Onderzoekers halen dode dolfijnen uit Lake Tefe, dat uitmondt in de Solimoes-rivier, die is getroffen door de hoge temperaturen en droogte in Tefe, Amazonas-staat, Brazilië, 2 oktober 2023, credit: Reuters / Bruno Kelly
De lichamen van 120 rivierdolfijnen zijn sinds vorige week drijvend gevonden in een deel van de Amazone. Experts vermoeden dat de dolfijnsterfte werd veroorzaakt door ernstige droogte en hitte.
"Tot nu toe hebben we een minimale telling van 120 karkassen gehad, waaronder roze dolfijnen en tucuxis, waarbij de meerderheid, ongeveer 80%, roze dolfijnen zijn," zei Miriam Marmontel van het Mamirauá Institute for Sustainable Development (IDSM) in Brazilië.
"Als deze sterftecijfers blijven stijgen, zullen we in een zeer kritieke situatie terechtkomen, gezien het feit dat beide soorten (roze dolfijnen en tucuxis) met uitsterven worden bedreigd," voegde ze eraan toe. De Amazone rivierdolfijnen, velen met een opvallende roze kleur, zijn unieke zoetwatersoorten die alleen in de rivieren van Zuid-Amerika voorkomen.
Onderzoekers zeiden dat lage rivierniveaus tijdens een ernstige droogte het water in delen van de rivier hebben verwarmd tot temperaturen die te warm zijn voor de dolfijnen.
"We hebben een reeks analyses en milieumonitoringcampagnes uitgevoerd in lake Tefe. De watertemperatuur was erg hoog op de dag van de dood (28 september, toen 70 karkassen verschenen) op bepaalde momenten, meer dan 39 graden Celsius, een extreem hoge waarde boven het gemiddelde" zei onderzoeker Ayan Fleischmann.
"Het gemiddelde ligt hier in onze regio in Lake Tefe tussen de 29 en 31 graden Celsius. Voor deze tijd van het jaar is het een extreem hoge waarde en is het zeker gerelateerd aan de sterfgevallen," voegde Fleischmann eraan toe. Duizenden vissen zijn onlangs ook gestorven in amazonerivieren als gevolg van een gebrek aan zuurstof in het water.
Afgelopen jaar (aug 2018 t/m juli 2019) is een gebied groter dan de provincies Drenthe, Groningen én Overijssel aan bos verdwenen in de Amazone. Sinds 2008 is de ontbossing niet zo groot geweest.
Dit is te wijten aan de anti-milieu agenda die de Braziliaanse president Jair Bolsonaro sinds zijn presidentiële campagne verkondigt.
“De regering Bolsonaro vernielt vrijwel al het werk dat de afgelopen decennia is verricht om de bossen te beschermen.”
Sigrid Deters, Campagneleider
De ontbossing gaat maar door
De ontbossing van de Amazone bereikte tussen augustus 2018 en juli 2019 een omvang van maar liefst 9,762 km². Dat blijkt uit nieuwe satellietgegevens van het Braziliaanse ruimte onderzoekstinsituut (INPE). Dat is 30 procent hoger ten opzichte van 2018, en is daarmee het hoogste percentage sinds 2008.
De vernietiging van de Amazone neemt alleen maar toe. Want de hevige bosbranden en de daarmee gepaarde ontbossing in de maanden augustus en september zijn in deze cijfers nog niet meegenomen.
Inheemse leiders vragen Europa om actie
Onlangs waren acht inheemse leiders uit Brazilië in Nederland om politici en het bedrijfsleven te vragen om in actie te komen tegen mensenrechtenschendingen en ontbossing in hun land. Aan het eind van hun bezoek kwam het wrange bericht dat Amazonebeschermer Paulo Paulino Guajajara, de neef van één van de leiders, was neergeschoten op zijn eigen land.
