Welpje Blackfire heeft 6 botbreuken opgedaan door slechte voeding in een knuffelfarm ( róntgenfoto )

Hoe knuffelfarms de gezondheid van hun welpjes ernstig schaden

Op een röntgenfoto van de achterpoten van Blackfire zijn botbreuken te zien (aangegeven met gele pijlen) en een heleboel haarscheurtjes.

meerdelige serie over de schadelijke gevolgen van knuffelfarms. Lees de voorgaande blogs

Tijgers gered van een knuffelfarm, deel 1 en Het verhaal van Priya, een tijger die werd gered van een knuffelfarm, deel 2.

Bij een recente interventie op een knuffelfarm maakten we kennis met Blackfire, Rocklyn en Peyton, drie witte tijgerwelpen die kort na hun geboorte waren weggehaald bij hun moeder om dienst te doen als knuffelobject.

Op de knuffelfarm kregen ze flesvoeding die om wat voor reden dan ook - onwetendheid, onverschilligheid en/of hebzucht (ondervoede welpen blijven langer klein) - niet de juiste voedingsstoffen* bevatte.

Priya (links) en Charaka (rechts), twee tijgers die werden gered van een knuffelfarm waar in hoog tempo welpen werden gefokt, ontspannen zich in hun nieuwe, ruime verblijf.

Doordat ze niet genoeg calcium binnenkregen om sterke, gezonde botten te ontwikkelen, kregen ze last van botontkalking. Hun redders herkenden de symptomen direct bij aankomst, omdat geen van de welpen goed rechtop kon staan en ze allemaal piepten als ze probeerden te lopen.

Er werden röntgenfoto's gemaakt en er werd bloed afgenomen voor onderzoek. Daaruit bleek dat het calciumgehalte in het bloed te laag was en dat er meerdere kleine breukjes te zien waren in het bekken en de poten van de welpen. Bij Blackfire waren de afwijkingen in het bekken zo ernstig dat hij moeite had met zijn ontlasting en kampte met pijnlijke verstoppingen.

Alle drie de welpen kregen snel pijnstillers, laxeermiddelen en een speciaal dieet om de minerale onbalans te herstellen die al dit leed veroorzaakte. Nu, maanden later, kunnen ze alle drie door hun verblijf rennen en gedragen ze zich meer als gezonde tijgerwelpen.

Dat neemt niet weg dat ze allemaal nog steeds botafwijkingen hebben die misschien nooit helemaal zullen herstellen. En voor geen van de drie is het gevaar helemaal geweken: complicaties kunnen nog risico's met zich meebrengen.

We weten nog niet hoe het verhaal van Rocklyn, Peyton en Blackfire zal aflopen.

Het IFAW stelt geld beschikbaar voor medische behandelingen en een speciaal dieet. Maar dat is niet genoeg. Dierentuinen langs de weg in de Verenigde Staten waar welpjes te vroeg bij hun moeder worden weggehaald zodat mensen tegen betaling met ze op de foto kunnen, moeten helemaal verleden tijd worden. Als de Big Cat Public Safety Act, die vorige week opnieuw in het Huis van Afgevaardigden werd ingebracht als wetsvoorstel H.R. 1818, wordt aangenomen, wordt het voor dierentuinen langs de weg verboden om met grote katten te fokken.

--MW

* Botontkalking kan ook worden veroorzaakt door genetische factoren. De moeder van Rocklyn en Peyton werd bij dezelfde actie gered en beviel kort daarna van een nieuw nestje. Deze welpen zijn onderzocht op symptomen van botontkalking, maar die zijn niet gevonden. Op basis daarvan kan de conclusie worden getrokken dat de botontkalking bij de andere welpen is veroorzaakt door slechte voeding.

Subscribe to Meredith Whitney

About Meredith Whitney

Als medewerker van het Wildlife Rescue Program zet Meredith zich in voor de uitbreiding van opvangcentra voor grote katachtigen en voor een verbod op het houden van grote katachtige door

See more »

Meer dan 75 tijgers gered uit knuffelfarms in Amerika in 6 foto's

Opmerking: dit artikel is het tweede in een meerdelige serie over knuffelfarms. Klik hier voor het eerste deel.

