Stichting Animal Rights tekent bezwaar aan tegen de elektrocutie van muizen in angst experimenten

 

Een belangrijke reden dat het soms moeilijk is mensen ervan te overtuigen dat dierproeven onethisch zijn en zouden moeten stoppen, is dat veel mensen denken dat deze experimenten medicijnen opleveren tegen dodelijke ziektes en daarmee mensenlevens redden. Dat is een illusie.

Er worden nog altijd dieren gemarteld en vermoord om de perverse nieuwsgierigheid van onderzoekers te bevredigen. Een voorbeeld daarvan is het project ‘Het beïnvloeden van angst middels lichamelijke inspanning’ (NTS-NL-692581 v.1, 17-02-2023). 

OPGESLOTEN IN METABOLISMEKOOIEN

Dat zijn kale kooien zonder bedding waaronder de ontlasting van het dier wordt opgevangen (zie foto). Volgens de dierproefnemers worden de dieren daar maximaal drie dagen in opgesloten. In die drie dagen wordt zes keer bloed verzameld uit de staart. Volgens Molenaar zijn deze kooien ongeschikt om dieren in te houden: “Het houden van dieren in een kale beperkte kooi is onacceptabel en niet van deze tijd.”

ELEKTROCUTIE & ANGST

In dit project willen de onderzoekers nagaan “of lichamelijke inspanning nog te vormen en reeds ontwikkelde angsten beïnvloedt.” Voor de aanvraag van een dergelijk project moet een vorm van rechtvaardiging worden gezocht. In dit geval claimen de onderzoekers dat zo’n 30% van volwassen mensen op enig moment in het leven een angststoornis heeft. De onderzoekers zeggen te willen begrijpen welke factoren invloed hebben op het ontstaan en voortbestaan van excessieve angsten en hoe ze kunnen worden voorkomen en worden behandeld.

De onderzoekers formuleren hun verwachtingen zo oppervlakkig dat deze nooit de rechtvaardiging zouden mogen vormen voor het terroriseren en vermoorden van dieren: “Op de langere termijn zou het onderzoek aanknopingspunten kunnen bieden voor het verminderen van angstklachten. Dit zou voordelig zijn voor de grote hoeveelheid mensen die aan angststoornissen lijden, psychologen en psychiaters die mensen met een angststoornis proberen te behandelen en de maatschappij als geheel.”

Eerder onderzoek zou suggereren dat lichamelijke inspanning een effect heeft op dergelijke angst-gerelateerde veranderingen in de hersenen. Daarom hebben de onderzoekers bedacht om muizen angst aan te jagen door ze elektrische schokken toe te dienen.
Weken later worden zij blootgesteld aan een omgeving die dezelfde elementen bevat als de omgeving waarin zij eerder de schokken hebben gekregen. Deze blootstelling roept vervolgens angst op.

Lichamelijke inspanning wordt in het project toegepast door bij de dieren een tredmolen in de kooi te plaatsen, waarin ze uit zichzelf moeten gaan rennen. De helft van de dieren (de controlegroep) zal een geblokkeerde tredmolen in de kooi geplaatst krijgen en dus niet deze vorm van lichamelijke inspanning kunnen verrichten.

Wie verzint het?

PIJN VIA STROOMSTOTEN, INJECTIES & OPERATIES

Ook krijgen de dieren injecties toegediend om de aanmaak van hersencellen te meten en beïnvloeden, en om te meten en beïnvloeden hoe de angstige leerervaring is opgeslagen in het brein.

Een gedeelte van de dieren ondergaat ook een operatie om de representatie van de angstige leerervaring in het brein te bestuderen.

De dieren zullen pijn ervaren tijdens het krijgen van de elektrische schok(ken), op de plek waarop zij injecties krijgen toegediend en na de operatie. Ze zullen enkele weken later angst ervaren door blootstelling aan de omgeving waar ze eerder de stroomstoten kregen toegediend.

Er bestaat ook een kleine kans op een ernstige bloeding of ontsteking op de operatieplek. De dieren waarbij dit op zou treden worden onmiddellijk gedood.

De dieren zullen langdurig individueel worden gehuisvest om betrouwbare metingen van lichamelijke inspanning en angst te kunnen verrichten. Dit zal ongerief veroorzaken bij de dieren.