Voor de structurele bescherming van de Amazone is de inheemse bevolking van essentieel belang. Daarnaast is het belangrijk dat er in Europa een Bossenwet komt, die bedrijven verplicht om geen producten te verkopen waarvoor is ontbost.
Als we onze vleesverslaving aanpakken, zou dat al wonderen betekenen voor het klimaat, stelt auteur Jonathan Safran Foer in zijn nieuwe boek. Maar salamifanaten hoeven niet meteen te panikeren. ‘We moeten allen doen wat ons persoonlijk haalbaar lijkt.’
“Onze planeet gaat naar de verdoemenis en het lijkt alsof we liever de diepte in springen dan er iets aan te doen, maar dat hoeft niet zo te zijn”, zegt Jonathan Safran Foer. “Er is wel degelijk een alternatief, en dat is niet eens zo moeilijk.”
We laten het u zelf ontdekken, aan de hand van de ontstellende cijfers die Foer geeft in zijn nieuwste boek, Het klimaat zijn wij. Een kwart van de broeikasgassen komt vrij bij de elektriciteitsproductie, een tweede kwart is te wijten aan de industrie en nog eens zoveel aan de landbouw, en dan vooral de veehouderij. Transport staat in voor 14 procent, onze huizen voor 6 procent, en de rest wordt veroorzaakt door allerhande kleine zaken. Als je op korte termijn iets wil veranderen, lijkt er in feite maar één sector die daarvoor in aanmerking komt. Een elektriciteitscentrale bouw je niet in een week, onze industrie omturnen duurt ook een stuk langer, maar ons voedingspatroon wijzigen kunnen we vandaag al. “Het is onze makkelijkste optie om werkelijk iets te veranderen, al moeten we er natuurlijk wel de wil voor hebben.”
Dat het tussen Foer en de voedingsindustrie niet botert, weten we al lang. Een decennium geleden haalde deze Amerikaanse romancier, die we vooral kennen van Alles is verlicht en Extreem luid & ongelooflijk dichtbij, de krantenkoppen met zijn eerste non-fictieboek. In Dieren eten nagelde hij de voedselindustrie aan de schandpaal als veroorzaker van heel veel dierenleed en nog meer gevaarlijk voedsel. Zijn beschrijving van een Amerikaanse chloorkip die een paar dagen in een badje van water, chloor en haar eigen uitwerpselen ligt te weken alvorens in de supermarkt te belanden, heeft sindsdien al velen tot het vegetarisme bekeerd.
Beeld Bas Bogaerts
Dat de voedingsindustrie een kapitale uitstoter is van broeikasgassen stond ook al in Dieren eten, maar daar hadden we toen minder oog voor. Ten onrechte, zegt Foer, want terwijl die chloorkippen een zuiver Amerikaans probleem waren, belangt de klimaatverandering ons allen aan. “Het kweken van dieren is bijzonder inefficiënt”, zegt hij. “Zeker de kweek van runderen. Je hebt veel ruimte nodig om ze te laten grazen en je moet zo’n dier tussen 6 en 26 calorieën voeden om er 1 calorie aan vlees uit te halen.”
Uitgangspunt van Het klimaat zijn wij is dat we perfect weten dat we ons gedrag moeten aanpassen willen we de planeet redden, maar dat we dat niet doen. We rijden niet minder met de auto, en blijven het vliegtuig nemen. “91 procent van de Amerikanen is er intussen van overtuigd dat de klimaatverandering echt is en dat ze door de mens veroorzaakt wordt”, vertelt Foer. “Ken jij een ander onderwerp waarover 91 procent van de Amerikanen het eens is? En toch gebeurt er niets. De CO2-uitstoot is in 2018 met 3 procent gestegen tegenover het jaar ervoor.”
U hebt zelf net een vliegtuig naar ons land genomen. Hoe verklaart u die discrepantie?
