Hondenvleeshandelaren voor het eerst in Indonesische geschiedenis vervolgd na vrachtwagen met 78 honden onderschept door politie

Hondenvleeshandelaren voor het eerst in Indonesische geschiedenis vervolgd na vrachtwagen met 78 honden onderschept door politie 

https://www.dogmeatfreeindonesia.org/   via deze link petities om te tekenen

Foto van de 78 honden

De politie van kulon Progo onderschepte de bende in mei van dit jaar toen ze illegaal 78 honden achter in een vrachtwagen vervoerden. Kulon Progo, Indonesië (23 aug. 2021) – Indonesië's eerste vervolging van hondenvleeshandelaren onder diergezondheidswetten zal doorgaan, hebben ambtenaren bevestigd, in wat de dierenactivisten van het land hopen dat een belangrijk keerpunt zal zijn in de ondergang van de brute handel.

 Kulon Progo District Police onderschepte de bende in mei van dit jaar toen ze illegaal 78 honden vervoerden die vastgebonden en gekneveld waren achter in een vrachtwagen. De honden gingen op weg naar de slacht voor menselijke consumptie in heel Midden-Java. Dit was de eerste onderschepping ooit in Indonesië en volgde op besprekingen met de Dog Meat Free Indonesia-coalitie die campagne voert voor een landelijk verbod op de brute handel. 

 Het Openbaar Ministerie van Kulon Progo bevestigde in een verklaring dat het van plan is om de handelaren te vervolgen die worden geacht artikel 89 van wet nr. 18 / 2009 betreffende vee en diergezondheid te hebben geschonden, met een maximale straf van vijf jaar gevangenisstraf of een maximale boete van 1,5 miljard IDR (meer dan $ 100.000 USD); evenals artikel 140 van wet nr. 18 / 2021 over voedsel, met een maximale straf van twee jaar gevangenisstraf of een maximale boete van 4 miljard IDR (meer dan $ 275.000 USD). Hondenvleeshandelaren voor het eerst in Indonesische geschiedenis vervolgd na vrachtwagen met 78 honden onderschept door politie De honden in dit geval waren allemaal gestolen van de straten waar honden vrij rondlopen. 

De 'live animal markets' nog steeds nog steeds actueel. 

Velen droegen nog steeds halsbanden terwijl ze vastgebonden waren aan de vrachtwagen om vanuit West-Java te worden vervoerd op een slopende reis van meer dan 10 uur. De handelaren zijn illegaal de provinciale grenzen overgestoken met de honden, zonder registratie van de ziekte of vaccinatiestatus van de dieren. Solo is bijvoorbeeld een epicentrum voor een groot deel van de Java-hondenvleeshandel, met 85 straatstalletjes die hondenvlees verkopen, waarbij naar schatting 13.700 honden per maand op brute wijze worden geslacht in smerige geïmproviseerde slachthuizen zonder dat het vlees veilig is voor consumenten. 

 De coalitie Dog Meat Free Indonesia heeft de afgelopen jaren talloze onderzoeken uitgevoerd, waarbij de brute realiteit van de handel in honden bestemd voor menselijke consumptie aan het licht is gekomen. Elke maand worden tienduizenden van deze honden van de straat gehaald en illegaal vervoerd in veel delen van Indonesië. Velen sterven tijdens deze gruwelijke reis aan een zonnesteek, uitdroging of verwondingen toegebracht tijdens vangst en transport. Degenen die overleven worden naar slachthuizen gebracht waar ze op hun kop worden geslagen en opgehangen om dood te bloeden terwijl ze nog steeds bij bewustzijn zijn of doodgeslagen worden op openbare markten in sommige delen van het land, in het volle zicht van andere doodsbange honden die op hun beurt wachten. 

 Lola Webber, campagnedirecteur hondenvlees van Humane Society International, die in Indonesië is gevestigd, zegt: "Er zijn duizenden hondentrucks in Indonesië, net als deze, die illegaal doodsbange en ziekte-kwetsbare honden over provinciale grenzen naar slachthuizen en markten vervoeren. We hebben gedocumenteerd dat honden uit de eerste hand in het openbaar worden geslacht, naast talloze wilde en gedomesticeerde soorten op markten in Noord-Sulawesi. Het is gemakkelijk te zien hoe deze handel niet alleen volkomen brutaal is, maar ook de perfecte voedingsbodem voor de volgende ernstige volksgezondheidsramp.

