what kept us going was precisely that - commitment to these bears. We could never turn our backs on them. Not when we first had the chance to take care of them - not since - and certainly not now. We’ll get them home.
“What has happened in the meantime is remarkable. When we first walked into what was then a bear farm all we could hear was moaning. It was dark, it stank and the bears were dying a slow death - as bears on farms do.
“They didn’t even have enough water to drink. We had to install a new water tank and pumps just to cure their thirst and it made the world of difference. Thanks to all the work done and thanks to incredible support from across the world, we are managing the bears needs both physical and psychological. They are bears enjoying a proper diet who now gleefully play with their toys.
“While of course this has been the time of their lives - because they’ve never known better - we’ve always wanted to give them more. We want to take them home. We want to get them out in the sunshine and free them from their dark lives on the farm.”
Animals Asia is tentatively waiting on the go-ahead to move the bears. Knowing as ever that negotiations can stretch but also knowing that with the developers being keen to move there is now a financial incentive to hand over the bears.
Jill added:
“The pressures of Nanning - in terms of time, people and much-needed funding could have broken us. But we’re stronger and we’ve never felt more committed and compelled, not just to get these bears home but to also end bear bile farming. We know that millions - inside and outside of China are with us.”
.jpg)
.jpg)
.jpg)