Jonathan Safran Foer: “Wanneer ik bij mezelf op zoek ga naar redenen waarom ik mijn gedrag maar weinig verander, kom ik meteen uit bij mijn levenskwaliteit. Die wil ik behouden. Ik hou van vliegen en naar Europa reizen, en ik hou van mijn auto en van eten wat ik wil. Mensen hebben ook een paar emotionele drijfveren om niet aan de klimaatcatastrofe te denken die op ons afkomt, denk ik. We zitten toch ook niet de hele tijd aan onze dood te denken, ook al weten we dat die eraan zit te komen en dat die het einde van alles zal betekenen?
“Waarschijnlijk zijn we zo geëvolueerd omdat het leven anders ondraaglijk zou zijn. En dan zijn er onze gewoontes natuurlijk. Ik hou van kaas. Ik weet dat kaas meer broeikasgassen veroorzaakt dan vlees, met uitzondering van rundvlees, en toch blijf ik kaas eten. Omdat ik kaas lekker vind, omdat ik overal kaas kan kopen en wellicht het belangrijkste van al: omdat ik al mijn hele leven kaas eet. Er gaan associaties mee gemoeid. Wanneer ik aan kip denk, denk ik aan de kip die mijn grootmoeder klaarmaakte toen ik kind was, en wanneer ik aan een hamburger denk, denk ik aan de hamburgers die mijn vader ieder jaar bakte op 4 juli. Die herinneringen geven me een goed gevoel en zijn daardoor heel moeilijk te negeren. Mijn kinderen zijn vegetarisch opgevoed. Zij zullen daar later geen last van hebben.”
Over Greta Thunberg: “Voor mij hoeft ze helemaal niet met een zeilboot naar Amerika te varen. Wat hebben we aan haar als ze drie weken op zee zit?” Beeld Photo News
Over een paar generaties is alles dus vanzelf opgelost?
“In theorie heb je in feite maar een generatie nodig als vandaag iedereen bereid is om tegen haar vleesverslaving te vechten en haar kinderen anders op te voeden. Alleen zal niet iedereen dat doen natuurlijk, en hebben we niet zoveel tijd. We moeten nu iets doen, niet over twintig jaar. In feite hebben we maar twee keuzes: we zeggen dat anders gaan eten echt te lastig is en gaan ten onder, of we doen er iets aan. Een derde optie is er niet.”
Dat wordt ten onder gaan, denk ik dan.
“We moeten altijd genuanceerd blijven. Sommige activisten lopen heel luid te toeteren dat er over veertig jaar geen mensen meer zullen leven op aarde. Dat is natuurlijk klinkklare onzin. Wat er werkelijk zal gebeuren is dat we veel zullen verliezen. Hoeveel? Dat hebben we zelf in de hand. Hoeveel zal er overblijven van het Amazonewoud? 10 procent? 80 procent? Komen er 100.000 klimaatvluchtelingen op ons af of 100.000.000? Hoeveel kinderen zullen sterven aan klimaatgerelateerde ziektes? Die getallen doen ertoe, en natuurlijk is het beter dat er zo weinig mogelijk kinderen sterven.
“De branden in het Amazonegebied zijn er omdat mensen dierenvoeding willen verbouwen. Daar is niets mysterieus aan. Die worden aangestoken voor ons, omdat wij het vlees kopen van de dieren die gevoed worden met de soja die men daar verbouwt – 99 procent daarvan gaat naar dierenvoeding. Er wordt nu gedreigd met het intrekken van handelsovereenkomsten, maar dat is helemaal niet nodig. Als we morgen geen rundvlees meer eten en het dus ook niet meer kopen in Brazilië, zal het in brand steken van het regenwoud vanzelf stoppen.
“We zitten hele dagen op de kap van Bolsonaro, en ik wil hem zeker niet verdedigen, maar wij bezorgen hem wel netjes een dikke cheque om dat woud voor ons in brand te steken. En ik weet ook wel dat morgen niet iedereen veganist zal worden, net zomin als we allemaal gaan stoppen met vliegen. Maar we kunnen wel matigen.”