Deze tijgerin heeft een zwaar leven achter de rug.

Turpentine Creek Wildlife Refuge (TCWR) en Tigers in America (TIA) evacueerden meer dan 100 grote katten van een knuffelfarm, waaronder 75 tijgers, en namen vervolgens de leiding over de farm over. Het bood ze een zeldzame blik achter de schermen van de schimmige wereld van de knuffelfarms. Het IFAW stelde geld beschikbaar voor deze reddingsoperatie.

Bij het doornemen van de administratie over de dieren kregen TCWR en TIA een goed beeld van een periode uit het leven van één van de tijgerinnen, Priya, en haar welpen. De informatie in dit soort administraties is soms zo schokkend, dat knuffelfarms ze liever voor het publiek verborgen houden. Sommige farms houden helemaal geen informatie bij, wat deze dossiers extra bijzonder maakt. Ze bieden een waardevolle blik achter de schermen van de clandestiene handel in grote katten.

Priya werd in 2003 in deze dierentuin langs de weg in Colorado geboren. Later leefde ze samen met een mannelijke tijger, genaamd Charaka, die in 2001 werd geboren in een snelfokkerij in Kansas. De eigenaar van de fokkerij waar Charaka vandaan kwam, werd eind vorig jaar met de volgende woorden in de media geciteerd: “Bij ons worden er meer welpen geboren dan waar ook… dat heeft voor een groot deel te maken met het feit dat we ze bij hun moeders kunnen weghalen.”

In maart 2010 kreeg Priya 3 welpen: Poncho, Montana en Carolina. Het is niet duidelijk of dit Priya's eerste nest was, aangezien vrouwtjestijgers al op 3-jarige leeftijd nakomelingen kunnen krijgen. Het was in elk geval niet haar laatste nest.

Vijf maanden later, in augustus 2010, beviel Priya van Zeke, Griffin en Dimitri. Acht maanden later kreeg ze weer drie welpen – Eva, Juanita en Carmen. De laatste geboortegegevens die TCWR en TIA konden achterhalen, vertellen een grimmig verhaal over drie welpen van Priya die in de herfst van 2011 allemaal stierven door medische problemen. Voor deze drie welpen was geen geboortedatum genoteerd.

Een stamboom die laat zien waar de welpen uit de vier nesten van Priya na hun redding terecht zijn gekomen.

Alle welpen van Priya, met uitzondering van Carmen, bleven in de dierentuin langs de weg. Carmen werd naar een illusionist in Las Vegas gestuurd, die bij de katten die hij in zijn voorstellingen gebruikte standaard de tanden afvijlde en de klauwen verwijderde. Het verwijderen van de klauwen bij grote katten is een procedure die door de American Veterinary Medical Association wordt afgekeurd. Uit de administratie blijkt dat er regelmatig welpen van de dierentuin langs de weg naar deze illusionist werden gestuurd. Deze dieren werden vaak weer naar de dierentuin teruggebracht als ze te groot en te gevaarlijk werden om in zijn voorstelling te worden gebruikt. Na hun terugkeer werden deze tijgers in krappe kooien ondergebracht, zoals op de foto hieronder, en werd er met ze gefokt om nieuwe welpen te krijgen om geld mee te verdienen.

Het krappe, kale verblijf waar Poncho en Montana, twee welpen van Priya, zes jaar lang in verbleven.

Aangenomen wordt dat alle welpen die in de dierentuin gehouden werden, zijn gebruikt voor betaalde knuffelactiviteiten met bezoekers, tot ze te oud werden om veilig te worden vastgehouden. Als dat moment aanbrak, werden ze verbannen naar kleine, kale verblijven, om daar de rest van hun leven te slijten. Ze hadden nergens gras, nauwelijks schaduw, en toen TCWR en TIA een kijkje kwamen nemen, was de grond bedekt met uitwerpselen en versnipperde houten pallets. De beheerders hadden niet eens de moeite genomen om de metalen spijkers te verwijderen voordat de houtsnippers in de verblijven werden uitgestrooid.