AANNAMES EN DE CONCLUSIE DIE JE DAARUIT ZOU MOETEN TREKKEN

De aannames van de onderzoekers zijn veelzeggend: muizen ervaren angst, pijn en stress en hebben een goed ontwikkeld lange termijn geheugen om deze ervaringen - en waar en hoe ze plaatsvonden - te onthouden.

Een fatsoenlijk mens zou hieruit de conclusie trekken dat het verkeerd is om muizen angst, pijn en stress aan te doen. Maar niet deze onderzoekers.

3370 MUIZEN

In 60 maanden zullen maar liefst 3370 muizen op deze wijze gemarteld worden. Hoe komen de onderzoekers op dit aantal? Via “statistische berekeningen uitgevoerd op basis van eerder onderzoek waarin gelijksoortige procedures zijn uitgevoerd om in te schatten hoeveel dieren er nodig zijn om betrouwbare conclusies te trekken uit ons onderzoek.” Opnieuw is de onderbouwing vaag en oncontroleerbaar.

EN IEDEREEN WORDT AFGEMAAKT

De dieren worden afgemaakt nadat het experiment is afgerond, “omdat het voor het onderzoek noodzakelijk is dat de breinen van de dieren worden bestudeerd om te onderzoeken wat de effecten zijn van lichamelijke inspanning op veranderingen van het brein als gevolg van een angstige leerervaring.”

ZIEK & PERVERS

Dit experiment kan niet anders beschreven worden dan ziekelijk, het product van een perverse geest. Dat een experiment als dit wordt goedgekeurd, geeft aan dat het ‘nee tenzij’-principe en de drie-V’s (vervanging, vermindering, verfijning) in de praktijk een wassen neus zijn.

ANIMAL RIGHTS

Animal Rights heeft bezwaar gemaakt tegen de vergunning en zal de rechter om een oordeel vragen.

“Gij zult niet experimenteren op andere levende, voelende wezens,” is een morele nullijn. Wat ook het profijt is voor de mensheid, geen enkel sentient individu is een middel tot een bepaald doel, maar een doel in zichzelf.

Weerzinwekkende dierenproeven op aapjes in de Koninklijke Nederlandse Akademie van de Wetenschap (KNAW) vast binden, dorst laten lijden met akelige implantaten in hun kopjes

 

In het herseninstituut van de Koninklijke Nederlandse Akademie van de Wetenschap worden verschrikkelijke experimenten uitgevoerd op apen, zo blijkt uit onderzoek van Animal Rights. In de periode van 2015 tot nu vonden er vier experimenten plaats waarbij tientallen resusapen akelige instrumenten in het hoofd kregen ingeplant.

Foto: KNAW

“Je krijgt gewoon kippenvel als je de beschrijvingen van de proeven leest. Aapjes krijgen van alles en nog wat in hun hoofd gestopt. Ze worden met hun hoofd vastgemaakt aan een stoel en er wordt hen water ontzegt, zodat ze zullen meewerken,” Rowena Vanroy, Animal Rights.

Foto: KNAW

VASTBINDEN EN DORSTIG MAKEN

De vier experimenten gebruiken allemaal gelijkaardige wrede methoden. De apen moeten voor elke proef bepaalde gedragstaken uitvoeren, zoals kijken naar een patroon van stippen. Daarvoor moeten ze muisstil in een stoel zitten. Dat doen de apen natuurlijk allemaal niet vanzelf. Daarom krijgen ze in hun schedel een hoedje ingeplant met een staafje. Daarmee kunnen de aapjes aan de stoel worden vastgemaakt en dat urenlang. Om de aapjes te “motiveren” hun taken uit te voeren worden ze dorstig gemaakt. Buiten het experiment krijgen ze geen water, behalve wanneer ze hun taak goed uitvoeren. Ze kunnen zo maximaal 100 milliliter water per dag verdienen.

De DEC (dierenexpertencommissie) geeft toe dat de dieren lange tijd worden ingezet in de experimenten, dat zij met hun hoofd worden vastgezet en dat zij dorstgevoelens ervaren, maar is van mening dat de dieren hier wellicht aan wennen. “Noch dieren, noch mensen zullen ooit wennen aan het feit dat hen een basisbehoefte, zoals water, wordt ontzegt. Het lijden van de dieren wordt sterk geminimaliseerd, zowel door de onderzoekers zelf, als door de ethische commissie,” aldus Vanroy.