Matigen. Het woord is gevallen. Wat meteen opvalt bij het lezen van Het klimaat zijn wij is de milde toon. Terwijl het klimaatdebat steeds harder lijkt te worden en er heel veel moet en misschien nog wel meer niet langer mag, wat nogal wat mensen in het harnas jaagt, kiest Foer voor een boodschap van matiging. De veehouderij zorgt voor massaal veel uitstoot van methaan, zegt hij, we moeten er dus vanaf. Maar we moeten niet meteen allemaal vegetariër worden.
“Wanneer je bij het ontbijt en de lunch dierlijke producten mijdt en ze alleen nog bij het diner op het menu zet, doe je al heel veel, en geef toe, dat kan toch iedereen?” verklaart hij zijn aanpak. “Maar je moet je wel aan je afspraken houden. Wat ik zeg is: eet zo min mogelijk vlees. Ik ga niemand mijn wil opdringen. Ik weet niet wat jij een minimum aan vlees vindt. Iedereen is anders. Maar als jij zegt dat je toch zeker twee keer per week vlees wil eten, dan geloof ik jou. En dan vind ik dat je je daaraan moet houden. We moeten dus niet allemaal hetzelfde doen, we moeten doen wat ons persoonlijk haalbaar lijkt. Moet je dus stoppen met vliegen? Natuurlijk niet. Zou ik half zoveel kunnen vliegen als ik nu doe? Ik denk het in feite niet en ik wil dat je dat respecteert. Kan ik drie vluchten minder maken per jaar? Dat denk ik dus wel. Nu kan dat een peulschil lijken, maar dat betekent dat ik mijn kinderen niet kan meenemen naar Europa of dat ik mijn familie in Zuid-Amerika niet kan bezoeken.”
Is dat voldoende om de planeet te redden?
“Nee, maar je moet realistisch blijven. Stel dat ik de straat op stap en honderd mensen vraag of zij veganist willen worden. Dan ben ik er vrij zeker van dat iedereen die nog geen veganist is ‘nee’ zegt. Wanneer ik dezelfde mensen vraag niet langer dierlijke producten te eten bij het ontbijt en de lunch, wetende dat je voor het diner alles mag eten wat je wil, dan zouden de meeste mensen toegeven dat ze dat wel kunnen. Het zou misschien niet makkelijk zijn, maar niet onmogelijk.
“Wat ik wil doen is een middenweg vinden tussen het nodige en het mogelijke. De grondigste studie over het eten van dierlijke producten en de weerslag daarvan op de klimaatverandering is vorig jaar gepubliceerd. Mensen die in gebieden leven waar ondervoeding voorkomt, zouden best wat meer vlees kunnen eten, was het besluit, maar zij die in Europa of Amerika wonen moeten 90 procent minder rundsvlees eten en 60 procent minder zuivel. We weten dus wat we moeten doen, het is alleen kwestie van er te geraken, en dat lukt niet zomaar, dat moet geleidelijk aan en dan kun je beter met het ontbijt en de lunch beginnen.”
Wat zou dat concreet veranderen?
“Niet voldoende, dat weet ik, maar als we niets doen is het nog erger. Het Intergovernmental Panel on Climate Change bracht onlangs een rapport uit waarin stond dat wanneer we alles doen wat van ons verwacht wordt, zoals volledig afstappen van fossiele brandstoffen, maar onze eetgewoonten niet veranderen, dat absoluut niet voldoende zal zijn om de opwarming van de aarde tot 2 graden te beperken. De koolstofvoetafdruk van de gemiddelde mens is ongeveer 4,5 ton CO2 per jaar. Om de doelstellingen van Parijs te halen, moet dit dalen naar 2,1. Een voor twee derde veganistisch dieet volgen vermindert onze voetafdruk met 1,3. Dan zijn we dus al halverwege.
