Translate

Posts tonen met het label Ethiopië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ethiopië. Alle posts tonen

maandag 16 mei 2022

Ergste droogte in decennia doodde bijna alle dieren van de nomaden van Ethiopië: "Ik heb geiten hun eigen uitwerpselen zien eten en kamelen die andere kamelen aten"

 

Ergste droogte in decennia doodde bijna alle dieren van de nomaden van Ethiopië

Green grassprietje te zien

Opgedroogde karkassen van geiten, koeien en ezels zijn te vinden op de grond in het kleine dorpje Hargududo in Ethiopië. De afgelopen 18 maanden is er nauwelijks een druppel regen gevallen in het gebied.

April is meestal een van de natste maanden van het jaar in deze regio, maar de lucht in Hargududo is droog en heet en de aarde stoffig. Veel van de dieren die behoren tot de 200 semi-nomadische herdersfamilies in het dorp zijn overleden.

Degenen die "300 geiten hadden voor de droogte hebben er nog maar 50 tot 60 over. voor sommige mensen... niemand heeft het overleefd", zei de 52-jarige dorpeling Hussein Habil tegen persbureau AFP.

Landbouwhuisdieren sterven door droogte in hele gebieden in het zuiden van Ethiopië en de buurlanden Kenia en Somalië.

Gebrek aan regen heeft bijna 1,5 miljoen landbouwhuisdieren gedood, volgens het Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Zaken van de Verenigde Naties (OCHA). Overlevende dieren zijn er extreem slecht aan toe.

"We waren pure nomaden voor deze droogte, afhankelijk van de dieren voor vlees, melk en geld", zei de 50-jarige Tarik Muhamad, een herder uit Hargududo. "Maar tegenwoordig vestigen de meesten van ons zich in dorpen. Er is geen toekomst meer in het pastoralisme omdat er geen dieren meer te hoeden zijn."

De afwisselend droge en regenachtige seizoenen hebben altijd het ritme van het leven van herders bepaald. "Vóór deze catastrofale droogte overleefden we moeilijke tijden dankzij de grassen van eerdere regens," zei de herder.

Maar geen van de laatste drie regenseizoenen is gekomen. In Oost-Afrika is de frequentie van droogte sinds 2005 verdubbeld van eens in de zes jaar naar eens in de drie jaar, volgens het laatste rapport van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) van de VN.

"IK HEB GEITEN HUN EIGEN UITWERPSELEN ZIEN ETEN, KAMELEN ANDERE KAMELEN ZIEN ETEN"

– herder Abdi Kabe Adan

De herders die AFP ontmoette, zeiden dat ze bijna al hun boerderijdieren hadden verloren. De weinige koeien of geiten die nog leefden waren uitgemergeld. Zelfs veel dromedarissen hebben hun bulten verloren, waar ze vet opslaan om lange periodes zonder voedsel te overleven.

In zijn kleine hutje huilt de 50-jarige herder Abdi Kabe Adan ongecontroleerd en bidt tot Allah om regen.

"Vroeger viel er elders in de regio regen, dus verhuisden we met onze dieren naar bewaterde weiden, ook al duurde het enkele dagen. Maar deze keer is de droogte overal... Putten hebben geen water meer, geen weilanden voor dieren om te grazen. Ik denk niet dat het mogelijk is dat onze manier van leven doorgaat", snikte hij.

"Ik heb geiten hun eigen uitwerpselen zien eten, kamelen andere kamelen zien eten. Dat heb ik nog nooit in mijn leven gezien", zei Abdi.

Severe drought is killing horses, cows and sheep in Kazakhstan

Severe drought is killing horses, cows and sheep in the Mangystau region of Kazakhstan. Unusually high temperatures have been reported throughout the country, which left animals without food or water.

Horses have nothing to graze on, and prices of hay and barley have skyrocketed. Some farmers cut wet cardboard into pieces to mix with feed for extra volume.

Gabidolla Kalynbayuly, 70, has a horse farm in Akshymyrau, a village of about 1,300 people. Twenty of Kalynbayuly’s horses have already died this summer, reducing his herd to 150. Most of his animals are weakened by malnutrition, making them vulnerable to parasites and illness.

“When they die out there in the field, we cannot even bring them back to the village to report the death,” Kalynbayuly said.

Grazing in the area had been little for the last three years, he said, but there was still enough grass for horses to eat until this year’s extreme heat.

At the end of May, animal rights activist Berdimurat Torekenov posted pictures on Facebook of emaciated horses, asking the government to step in to help farmers feed their animals.

On July 15, agriculture Minister Yerbol Karashukeev went to Mangystau and promised local farmers financial support and food to be sent to them. It’s unknown if the farmers received it.

“If the authorities gave me a truckload of water a day or at least once two or three days, I would be able to take care of the animals,”Kalynbayuly said.