 Nieuwe ziekteverwekkers kunnen op een aantal manieren naar de mens springen - een hondenhandelaar gewond tijdens de slacht van de dag, een lokale consument die besmet hondenvlees eet dat bij een nabijgelegen kraam is gekocht, of een toerist die microscopische bloeddruppels inademt terwijl ze de markten zien. Gezien zo'n duidelijk risico voor de volksgezondheid en het dierenwelzijn is het dus goed om te zien wat we hopen de eerste van vele onderscheppingen en vervolgingen te zijn. 

We kunnen niet toestaan dat de handel in hondenvlees in heel Azië gedijt als we het publiek hopen te beschermen tegen toekomstige pandemieën." "We prijzen de districtspolitie van Kulon Progo voor het geven van zo'n goed voorbeeld voor de rest van het land door directe actie te ondernemen, en we feliciteren Karanganyar en Sukoharjo Regencies en Salatiga City voor het expliciet verbieden van de handel in hun rechtsgebieden op grond van volksgezondheid en diergezondheid en dierenwelzijn. 

We moeten nu hetzelfde niveau van activiteit in Heel Indonesië zien om deze wrede, gevaarlijke en onwelkome handel uit te roeien." Feiten over de handel in hondenvlees: Opiniepeilingen tonen aan dat slechts een kleine minderheid van de Indonesische bevolking (4,5%) hondenvlees consumeert en slechts een zeer klein aantal van degenen die betrokken zijn bij de handel afhankelijk is van hondenvlees als hun belangrijkste bron van inkomsten. Rabiës is een ernstige zorg in Indonesië, met slechts acht van de 34 provincies die rabiësvrij zijn verklaard.

 Provincies zoals Midden-Java brengen hun rabiësvrije status in gevaar door honden met onbekende ziekte en vaccinatiestatus uit omliggende provincies toe te staan hondenvlees te leveren, ondanks opiniepeilingen waaruit blijkt dat slechts 3% van de Midden-Javanen het consumeert. De illegale verplaatsing van grote aantallen honden met een onbekende ziektestatus naar dichtbevolkte gebieden is in strijd met de aanbevelingen voor rabiësbestrijding door toonaangevende deskundigen op het gebied van de gezondheid van mens en dier, waaronder de Wereldgezondheidsorganisatie, de Pan-Amerikaanse Gezondheidsorganisatie en de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties, evenals de nationale wetgeving ter voorkoming van ziekten. Er zijn wijdverspreide rapporten die de handel in hondenvlees rechtstreeks koppelen aan de overdracht van rabiës in veel delen van Azië waar de hondenvleeshandel actief is, waaronder Indonesië.

 Wetenschappelijke rapporten hebben aangetoond dat hondsdolheid-positieve honden worden verkocht en geslacht op markten in Indonesië, evenals in restaurants en slachthuizen in China en Vietnam. Hondendiefstal voor de vleeshandel is een ernstig probleem in Indonesië. Dog Meat Free Indonesia heeft veel inwoners geïnterviewd die hun angstaanjagende beproeving met gewapende handelaren die hun huisdieren 's nachts stelen, hebben beschreven. Ondanks de voor de hand liggende wetsbreuk worden diefstallen zelden serieus genomen door de wetshandhaving, dus de dieven blijven ongestraft. 

In heel Azië neemt het verzet tegen de handel in honden- en kattenvlees toe, met een steeds groter aantal landen en gebieden (Taiwan, Hong Kong, de Filippijnen, Thailand en twee grote steden op het vasteland van China) die de handel in en slacht, verkoop en consumptie van honden verbieden. De Dog Meat Free Indonesia-campagne heeft steun gekregen van wereldwijde en Indonesische supersterren, waaronder een brief aan president Joko Widodo in 2018 waarin wordt opgeroepen tot actie om een einde te maken aan de honden- en kattenvleeshandel van het land, ondertekend door Simon Cowell, Sophia Latjuba, Yeslin Wang, Nadia Mulya, Lawrence Enzela, Cameron Diaz, Chelsea Islan, Ellen DeGeneres en Pierce Brosnan. Facebook Sjilpen LinkedIn

Vertaald uit de Daily Mirror UK 

Vervolgd en geprezen Nederlandse dierenheld in Thailand ( video )

Met dank aan www.oneworld.nl

Nederlandse dierenheld in Thailand   

Door: Sarah Haaij

Bron: OneWorld       

Edwin Wiek met de orang-oetan Maggie die niet meer wil eten.