“Natuurlijk bestaat die gemiddelde mens niet. In Amerika is de gemiddelde voetafdruk bijvoorbeeld 19. Als je daar 1,3 afdoet, maakt dat natuurlijk weinig verschil. Amerikanen zullen die 2,1 nooit halen. Ons militair-industrieel complex produceert immens veel broeikasgassen. Je kan niet verwachten dat dit stilgelegd wordt, net zoals je van iemand die nooit vers voedsel eet niet kan verwachten dat hij zijn voedingspatroon op veganistische wijze zal bijstellen.
“Alles is relatief. Voor mij hoeft Greta Thunberg helemaal niet met een zeilboot naar Amerika te varen. Zij mag rustig vliegen, want haar vluchten dienen het goede doel. Wat hebben we aan haar als ze drie weken op zee zit? Terwijl die CEO die met zijn privéjet van LA naar New York vliegt misschien beter een videoconferentie had belegd.”
Over Donald Trump: “De verkiezing van Trump is wellicht het beste wat ons leefmilieu de voorbije dertig jaar is overkomen. Hij heeft het immers onmogelijk gemaakt om nog langer zelfvoldaan achterover te leunen.” Beeld AFP
Of ik nu wel of niet een stukje vlees eet, maakt toch geen verschil, hoor ik iemand al denken. Wat betekent mijn druppel in een zee van mensen?
“Ik vind dat een drogreden, aangehaald door degenen die niets willen veranderen. Dat hoor je ook van mensen die per se willen vliegen. Wat maakt het uit of ik aan boord ben of niet, zeggen ze dan, dat vliegtuig vliegt toch. Het maakt inderdaad niet uit of je nu wel of niet een hamburger eet. We hebben het hier immers over een groot probleem. Anderzijds is dit groot probleem het resultaat van individuele keuzes. Als individu begin je geen revolutie, maar alle revoluties uit het verleden waren wel het resultaat van individuele beslissingen. Je kunt het ook zien als een wave tijdens een sportwedstrijd. Die gaat over de tribunes en lijkt een eigen leven te leiden, maar hij bestaat wel uit individuen.”
Hoe begin je een wave?
“Door deel te nemen. Zelf ben ik er nog nooit een gestart. Ik zie hem afkomen en laat me gaan. Ik verzet me er niet tegen. Dus ook niet tegen de wave die er nu aankomt, die van de plantaardige voeding. Voorlopig ligt Europa wat dat betreft nog voor op Amerika, maar het zou me niet verbazen als dat over een paar jaar omgekeerd zou zijn. De industrie is op de kar gesprongen, net als de celebrity’s.
“Vegetariër zijn is cool. Beyond Meat maakt een burger uit erwteneiwitten. Een paar maanden geleden zijn ze naar de beurs getrokken. Ze haalden de hoogste introductieprijs van de laatste twintig jaar, hoger dan Uber dus. Ieder hamburgerrestaurant heeft nu een Beyond-burger op het menu staan. Een paar weken geleden kwam KFC met Beyond-kippenboutjes op de proppen. Ze testten die in een paar steden en de mensen stonden in rijen aan te schuiven om ze te proeven. Ik vind dat hoopgevend, zeker ook omdat KFC die kippenboutjes niet aan de man bracht als een alternatief voor vegetariërs, maar wel als de oplossing voor vleeseters die wat minder vlees wilden eten.
“Het enige wat nog ontbreekt is een betekenisvol initiatief, zoals een landelijke studentenboycot van rundsvlees bijvoorbeeld. Dat zou het begin kunnen zijn van een echt grote wave.”
Beeld Bas Bogaerts
En dat in het land dat bestuurd wordt door de grootste klimaatontkenner van zijn generatie. Bent u niet wat al te optimistisch?
“De verkiezing van Trump is wellicht het beste wat ons leefmilieu de voorbije dertig jaar is overkomen. Hij heeft het immers onmogelijk gemaakt om nog langer zelfvoldaan achterover te leunen. Hij stond aan de wieg van een heel nieuwe milieubewuste beweging in Amerika.