A Reuters reporter saw dozens of dead horses during a trip through the area. Horses who were still alive were emaciated, with their ribs clearly visible. More than 1,000 horses, cows and sheep have been reported dead in the area.

Svetlana Dolgikh, the head of climate studies at state weather forecaster Kazgidromet, said average temperatures in Kazakhstan were rising by 0.3 degrees Celsius every decade.



zaterdag 22 april 2017

Vanwege zijn poliobeen uitgekotst door de maatschappij in Ethiopië: Samen met The Donkey Sanctuary maakt hij nu zadeltassen ( video )



Van last tot een nieuw leven: het verhaal van Tewachew


Als baby kreeg de nu 28-jarige Tewachew polio. Zijn benen zijn goeddeels verlamd. Lange afstanden lopen, laat staan werken op het land, is onmogelijk. Hij leek altijd afhankelijk van anderen te blijven. Zo werd zijn ziekte niet alleen een last voor hemzelf maar ook voor de andere dorpelingen. Tot het Ethiopische dorpje Gurbite bezoek kreeg van Nahom Wagaw van The Donkey Sanctuary Ethiopië…

Tewachew zegt: “Mijn leven zag er beroerd uit. Ik woonde samen met mijn schoolgaande broertje in een hut en moest iedere dag maar zien hoe ik ons eten bij elkaar gescharreld kreeg. Door de komst van Nahom Wagaw keerde alles ten goede.”

Dankzij de steun van onze donateurs leert Nahom zijn landgenoten zadeltassen voor hun ezels te maken. De meeste ezels zijn zo slecht beladen dat hun ruggen openspringen. Dat is niet alleen erg pijnlijk maar soms ook dodelijk. Door het dragen van de zadeltassen van The Donkey Sanctuary is het aantal gewonde ezels fors teruggelopen: van ruim 30% tot nog geen 10%.

“Wie wil er geld verdienen met het maken van goede zadeltassen?”, vroeg Nahom aan de inwoners van Gurbite. Tewachew en drie anderen staken direct hun vingers op. Tewachew: “Ik hou van ezels en wil ze graag helpen. Maar ik bedacht ook dat ik daarmee in mijn levensonderhoud kon voorzien.”

Tewachew produceert nu per dag twee tot drie zadels. Die hij verkoopt voor ca. een euro per stuk. Dat is voldoende om, zij het zuinig, van te leven. Maar Tewachew wil meer. Hij wil zijn bedrijfje uitbreiden en ook in dorpen verder weg zijn pakzadels verkopen. Nú al krijgt hij veel meer respect van de mensen in zijn omgeving. Trouwen? Dat zou er met zijn handicap nooit inzitten. Maar nu hebben zijn ouders volgens de lokale traditie een huwelijk voor hem gearrangeerd. Een vrouw, geld, status: het is meer dan Tewachew ooit durfde te dromen…





zaterdag 23 juli 2016

Chapeau Ethiopië: educatie voor kinderen en dierenwelzijn.



Meer begrip bij de volgende generatie

     
Ezels zijn onlosmakelijk verbonden met het dagelijks leven in Ethiopië. Ze werken keihard, zowel op het platteland als in de steden. Maar helaas worden ze lang niet altijd goed behandeld. Dankzij de investeringen van de Ethiopische overheid in onderwijs komt hier geleidelijk aan verandering in. Ook The Donkey Sanctuary speelt hier een belangrijke rol in: via de oprichting van speciale Ezelclubs.

 Onderwijs is in arme Afrikaanse landen lang geen vanzelfsprekendheid. Het is dan ook knap van de regering in Ethiopië dat ze er in korte tijd in zijn geslaagd 90% van alle kinderen toegang tot de basisschool te geven. De scholen schieten als paddenstoelen uit de grond. Ook in afgelegen gebieden, zoals in Debre Zeit. Eén zo’n schooltje werd bezocht door Heather Ross en Andy Perry, twee van onze Engelse collega’s uit Birmingham.

Heather en Andy (de laatste niet in de laatste plaats vanwege zijn tatoeages) werden allerhartelijkst begroet door de leerlingen. Er werd gezongen, er werd toneel gespeeld, en tussendoor werd serieus lesgegeven. Maar daar waren de twee medewerkers van The Donkey Sanctuary niet voor gekomen. Het ging hun om de aan het schooltje verbonden Ezelclub die we dankzij uw donaties hebben kunnen oprichten. Daar leren te kinderen hoe ze hun ezels thuis moeten voeden, hoeveel gewicht de dieren aankunnen, hoe je ze het beste kunt beladen en hoe je eenvoudige zadels kunt maken.

De belangrijkste boodschap die de volgende generatie meekrijgt? ‘Behandel ezels met respect en geef ze wat ze nodig hebben: dan krijg je ook heel veel van ze terug.’