 

Achtergrond – Edwin Wiek is één van de markantste figuren van de Thaise dierenbescherming. Zowel vervolgd als geprezen en niet altijd onomstreden, ageert hij in Thailand tegen de wildlife-toeristenindustrie. Nu schrijft de Nederlander mee aan een nieuwe wet die wrede olifantenritjes en tijger-selfies aan banden moet leggen. ‘Als je weet wat er met een toeristenolifant gebeurt, ga je er echt niet meer op zitten.’

Het territorium van de Wildlife Friends Foundation Thailand (WFFT) in Petchaburi, op drie uur van Bangkok, strekt zich uit over 44 hectare. Als een leeuw aan het hoofd van zijn troep bestiert Wiek hier een opvangcentrum voor gestroopte en mishandelde dieren. Niets ontgaat hem, van al de 470 bewoners kent hij de naam en hun verhaal; de zeventien olifanten, dertig beren, 250 apen, otters, reptielen en een verloren koe met drie poten. ‘Tja, ik krijg van alles binnen.’

Deze dinsdagmiddag is hij druk met Maggie, de gesmokkelde orang-oetan uit Indonesië. Maggie wil niets weten van de fruithapjes die door de blonde vrijwilligers voor haar zijn verstopt. ‘Maggieeee, toe nou meisie.’ Alleen Wiek krijgt haar met veel geduld uit de schuilplaats gelokt. ‘Ze kwam als een verschrompeld hoopje aan, totaal uitgedroogd en angstig. Maar straks kan ze weer terug naar haar geboortegrond.’

Wat ze niet weten is dat stropers vaak vier of vijf andere apen uit de boom schieten voordat ze een baby-foto aapje te pakken hebben

Wiek zijn vrouw, die even komt kijken hoe het gaat, heeft een baby gibbon op haar borst gebonden. Om de twee uur moet de kleine aap de fles, ook 's nachts. ‘Dan wisselen we af’, lacht ze. In de toeristenparadijzen aan de kust van Thailand gaan bezoekers graag met deze ‘schattige beestjes’ op de foto. ‘Maar wat ze niet weten is dat stropers vaak vier of vijf andere apen uit de boom schieten voordat ze een baby-foto aapje te pakken hebben.’

Welke dieren er worden binnengebracht of door WFFT van een stroper gered, zoals Wiek het zelf steevast noemt, dat verschilt nogal eens. Toen de Harry-potter hype op haar hoogtepunt was kwamen er verdacht veel uilen het centrum binnen. Nu zijn het loris, de aapjes met schrikogen, die erg in trek blijken als huisdier bij rijke Thai.

Van textiel naar olifantenman  

Wiek, een voormalige eigenaar van een Thaise textielfabriek, realiseerde zich na een auto-ongeluk dat het tijd werd om zijn jongensdroom na te jagen. ‘Ik wilde iets doen aan de manier waarop hier met dieren wordt omgegaan’, zegt hij. Thailand verwelkomt nog ieder jaar duizenden bezoekers die graag op olifanten rijden, aapjes knuffelen en tijger-selfies maken. Van de lijst met tien wreedste dierenattracties, die World Animal Protection dit jaar publiceerde, vind je meer dan de helft terug in dit vakantieland. www.worldanimalprotection.nl

Op nummer één van deze lijst met dierenattracties die je maar beter van je bucketlist kunt schrappen, prijkt het rijden op olifanten. Nu zijn dit grote, sterke dieren, wat is er eigenlijk zo misplaatst aan het maken van een tochtje? Heel veel zeggen dierenbeschermers. Om te beginnen de wrede training waaraan toeristenolifanten worden onderworpen en hun zorgelijke leefomstandigheden. Met een techniek die hier phajaan wordt genoemd, wordt de wil van een jonge olifant ‘gebroken’ door het bij de moeder weg te halen. Vervolgens komen er haken en stokken aan te pas en wordt het kalf net zolang bewerkt totdat het mensen op zijn rug toelaat of kunstjes vertoont.