“Ik heb voor Hillary Clinton gestemd. Ik heb zelfs campagne gevoerd voor haar. Stel dat zij nu president zou zijn, dan waren we niet uit het klimaatakkoord van Parijs gestapt en dan zouden we er ook helemaal niet aan voldoen, net zo min als bijvoorbeeld België, Nederland en de rest van de geïndustrialiseerde wereld. Maar we zouden wel het gevoel hebben dat we goed bezig zijn. We zouden vooral symbolische maatregelen doorgevoerd hebben, zoals alle andere landen. Misschien wordt Trumps presidentiële erfenis wel dat hij de eerste was die ons een blik gunde op de echte omvang van de klimaatcatastrofe die in stand werd gehouden door onwetendheid en passiviteit.”
Jonathan Safran Foer, Het klimaat zijn wij, Ambo/Anthos, 280 p., 21,99 euro.
Luiaards lijden dagelijks onder de groeiende trend van selfies op social media. Wij onderzochten deze selfie trend in de Amazone om te zien hoe wilde dieren hier worden ingezet als foto-attribuut. Onze conclusie: direct contact tussen wilde dieren en toeristen zorgt voor veel dierenleed.
Met hun aandoenlijke uiterlijk zijn luiaards populair onder toeristen om mee op de foto te gaan
Uit ons onderzoek blijkt dat meer dan 130 attracties in de Amazone direct contact met wilde dieren aanbieden. Deze wilde dieren – luiaards, dolfijnen, kaaimannen, reuzenmiereneters, vogels, anaconda’s en meer – worden uit hun natuurlijke omgeving gerukt en gevangengehouden om ingezet te worden ter vermaak van toeristen. Als gevolg hiervan overlijden zij vaak door stress, ziektes en verwondingen. En dat enkel en alleen voor een vakantiekiekje.
Deze vakantiekiekjes met wilde dieren worden steeds populairder. Zo is het het aantal selfies met wilde dieren op Instagram in slechts drie jaar met 292 procent gestegen. 40 procent van deze foto’s zijn ‘slecht’: het zijn selfies waarin toeristen wilde dieren aanraken, knuffelen of vasthouden.
Op de foto met een luiaard
De luiaard is erg populair onder toeristen bij het maken van selfies. Door hun lachende gezichtsmarkeringen en rustige uitstraling, lijkt het alsof luiaards altijd vrolijk zijn. Maar niets is minder waar. Luiaards zijn namelijk erg fragiel. Om hun lichaamstemperatuur op peil te houden, moeten de dieren zich veelvuldig verplaatsen. Ze zijn erg gevoelig voor menselijke bacteriën en hebben, vanwege hun lage metabolisme, per dag 15 tot 18 uur slaap per dag nodig.
70 procent van alle luiaard-selfies op Instagram zijn slechte selfies; luiaards worden op deze foto’s geaaid, vastgehouden of geknuffeld. Voor de luiaard is dit een doodvonnis. Ze lopen grote kans dat zij in gevangenschap binnen zes maanden overlijden.
Luiaards worden uit het wild gerukt en mishandeld om ingezet te worden als vermaak voor toeristen
Pascal de Smit, directeur van World Animal Protection Nederland: “De selfie met wilde dieren is een trend die gevoed wordt door toeristen. De realiteit voor deze dieren is dat zij verschrikkelijk lijden. Zo worden wilde luiaards gevangengenomen en met touw vastgebonden aan bomen. We zagen vogels zoals toekans met ernstige abcessen, groene anaconda’s die ernstig verwond en uitgedroogd waren en kaaimannen die in bedwang werden gehouden met rubberen banden om hun kaken. Ook ontdekten we een zeekoe in een kleine tank in de voortuin van een lokaal hotel en zagen we hoe een reuzenmiereneter geslagen werd door zijn eigenaar."
