Duitsland keurt wetsvoorstel verbod doden een dags haantjes goed: geslacht bepaling in het ei om geboorte haantjes te voorkomen

 

Haantjes in de versnipperaar

De Duitse Bondsdag heeft 20 mei 2021 besloten dat het in Duitsland vanaf 2022 niet meer is toegestaan om haankuikens te doden. Per 2024 is het verboden om embryo's na de zesde incubatiedag te doden.

Minister van Landbouw Julia Klöckner (CDU) vond het doden van eendagshaantjes onacceptabel en diende een wetsvoorstel in om er wat aan te veranderen.

Duitsland is hiermee het eerste land ter wereld die het doden van eendagshaantjes verbiedt. Friedrich-Otto Ripke, voorzitter van de Centrale Vereniging van de Duitse Pluimvee-industrie (ZDG) is voorstander om te stoppen met doden van eendagshaantjes. „Wij als de Duitse pluimveesector juichen deze stap uitdrukkelijk toe. Al ongeveer vijftien jaar investeren we veel geld en knowhow in processen die deze weg mogelijk maken – met echte en praktische oplossingen.”

Haantjes worden versnippert 

Zijn kritiek is dat het wetsontwerp niet voorziet in uitzonderingen op een verbod op het doden als kan worden aangetoond dat de dieren als voederkuikens op de markt worden gebracht. Ripke: „Voor ons is het volstrekt onbegrijpelijk dat de Landbouwcommissie hier de aanbeveling van de Bondsraad niet heeft opgevolgd. Een dergelijke optie zou een belangrijke bijdrage zijn aan het behoud van kleinere broederijen die de kosten intensieve procedures van in-ovo geslachtsbepaling niet kunnen betalen.

Ripke betreurt het dat de wet alleen in Duitsland geldt en niet in andere EU-landen. Ook heeft wet volgens hem onvoldoende feitelijke grondslag.

Geslachtsbepaling in het ei
Het is nu de bedoeling dat er technologie wordt toegepast om het geslacht van het embryo in het ei vroeg vast te stellen, zodat voorkomen kan worden dat de haantjes ter wereld komen.

Ripke: „Marktrijpe technologieën moeten eerst beschikbaar zijn voordat een verbod op de huidige praktijk zinvol is. We zullen onze onderzoeksinspanningen blijven intensiveren om methoden voor geslachtsbepaling in het ei te ontwikkelen tot de zesde dag van de incubatie."

De wet voorziet vanaf 2024 in strengere regelgeving: dan is het verboden om embryo's na de zesde incubatiedag te doden. De marktrijpe methoden werken nu nog met geslachtsbepaling in het ei tussen de negende en veertiende incubatiedag.

Frankrijk komt eind dit jaar met een verbod op het doden van eendagshaantjes.

Tekst: Monique van Loon

Boeren werken aan melk van koeien waarbij het kalfje 3 maanden bij moeder mag blijven in plaats van bij de geboorte weghalen

 

Graag deel ik in deze tijden van somberheid wat positief nieuws met jullie. Drie dagen in een varkensslachterij De directeur van een groot varkensslachthuis vroeg ons om hulp. Hij wil de inrichting van de slachterij verbeteren om zo het lijden te verminderen van de varkens die ze er slachten. Drie dagen deden we onderzoek in het slachthuis en testten we verschillende oplossingen. We werden bijgestaan door dr. Temple Grandin – de wereldberoemde dierkundige. Ze kon via videobellen op afstand veel tips aandragen. We leggen nu de laatste hand aan een definitief verbeterplan. Slachthuizen kunnen we niet sluiten. Maar we kunnen ze in ieder geval wel verbeteren! Vijf dagen op een melkveebedrijf Begin september werkten we vijf dagen lang op een melkveebedrijf in Duitsland. Op deze boerderij mogen de kalfjes minstens drie maanden bij hun moeder in de kudde blijven. Dat is bijzonder! Het bedrijf produceert melk voor een nieuw label “ElternZeit”, samen met vier andere bedrijven in de regio. Deze boeren zien de pasgeboren kalveren niet als ongewenste bijproducten, maar houden ze bij hun moeder. De kalveren krijgen een goede kwaliteit van leven en worden uiteindelijk gefokt voor het vlees. De jonge kalveren leren van de volwassen koeien, net als in de natuur; ze rennen, spelen en socialiseren. De moeders zorgen voor hun jongen. Wij vinden van deze manier van melkproductie veel beter dan de conventionele manier. Daar worden pasgeboren kalfjes meteen bij hun moeder weggehaald en weggestopt in kleine hokken op gigantische kalvermesterijen. Omdat melkvee minstens 27 liter melk per dag produceert en een kalf daarvan maximaal de helft kan drinken, kan de melk gedeeld worden met de mens. Natuurlijk is de melk duurder (€ 2 per liter in plaats van € 1), maar die euro is de betere kwaliteit van leven voor de kalveren en koeien dubbel en dwars waard. Samen met een groep Nederlandse melkveehouders werken we ook in Nederland hard aan een label voor melk waarvan de kalf bij de koe blijft. Er is nog een hoop werk te verzetten maar we verwachten dat in 2022 melk met dit label in de winkels ligt! Fijn dat je de nieuwsbrief helemaal tot het einde gelezen hebt. Als we de ontwikkelingen van de laatste jaren zien dan zijn we hoopvol gestemd. Consumenten maar ook bedrijven denken steeds meer na over de herkomst van voedsel. De trend is humaner en meer lokaal geproduceerd voedsel. Zelfs vleesbedrijven stappen over op de productie van plantaardige eiwitten! Wij doen er alles aan om de bal aan het rollen te houden. Help jij ons met een donatie zodat we de vaart erin kunnen houden? Lesley Moffat directeur Eyes on Animals

Ontroerende slideshow: Ongelofelijk, de geboorte van een olifantje in het wild....