AKELIGE IMPLANTATEN

De horror gaat nog verder. Voor de verschillende experimenten krijgen de dieren naast het fixatiestaafje een of meerdere “recording chambers” geïmplanteerd. Een recording chamber biedt toegang tot de visuele cortex van de hersenen. De opnamen worden gemaakt door het deksel van de kamer te openen en micro-elektroden in de hersenen te brengen. Volgens de onderzoekers voelen de dieren de elektroden in hun hersenen niet, omdat de hersenen geen pijnreceptoren hebben. Volgens de Ethische Commissie leidt dit niet tot ernstig lijden voor de dieren. Het ongerief voor de betrokken dieren wordt steevast ingeschat als mild tot matig.

Volgens een rapport van de KU Leuven, waar gelijkaardige apenexperimenten plaatsvinden, veroorzaken deze implantaten echter wel degelijk ernstig ongerief, tot zelfs de dood als gevolg.

EINDE EXPERIMENT

In twee proeven worden sowieso een deel of alle apen na afloop van de proef gedood zodat hun hersenen bestudeerd kunnen worden. In andere proeven blijven de onderzoekers aan de oppervlakte. Het doden van de dieren is mogelijk, wanneer men om een of andere reden de hersenen van de aapjes nader wil bestuderen. In het andere geval kan herplaatsing overwogen worden. De ethische commissie plaatst hierbij wel de kanttekening dat het aantal opvangplaatsen beperkt is en het dus goed mogelijk is dat men uiteindelijk toch kiest voor de gemakkelijke oplossing: de dieren doden.

Animal Rights is het er niet mee eens dat onderzoekers niet bij voorbaat moeten vastleggen hoe veel dieren zij zullen doden. Zo wordt het overgelaten aan de motivatie en het medeleven van de onderzoekers of zij de moeite willen doen om de dieren een tweede leven te bieden.

 

Deze proeven werden allemaal goedgekeurd door de Centrale Commissie Dierproeven. Daarbij doet ze uitspraken zoals: “Het is echter lastig om te bepalen welke voor de dieren belangrijke natuurlijke gedragskenmerken ze worden ontzegd door de huisvesting en de experimenten en het is daarom moeilijk te bepalen in welke mate dit tot een aantasting van het welzijn en de integriteit van de dieren leidt.”

Je hoeft geen ethicus te zijn om in te zien dat het jarenlang vastbinden van dezelfde dieren, het inplanten van hulpmiddelen in hun hoofd, het ontzeggen van water en het afmaken van dieren wanneer ze niet langer nuttig zijn, dierenleed veroorzaakt. Er wordt een koude economische afweging gemaakt, waarbij de rechten van het dier vrijwel altijd minder belangrijk worden geacht dan het voordeel voor de mens.

ZIN EN ONZIN VAN DIERPROEVEN

Alle vier van de experimenten gaan voornamelijk om “fundamenteel onderzoek”. Dit wil eigenlijk zeggen dat men de werking van de apenhersenen bestudeerd om zo beter te begrijpen hoe menselijke hersenen werken. Het einddoel is om een visuele prothese te ontwikkelen die blinde mensen door middel van hersenstimulatie weer in staat stelt om te kunnen zien.

Het Nederlands Herseninstituut geeft aan dat vervanging van deze dierproeven niet mogelijk is. Nochtans hebben onderzoekers uit de VS al eerder een manier ontwikkeld om blinde menselijke patiënten een deel van hun zicht terug te geven. Een handvol elektroden werd geïmplanteerd in de hersenen van twee blinde en twee ziende proefpersonen. Elektrische stimulatie van de visuele hersenschors zorgde ervoor dat de patiënten letters konden herkennen.1

Dit experiment is geen uitzondering, wetenschappers hebben ondertussen al talloze hersenmetingen uitgevoerd op mensen, die in tegenstelling tot proefdieren wel hun toestemming kunnen geven.2 3 Volgens Animal Rights zijn de hersenexperimenten op apen niet alleen moreel onaanvaardbaar en wetenschappelijk onbetrouwbaar, maar gaat het ook om een overtreding van de Europese richtlijn betreffende de bescherming van dieren die voor wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt. Artikel 12 schrijft voor dat dierproeven alleen mogen overwogen worden als geen alternatief voor dierproeven voorhanden is.