Ook andere wilde dieren, zoals apen, worden ingezet als foto-attribuut
De groeiende vraag naar schadelijke selfies met wilde dieren is niet alleen een ernstig dierenwelzijnsprobleem, maar ook een conservatieprobleem. Uit ons onderzoek naar dit fenomeen in Latijns-Amerika, blijkt dat meer dan 20 procent van de diersoorten in kwestie wordt bedreigd met uitsterven. Meer dan 60 procent van de diersoorten is beschermd.
Stop het leed van wilde dieren
We roepen lokale overheden op om wetten te handhaven en er zo voor te zorgen dat reisbureaus en reizigers de huidige wetten rond dierenwelzijn naleven en stoppen met het uitbuiten van wilde dieren in de Amazone. Ook lanceren we richtlijnen voor selfies met wilde dieren, waarmee we toeristen vragen zich te houden aan regels voor het maken van foto’s met wilde dieren: alleen in de vrije natuur en op afstand. Onderteken de actie tegen het gebruik van wilde dieren voor selfies en help mee dit dierenleed te stoppen.
Een nieuwe ramp dreigt in de Braziliaanse Amazone. De bouw van een megadam zet 2.200 km2 aan regenwoud op het spel. Siemens is een van de kanshebbers om aan dit project mee te werken. Mijn verzoek aan jou: https://secured.greenpeace.nl/actie/Tapajos-petitie/
Nu in actie komen: de Zomerspelen 2016
Als profsporter heb ik gezien wat de Olympische Spelen kunnen doen. Met alle ogen gericht op Rio is dit het moment om deze dam voorgoed van tafel te krijgen:
»
Tot nu toe weten (lokale) protesten de aanbesteding van dit project uit te stellen. De Olympische Spelen zijn dé kans om internationaal aandacht te vragen voor deze strijd
»
Met jouw handtekening willen we vanuit Nederland Siemens overtuigen om niet mee te werken aan het project. Bouwers, banken en verzekeraars moeten hun handen aftrekken van de megadam
»
Een alternatief hebben we ook: Greenpeace berekende dat wind- en zonprojecten net zo haalbaar zijn. Duurzame alternatieven die níet ten koste gaan van het regenwoud.
De roze dolfijn en de Munduruku-gemeenschap hebben dit leefgebied nodig
Wat er gebeurt als je een dam aanlegt in natuurgebied, zie je bij de omstreden Belo Montedam, waar Siemens ook aan meewerkte. Toch wil de overheid in totaal 43 dammen in de Tapajósrivier laten bouwen. Help dit voorkomen!
Een journalist die op de man speelt noem ik een slechte journalist. In dit geval riooljournalistiek. Mensen afzeiken met naam en toenaam is verwerpelijk. Kritiek op de organisatie ? Moet kunnen. Maar wel op een nette manier. Het heeft een hoog gehalte stemming kwekerij typisch vrouwenwerk. Miauw !!
Ik vraag me af of mevrouw denkt dat men naar, bijvoorbeeld de Amazone, kan gaan met de trein. Ontbossing is een van DE grote problemen van onze aarde. Momenteel hebben we al anderhalve aarde nodig om te overleven. In 2050 leven er 9 miljard mensen op de aarde en voordat ik iedereen over me heen krijg dat de mannen maar moeten worden gecastreerd, wil ik u er nog wel even op wijzen dat de hoofdoorzaak van de ontbossing ligt onder anderen bij het vlees dat u op uw bord heeft liggen. De WWF is de grootste organisatie in de wereld die opkomt voor onze aarde, de oceanen en de wilde dieren ( die paar die er nog zijn). Daarvan is de WNF de Nederlandse tak. Ik zou zeggen WNF trek je niets aan van deze mevrouw, ze weet niet waar ze het over heeft.
Zeist - 22 mei 2014 - In de Telegraaf is een tendentieus artikel verschenen met de kop "Personeel WNF heeft lak aan vliegquotum". Dit schetst een totaal verkeerd beeld van het Wereld Natuur Fonds en zijn medewerkers. We nemen hier volledig afstand van.