SLIDESHOW: Ongelooflijk, de geboorte van een olifantje

By: Daryl Balfour   

                           

Ontroerende dia's

    https://www.flickr.com//photos/animalrescueblog/sets/72157645653874833/show/  

Daryl Balfour is een bekende natuurfotograaf en auteur. In de jaren '90 volgden hij en zijn vrouw Sharna vier jaar lang olifanten voor hun boek African Elephants - A celebration of Majesty. Een foto ontbrak echter; de geboorte van een olifantje.

Maar ruim 20 jaar later, werd deze droom alsnog werkelijkheid!

Het is bijna negen uur op onze laatste dag in het Moremi Game Reserve in Botswana, en het is tijd om terug te gaan naar het kamp en ons klaar te maken voor onze vlucht.

Maar dan zie ik een kleine kudde, en een olifant die zich een beetje vreemd gedraagt. Ze sjokt achter de anderen aan, ze gaat liggen, en staat dan moeizaam weer op.

Ik stel mijn verrekijker scherp en stamel tegen de chauffeur: 'ze ziet er heel zwanger uit'.

De olifant staat op, schudt met haar kop en trompettert. Een paar andere koeien in de kudde blijven staan en kijken om.

 

Minuten later zie ik de eerste tekenen van iets waar ik al zo lang op wacht. Rond het geboortekanaal van de olifant verschijnt een melkwitte substantie. Olifanten krijgen hun jongen niet zoals 'normale' viervoeters, maar door een complex geboortekanaal.

 

Ook op IFAW.org: We wachten het exacte aantal gestroopte olifanten niet af: we gaan door met onze strijd

 

Het olifantje verschijnt binnen een paar seconden, een makkelijke geboorte. Volgens de tijdslijn op mijn camera duurde het exact 1 minuut en 13 seconden van de eerste tekenen tot het kalf op de grond lag!

Geen pijnstillers, geen keizersnede, geen gynaecoloog!

Maar toen begon het meest ongelooflijke en tedere gedeelte.

Zo gauw ze haar kalfje ter wereld had gebracht, trompetterde de olifant triomfantelijk, dit werd onmiddellijk overgenomen door de rest van de kudde. De volwassen koeien, tieners en de kleine kalfjes drongen samen om het olifantje te verwelkomen.

 

Het enthousiasme werkte aanstekelijk. Twee jonge kalfjes, die niets konden zien door de rest van de kudde, zakten door hun voorpoten en kropen naar voren om het beter te kunnen zien.

 

Opmerkelijk genoeg besteedde de kudde geen enkele aandacht aan onze aanwezigheid, zelfs niet toen we onze auto dichterbij stuurden voor een beter zicht.

Ik was verbaasd om te zien hoe de rest van de kudde een 'geboortekuil' begon te maken, misschien een manier om het olifantje makkelijker op te laten staan of om een zacht bed te creëren voor als hij om zou vallen.

Een oudere olifant, waarschijnlijk de matriarch en misschien de oma van dit kleintje, liet zich op de grond zakken naast het kalfje en bekeen het nieuwsgierig.

Ze raakte het olifantje niet aan, maar ze lag ernaast om het te behoeden voor de bries.

De kleinste van de twee oudere kalven was inmiddels tussen alle poten doorgekropen en probeerde zich nu onder het olifantje te wurmen, met de bedoeling om het overeind te helpen.

Steeds duwde hij zijn kop onder het kalfje en duwde hij met al zijn kracht om het te helpen.

De hele tijd was er een tevreden gegrom te horen van de opgewonden kudde. De moeder en de andere olifanten gebruikten heel zacht hun poten om het kalfje te helpen.

Een aantal keren viel het om, maar uiteindelijk, na 48 minuten, kon het olifantje lang genoeg opstaan om melk te drinken bij zijn moeder.

 

De hele tijd bleef het andere kalf dichtbij, om zijn nieuwe vriendje bij te staan, mocht het nodig zijn. Ook de kudde week niet van zijn zijde, het leek alsof ze niets wilden missen van de eerste minuten van zijn leven.

 

Eindelijk, na bijna twee uur, stond het olifantje vast op zijn poten en nam hij zijn eerste, wankele stapjes. Verbazingwekkend genoeg, liepen moeder en kalf recht op ons af. Alsof ze hem even wilde laten zien.

De kudde trok rustig weer verder, en ik moest me gaan haasten om mijn vlucht te halen!

--