Op nummer één van de lijst met dierenattracties die je maar beter van je bucketlist kunt schrappen, prijkt het rijden op olifanten
 

Mishandeling van olifanten tijdens hun training.
 

Nu is niet elke olifant aan phajaan onderworpen. ‘Maar als je erop kan zitten, dan weet je dat het beest een vorm van training heeft gehad’, aldus Wiek. Van de olifanten die in de toeristenkampen rondlopen denkt men dat ongeveer eenderde uit het wild komt. Vaak is de moeder afgeschoten om het kalf te bemachtigen.

Verantwoord olifanten wassen

In het opvangcentrum stuurt Wiek zijn jeep het olifantenverblijf op. Over een paar minuten begint hier een wassessie voor de vrijwilligers en bezoekers die 50 euro hebben betaald voor een ervaringsdag in het opvangcentrum. Een olifantenwassessie met toeristen? ‘Ja noem me hypocriet, maar ik moet die beesten van voedsel en veiligheid voorzien en dat kost bakken met geld.’ De twee olifanten die een douche krijgen zijn te oud en te getraumatiseerd om ooit weer terug de natuur in te gaan. ‘Ik weet zeker dat ze het fijn vinden, ze staan elke keer klaar.’

Wiek geeft toe dat hij de douche liever aan zijn dierenverzorgers over zou laten. Maar zijn bezoekers willen ook wat en met die bezoekers betaalt hij de onderneming. ‘Als het maar ethisch verantwoord is wat hier gebeurt. Geen kunstjes, geaai, en aangeraak; wij laten geen enkel dier lijden.’

Omdat olifanten duur zijn en veel eten, moeten ze hun eigen onderhoud terugverdienen

Zie hier de patstelling van Thailand; van de 5500 olifanten leven er 3000 in gevangenschap. Door ontbossing is er niet eens meer genoeg leefruimte over om al die olifanten terug de natuur in te brengen, zelfs al zou men dat willen. Omdat olifanten duur zijn en veel eten, moeten ze hun eigen onderhoud terugverdienen. Toerisme lijkt dan vaak de enige duurzame methode om in dat onderhoud te voorzien.

Bij het Thaise Wereld Natuur Fonds focussen ze liever op de 2500 olifanten die nog wel in het wild rondlopen. ‘Wij zijn allereerst voor het beschermen van wildlife in een natuurlijke habitat’ zegt medewerker Janpai Ongsiriwittaya van WWF Bangkok. ‘Maar natuurlijk moeten we ook in Thailand naar eco-vriendelijk en diervriendelijk toerisme kijken.’ Voor WWF betekent dat allereerst een stop op de ivoorhandel. ‘Je zal verbaast staan hoeveel toeristen Thailand nog altijd verlaten met een souvenir gemaakt van slagtanden.’

Niet onomstreden

‘Zeker, de enige juiste vorm van dierentourisme is door wilde beesten in het wild te gaan bewonderen en er verder vanaf te blijven. Maar ondertussen zijn er duizenden gemartelde en verhandelde dieren. Die haal ik toch niet voor niets bij stropers vandaan, die moeten toch ook verzorgd?’, vraag Wiek zich hardop af. Als selfmade activist runt hij namelijk niet alleen een opvang, hij gaat ook op tips af, maakt geheime filmpjes van dierentoeristenattracties en gebruikt drones en opsporingsmateriaal om stropers hoogstpersoonlijk in te rekenen en gevangen dieren te bevrijden. In deze strijd voor dierenrechten is volgens hem veel geoorloofd. Zo hebben Wiek zijn methodes hem al meer dan eens in de Thaise gevangenis doen belanden.
Maar dat is verleden tijd; na vijftien jaar op de barricade heeft de Thaise politiek hem omarmd en is hij zelfs adviseur van een parlementaire commissie die nieuwe dierenbeschermingswet opstelt. 'Nadat ik drie keer ben opgepakt hier, ken ik de wet zo goed, dat ze me nu nodig hebben om die wet beter te maken', grijnst hij.  De wet, die in oktober wordt behandeld, moet beter beschrijven wat dierenmishandeling is en de straffen voor stropers verhogen. ‘Hoe beter we dat doen hoe minder dieren we straks nog hoeven op te vangen.’