Vliegquotum
De Telegraaf baseert zich op oude gegevens uit de periode t/m juni 2013. De prognose voor dit jaar is dat 19% minder vliegkilometers gemaakt zullen worden. Dit hebben we ook aan De Telegraaf laten weten.
Daarnaast wordt gesuggereerd dat vliegen een overbodige activiteit zou zijn. Het maken van vliegreizen is noodzakelijk om ons natuurbeschermingswerk goed te kunnen doen. Om zorgvuldig te controleren dat donateursgelden goed besteed worden in de veldprojecten die wij wereldwijd financieren, wordt de voortgang jaarlijks ter plekke gecontroleerd. Veldbezoeken zijn niet de enige manier om te controleren. Uiteraard gebruiken we daarnaast schriftelijke rapportages en telefonisch/Skype overleg. Ook wordt gereisd om lokale teams te ondersteunen met specifieke kennis en expertise.
Suggestief
In het artikel wordt ook de suggestie gewekt dat partners “regelmatig mee de wereld over reizen”. Dat is absoluut onjuist, het gaat om uitzonderingsgevallen. In de afgelopen zes jaar hebben 4 van de 37 personeelsleden, die regelmatig reizen, een aantal keer hun partner meegenomen op een dienstreis. Voor alle duidelijkheid: het meereizen van partners leidt nooit tot kosten voor WNF. Als partners al meereizen gebeurt dit volledig voor eigen rekening.
WNF-directeur Johan van de Gronden in reactie op het artikel in de Telegraaf: “De afgelopen dagen hebben we uitgebreid contact gehad met mevrouw Wemmers van de Telegraaf. We hebben haar in volledige openheid alle informatie gegeven over ons reisbeleid en specifieke reizen. Tot onze ontzetting wordt er nu een beeld geschetst dat niet klopt met de werkelijkheid. Dit schaadt het WNF en onze medewerkers. Riooljournalistiek, ik heb hier geen ander woord voor.”
Hoe zat dat ook alweer??
Personeel WNF heeft lak aan vliegquotum door Esther Wemmers
Terwijl Wereld Natuur Fonds-directeur Johan van de Gronden deze week op Aruba verkondigde dat zijn organisatie voor minder vliegen is, blijkt uit de jaarrekening dat WNF-medewerkers jaarlijks bijna twee miljoen vliegkilometers maken in het kader van presentaties, vergaderingen en werkbezoekjes in tropische oorden. Niet zelden reizen liefdespartners van het personeel mee.
In het boekjaar 2012-2013 overschreed het WNF het aantal vliegkilometers met 19 procent van het zelf opgelegde quotum. Er moet een bos van ongeveer 30.000 bomen worden geplant om de 325.000 kilo aan CO2-uitstoot te compenseren. Volgens de organisatie heeft het vele vliegen – in totaal legde WNF-personeel afgelopen boekjaar 1,8 miljoen vliegkilometers af, wat neerkomt op zo’n 43 keer de wereld rond – vooral te maken met organisatorische steun aan internationale kantoren in onder meer Indonesië en Maleisië.
Projecten
Zo vliegt hoofd Oceanen Carel Drijver regelmatig naar Azië, onder meer om ’projecten beter in kaart te brengen’, terwijl ook Nederlands personeel in onder meer Jakarta en op Bali is gestationeerd.
Volgens het WNF (een fonds dat afgelopen jaar 111 fte’s telde, waarvan een kwart zich daadwerkelijk fulltime bezighoudt met natuurbescherming) gebeurt het alleen in zeldzame gevallen dat een geliefde meereist. Het blijkt echter dat alleen al Carel Drijver zijn wisselende liefdespartners mee op sleeptouw nam op zakenreizen naar onder meer bestemmingen in Azië, Zuid-Europa en het Caribisch gebied.