Lees ook: KU Leuven zet apentesten verder, ondanks alternatief.

Animal Rights windt er geen doekjes om: het moet nu eens en voor altijd gedaan zijn met de weerzinwekkende apenexperimenten. Drie van de vier experimenten lopen dit jaar af, het vierde eindigt in 2023. Wij eisen dat het KNAW vervolgens geen nieuwe hersenexperimenten op apen meer opstart. De dieren die nu aanwezig zijn, moeten op pensioen gestuurd worden. Op vrijdag 18 maart organiseren we een demonstratie bij het KNAW om de vrijlating van de apen te eisen. Je vindt alle informatie in het Facebook evenement of in onze agenda.

---

1. 
   

In 2019 zijn 448.656 dierproeven uitgevoerd bij honden, katten, apen, muizen, ratten, vissen, konijnen en vogels

 PETA roept de regering op om haar belofte na te komen om af te stappen van experimenten met dieren  (The Peoples Ethical Treatment of Animals) www.peta.nl

Amsterdam – Ondanks het in 2016 aangekondigde doel van de Nederlandse overheid om een voorloper te worden op het gebied van dierproefvrij onderzoek blijkt uit nieuwe cijfers dat er in 2019 448.656 ingrepen op dieren zijn uitgevoerd. Bovendien kwijnden maar liefst 329.105 dieren weg in kooien zonder te worden gebruikt voor experimenten, waarna ze uiteindelijk stierven of gedood worden.

Ondanks de almaar toenemende beschikbaarheid van mensrelevante, proefdiervrije methoden en de toezeggingen van de overheid laten deze cijfers helaas zien dat de afname van het aantal dieren dat wordt gebruikt in experimenten gestagneerd is.

In 2019 werden er 159.614 ingrepen uitgevoerd op muizen, 81.603 op ratten en 47.690 op vissen – die voornamelijk worden gebruikt omdat ze goedkoop, vervangbaar en gemakkelijk te hanteren zijn en minder ‘sentimentele waarde’ hebben in vergelijking met andere soorten. Er werden 13.298 ingrepen uitgevoerd op konijnen, 66.341 op vogels, 550 op honden, 171 op katten en 155 op primaten. Buiten het zicht van het publiek worden deze levende, voelende wezens vaak opgesloten in raamloze kamers in kooien met nauwelijks genoeg ruimte om te kunnen staan, laat staan te klimmen, graven, foerageren of spelen. Ze worden meestal gescheiden van hun familie en beroofd van alles wat natuurlijk en van belang voor hen is.

Geboren om te lijden in de proefdierindustrie

“Er zijn in Nederland geweldige initiatieven om het uitfaseren van dierproeven te versnellen in het kader van de Transitie Proefdiervrije Innovatie, waarvan we de resultaten de komende jaren verwachten te zien”, zegt Janneke Hogervorst, science adviser bij PETA UK. “De huidige stagnatie in de overgang naar dierproefvrije wetenschap kan echter alleen worden doorbroken met een dramatische paradigmaverschuiving door de wetenschappelijke gemeenschap. PETA dringt er bij de regering op aan om financieringsinitiatieven te versnellen, dierproeven waarvan al is bewezen dat ze weinig translationele waarde hebben onmiddellijk stop te zetten en samen te werken met alle Nederlandse wetenschappers om betrouwbare, voor de mens relevante dierproefvrije methoden te omarmen en verder te ontwikkelen.”

Oog testen iedere dag weer

PETA heeft eerder geschreven om de regering aan te sporen de Research Modernisation Deal van de groep aan te nemen, een stappenplan voor het moderniseren van onderzoek en het beëindigen van experimenten met dieren, en zich ertoe te verbinden alle experimenten met dieren te beëindigen en middelen te heroriënteren naar innovatieve, mensrelevante methoden.