Priya’s welp Carolina werd in een verblijf met twee andere tijgers gestopt, India en Capriccio, die van een andere fokkerij in Oklahoma afkomstig waren. Zij werden naar Colorado overgebracht toen ze nog maar een week oud waren. Op dit moment is er geen wetgeving die dit verbiedt. In zowel Oklahoma als Colorado is het wél verboden om huiskatten en honden jonger dan 8 weken te verkopen of over te dragen.

Poncho te midden van zijn eigen uitwerpselen en versnipperde houten pallets.

Eind vorig jaar veranderde alles, toen Turpentine Creek Wildlife Refuge en Tigers in America de dierentuin langs de weg overnamen en hun reddingsoperatie startten. Priya en al haar overgebleven welpen werden overgebracht naar nieuwe verblijven bij Big Cat Rescue, Carolina Tiger Rescue, Forest Animal Rescue, The Wildcat Sanctuary en Turpentine Creek Wildlife Refuge. Hier hebben ze nieuwe, ruime verblijven tot hun beschikking, waar ze veel bewegingsvrijheid hebben en door hun nieuwe verzorgers met aandacht worden overladen.

Montana en Poncho in het Turpentine Creek Wildlife Refuge

Priya en de andere dieren die zijn gered door Turpentine Creek Wildlife Refuge en Tigers in America hebben jarenlang een ellendig leven gehad, maar hun verhaal kreeg uiteindelijk toch nog een happy end. Dat kan helaas niet worden gezegd van honderden, misschien wel duizenden tijgers, leeuwen en andere dieren die door heel Amerika worden misbruikt in knuffelfarms.

Over de omvang van de netwerken achter deze handel is nog niet veel bekend, ook niet over het lot van veel van de dieren die erin omgaan. Wat we wel weten, is dat er nog veel meer slachtoffers zijn die onze hulp nodig hebben. Daarom werkt het IFAW samen met organisaties als TCWR en TIA om grote katten in de VS die zijn mishandeld, verwaarloosd en in de steek gelaten de rest van hun leven een goed leven te geven.

--MW

Subscribe to Meredith Whitney

About Meredith Whitney

Als medewerker van het Wildlife Rescue Program zet Meredith zich in voor de uitbreiding van opvangcentra voor grote katachtigen en voor een verbod op het houden van grote katachtige.       

Verzwakte tijgerwelpen konden niet staan en lopen gered uit knuffelfarm ( VS )

Een flyer van de inmiddels gesloten knuffelfarm. De tijgerwelpen op deze foto uit juli 2016 waren zo verzwakt dat ze niet konden staan of lopen toen ze door Turpentine Creek Wildlife Refuge en Tigers in America bij een knuffelfarm werden weggehaald.

Opmerking: dit artikel is het eerste in een meerdelige serie over knuffelfarms.

Toen eerder dit jaar de eigenaar van een kleine dierentuin met 'knuffelwelpen' langs de weg in Colorado ziek werd, was dat een kans voor het IFAW, Turpentine Creek Wildlife Refuge en Tigers in America om meer dan honderd grote katten in veiligheid te brengen.

Een foto van het in slechte staat verkerende hekwerk rond de tijgerverblijven in een dierentuin waar het IFAW, Turpentine Creek Wildlife Refuge en Tijgers in America een aantal grote katten konden weghalen. De dierentuin fokte in hoog tempo welpen om ze te gebruiken voor betaalde 'knuffelactiviteiten'.

Deorganisaties kochten het land en regelden dat alle dieren naar Turpentine Creek gingen. Ze kwamen in actie om een einde te maken aan de knuffelactiviteiten en om de leefomstandigheden te verbeteren voor 110 grote katten die werden gehouden op een terrein van nog geen vijf hectare groot. Het IFAW stelde geld beschikbaar voor het vervoer van een aantal dieren naar legitieme opvanglocaties waar ze de rest van hun leven comfortabel kunnen doorbrengen.