PETA – wiens motto deels luidt: “dieren zijn niet van ons om op te experimenteren” – verzet zich tegen het speciësisme, een wereldbeeld waarin de mens superieur wordt geacht, en ondersteunt het gebruik van wetenschappelijk en ethisch verantwoorde dierproefvrije methoden, die ook mensen en het milieu beter beschermen. Voor meer informatie kunt u terecht op PETA.nl.

Contact:

Sascha Camilli +44 (0) 20 7923 6244; SaschaC@peta.org.uk

Controversieel? Half mens half aap: onderzoekers injecteren menselijke stamcellen in een apenembryo’

Bron: https://www.scientias.nl/   Vivian Lammerse

Het doel is om uiteindelijk menselijke organen te kweken die gebruikt kunnen worden bij orgaantransplantaties.

Het klinkt nogal extreem, het inbrengen van menselijke stamcellen in een apenembryo. Toch is het wetenschappers gelukt, zo vertellen ze aan het Spaanse dagblad El País. Controversieel? nogal. Maar de onderzoekers doen dit met een – volgens hun – grondige reden.

Chimeer
Het injecteren van menselijke stamcellen in embryo’s is op zich niets nieuws. Zo stopten onderzoekers al eerder menselijke stamcellen in de embryo’s van varkens, runderen en schapen. Wat er vervolgens ontstaat is een zogenoemde chimeer; oftewel twee dieren afkomstig uit verschillende bevruchtte eicellen. Het klinkt misschien een beetje vreemd. Want waarom zou je dit willen? Het antwoord is vrij simpel. We hebben op dit moment te maken met een donortekort. En het achterliggende idee van dit soort onderzoeken is om dieren te maken met organen – zoals een nier of lever – die volledig uit menselijke cellen bestaan. Deze organen kunnen vervolgens ingezet worden bij orgaantransplantaties.

Hoe werkt het?
In theorie gaat dat zo. Een embryo – bijvoorbeeld dat van een varken – wordt zo aangepast dat het geen alvleesklier ontwikkelt. Vervolgens worden er menselijke stamcellen ingebracht met als doel om een menselijke alvleesklier in het varken te maken. Als die alvleesklier vervolgens ‘af’ is, zou deze uit het varken gehaald kunnen worden en in een mens geïmplanteerd. Bovendien zouden er ook specifieke stamcellen van de patiënt gebruikt kunnen worden waardoor de kans dat het donororgaan wordt afgestoten enorm afneemt.

Apenembryo
Wat de huidige studie zo omstreden maakt, is dat er gebruik wordt gemaakt van een apenembryo. “Het gebruik van apen voor wetenschappelijk onderzoek wordt juist zoveel mogelijk beperkt,” vertelt ontwikkelingsbioloog Bernard Roelen aan Scientias.nl. “Ook in dit geval lijkt het me niet zinvol. Het zal misschien enkele vragen kunnen beantwoorden maar in de praktijk zullen er nooit apen gebruikt worden om menselijk organen in te kweken.” Wel kan de techniek bij apen mogelijk beter aanslaan dan bij andere dieren. In de eerdere studie met varkens bleek de uitkomst bijvoorbeeld enigszins teleurstellend. De menselijke cellen die in de varkenembryo’s waren gestopt hielden zich niet goed staande. “Vanwege de genetische verwantschap tussen aap en mens (dat is overigens wel afhankelijk van de soort aap) is de kans dat de techniek werkt groter dan bij de combinatie van bijvoorbeeld varken-mens,” zegt Roelen. Onderzoekers brachten al eerder pluripotente stamcellen van muizen in een embryo van een rat en creëerden zo een rat met een muizen-alvleesklier. En omgekeerd lukte het ook: men kon dus ook een muis met een ratten-alvleesklier maken. Dat dit wel lukte heeft mogelijk te maken met het feit dat muizen en ratten redelijk op elkaar lijken.

Hier zie je een embryo van een muis. Met behulp van pluripotente stamcellen ontwikkelde deze embryo het hart van een rat. Afbeelding: Salk Institute

Halfmens-halfaap
Volgens Roelen is het belangrijk om het doel van dit soort experimenten in oogschouw te houden. “De onderzoekers zijn deze experimenten niet aan het doen om een ‘halfmens-halfaap’ te maken, maar om te onderzoeken of een menselijk orgaan in een dierlijk embryo – in dit geval een aap – gevormd kan worden,” merkt hij op. “Menselijk stamcellen worden ingebracht in een dierlijk embryo wat op dat moment bestaat uit slechts een tiental cellen. Vervolgens wordt onderzocht in hoeverre de menselijke cellen bijdragen in de vorming van een embryo. Allereerst worden de embryo’s in vitro – buiten het lichaam – gekweekt, maar als een embryo uit ongeveer 100-150 cellen bestaat moet het zich innestelen in de baarmoeder om zich zo verder te kunnen ontwikkelen. In eerste instantie zullen de embryo’s na een paar dagen uit de baarmoeder verwijderd worden om te kijken in hoeverre de ingebrachte menselijke stamcellen bijdragen aan de vorming van de foetus. Er zullen in de onderzoeksfase zeker geen dieren geboren worden.”

Verboden
De experimenten met het apenembryo vinden plaats in China. En dat is niet geheel zonder reden. “In Nederland hebben we te maken met de embryowet,” legt Roelen uit. “Die verbiedt het innestelen van mens-dier combinaties in een baarmoeder. Ook mag je geen menselijke embryo’s of dierlijke embryo’s met menselijke cellen langer dan veertien dagen kweken. Voor dierproeven moet je bovendien altijd goedkeuring krijgen van het instituut waarin de experimenten worden verricht en van de Centrale Commissie Dierproeven (CCD).” Ook in veel andere landen gelden dit soort vergelijkbare regels. In China bestaan deze regels echter niet, wat waarschijnlijk de reden is dat het onderzoek daar plaatsvindt.

“Organen gekweekt in dieren zou een oplossing kunnen bieden, maar dit is zeker niet dé oplossing.”

Donortekort
De vraag is of dit echt de manier is om het donortekort op te lossen. “Er is geen sprake van één manier,” betoogt Roelen. “Dit zal op verschillende niveaus moeten gebeuren.” En dat gebeurt al volop. “Er zijn al stukken huid met behulp van stamcellen buiten het lichaam geweekt en gebruikt voor transplantatie,” somt Roelen op. “Ook is het mogelijk om hoornvlies (van het oog) te kweken en te gebruiken voor transplantatie. Bovendien worden er klinische trials gedaan om te proberen met behulp van stamcellen beschadigd netvlies van het oog te herstellen. Voor andere weefsels zoals bijvoorbeeld de darm wordt onderzocht of deze hersteld kan worden met mini-orgaantjes (organoiden) gemaakt van stamcellen. Het buiten het lichaam kweken van grotere complexere organen zoals bijvoorbeeld een hart is een stuk lastiger. Hier zouden organen gekweekt in dieren een oplossing kunnen bieden, maar dit is zeker niet dé oplossing.”

Het 3D-geprinte hart. Afbeelding: Prof. Tal Dvir

3D printen
Een andere mogelijkheid is om menselijke organen te ‘printen’. Ook hier wordt volop mee geëxperimenteerd. Een paar maanden geleden zijn onderzoekers er bijvoorbeeld in geslaagd om voor het eerst een menselijk hart te printen. Het 3D geprinte hart is gemaakt van menselijke cellen en eigen biologisch weefsel van de patiënt in kwestie. Hoewel ook dit soort experimenten nog in de kinderschoenen staan, laat het wel zien waar de wetenschap momenteel al toe in staat is. De werkzaamheid en bruikbaarheid van de methode moet nog verder worden onderzocht, maar het zou zomaar kunnen dat we over een jaar of tien orgaanprinters hebben die aan de lopende band menselijke organen printen. En de vraag is of dit misschien een wat meer ethische benadering is dan het kweken van dierlijke embryo’s met menselijke cellen.

Hoe het de onderzoekers met het apenembryo vergaan, is nog even afwachten. Zo zijn de bevindingen uit de studie nog niet officieel gepubliceerd. Het experiment zal de gemoederen de komende tijd dus nog wel even blijven bezighouden. Wat het experiment nu al wel laat zien, is dat het inbrengen van menselijke stamcellen in dierlijke embryo’s voor het creëren van organen een steeds realistischer toekomstbeeld lijkt te worden.