In knuffelfarms worden jonge dieren, zoals tijgerwelpen, gebruikt als fotorekwisieten voor betalende klanten. Deze farms misleiden hun bezoekers en maken misbruik van het vertederende effect dat jonge dieren vaak op mensen hebben. Het verlangen om ze vast te houden en te aaien is vaak onweerstaanbaar. Maar achter dit vertederende front gaat een duistere wereld schuil. Dit soort farms draait op dierenleed.

De eerste slachtoffers zijn de volwassen vrouwtjestijgers. Sommige knuffelfarms doen aan 'versneld fokken' - waarbij pasgeboren welpen al een paar dagen of zelfs een paar uur na hun geboorte bij de moeder worden weggehaald. In het wild blijft een tijgermoeder maar liefst twee jaar bij haar welpen om voor ze te zorgen. En dat betekent dat zelfs de meest succesvolle moeders in het wild maar eens in de drie jaar welpen krijgen. Als in gevangenschap de welpen echter bij hun moeder worden weggehaald, kan ze snel weer zwanger raken. En dan kunnen er zelfs drie keer per jaar welpen worden geboren. Dit overmatige fokken kan de gezondheid van de moeder in gevaar brengen.

Het tweede slachtoffer zijn de welpjes. Ze worden al bij de moeder weggehaald als ze nog bij haar drinken. Ze krijgen flesvoeding en worden van de ene vreemde naar de andere doorgegeven. Vaak gaat dat uren aan een stuk door, zonder dat ze tussendoor enige rust krijgen. Hierdoor kunnen ze uitgedroogd raken en last krijgen van psychische klachten. Ook kunnen ze er ziek van worden, omdat hun onvolgroeide immuunsysteem nog niet bestand is tegen de ziekten waaraan ze kunnen worden blootgesteld, zoals hondenziekte, die huisdieren bij zich kunnen dragen. Van hondenziekte is bekend dat het dodelijk kan zijn voor grote katten. Ook kunnen de welpen ondervoed raken als de flesvoeding niet de juiste samenstelling heeft, of als de flesvoeding niet op tijd wordt vervangen door vast voedsel. Soms wordt de overgang naar vast voedsel bewust uitgesteld om de welpen maar zo lang mogelijk te kunnen gebruiken voor het winstgevende 'knuffelen'. Die ondervoeding lijdt vaak tot stofwisselingsaandoeningen aan de botten. Bij dit soort aandoeningen worden door een gebrek aan calcium in de voeding de botten poreus, waardoor ze gemakkelijk breken.

En het laatste slachtoffer is het publiek. Knuffelfarms vertellen hun bezoekers vaak dat ze door te betalen voor het knuffelen, vasthouden of voeden van de welpen bijdragen aan het behoud van de soort. Vaak beweren ze dat ze door dieren te fokken helpen bedreigde soorten in stand te houden. De waarheid is echter dat de grote meerderheid van de tijgers in dierentuinen langs de weg in de Verenigde Staten kruisingen zijn. Het zijn kruisingen tussen verschillende ondersoorten van de tijger (bijvoorbeeld een kruising tussen een Bengaalse tijger en een Maleise tijger). En zelfs al was er een plek waar deze dieren in het wild zouden kunnen worden uitgezet, dan zou dat niet mogelijk zijn omdat ze nooit eerder in het wild hebben geleefd. Het introduceren van gekruiste genen in wilde ecosytemen is in strijd met de internationale best practices, omdat dit een negatieve invloed kan hebben op wilde populaties.

Het fokken van kruisingen van grote katten heeft geen enkele waarde voor het behoud van soorten. Het is een misleidende boodschap die de impact van legitieme maatregelen voor het behoud van soorten vertroebelt.

Helaas is 'welpenknuffelen' in de Verenigde Staten niet verboden. Het IFAW dringt er samen met een coalitie van organisaties bij de USDA op aan om de maas in de wet te dichten waardoor het is toegestaan dat particulieren grote katachtigen tussen 8 en 12 weken oud (op dit moment de enige leeftijd waarop dit wettelijk is toegestaan) mogen vasthouden. Ook werken we aan eenvormig nationaal beleid om grote katten te beschermen en individuele burgers te verbieden deze dieren te houden of te fokken.

Bron: www.ifaw.org