"He who feeds a hungry animal feeds his own soul" In Bosnië zorgt Bojan Vesilica voor 700 honden in zijn asiel 'Bark Ark' en door zijn strijd is het dodingsstation voor honden dicht

www.dierennood.nl

Onze trouwe volgers zullen hem misschien nog wel kennen: Bojan Veselica met zijn grote hondenasiel vlakbij het stadje Prnjavor in het noorden van Bosnië. Dit is op zich al één van de moeilijkste landen voor zwerfdieren.

Acht jaar geleden begon Bojan met het voeren van de honden in het oude 'gemeenteasiel' (eigenlijk een dodingsstation) en sindsdien is zijn leven nooit meer hetzelfde geweest. Het immense leed dat hij daar aantrof was te afschuwelijk voor woorden.

Hondenvangers kregen een beloning van de gemeente voor iedere hond die gevangen werd. De doodsbange dieren werden tijdens het vangen ernstig mishandeld en daarna naar het 'asiel' gebracht. Om vervolgens aan hun lot overgelaten te worden, totdat ze uiteindelijk bezweken aan honger, dorst en pijn.

Gelukkig bestaat dit oude dodingsstation nu niet meer. Toen de beheerder daar wegging werd Bojan voor het blok gezet: of je neemt het over, of we doden alle honden... Hij werd verplicht om alle honden uit de regio aan te nemen, het gebied werd zelfs nog uitgebreid, maar hij kreeg geen cent extra van de gemeente om de honden te verzorgen. Bojan moest alles zelf maar zien te betalen van zijn schamele salaris. Na een moeizame strijd is het Bojan uiteindelijk gelukt om er zijn eigen asiel van te maken, 'The Bark Ark' genaamd, waar de dieren veilig zijn. En soms jarenlang wachten en hopen op een nieuw thuis.

Tot nu toe heeft Bojan al heel veel dieren van een wisse dood gered. Maar hij wordt iedere dag opnieuw geconfronteerd met honden in nood. Een hond die aangereden is en gewond langs de kant van de weg ligt. Of een hond die ziek en verzwakt rondzwerft, op zoek naar iets te eten.

Een hond die zijn hele leven aan een ketting gelegen heeft en oud of ziek geworden is en dan maar door de eigenaar op straat wordt gezet. Ongewenste puppy’s die gedumpt worden op een vuilnisbelt. En de gemeente wil dat zwerfhonden van de straat gehaald worden, of anders….

Hartje winter en toch worden er nog puppy's gedumpt voor het hek van het asiel...

Natuurlijk laat Bojan geen enkele hond die hulp nodig heeft in de steek. Deze man wijdt letterlijk zijn leven aan het redden van de honden in zijn regio.

Maar zijn asiel is overvol. Er zijn inmiddels ruim 700 honden. En ze hebben allemaal één ding gemeen: ze moeten eten om te overleven!

Neem even de tijd en stel je voor dat 700 paar ogen elke dag naar je kijken en je vragen of er morgen weer eten zal zijn of dat ze de hele dag honger zullen moeten lijden.

Denk je eens in dat je verantwoordelijk bent voor 700 levende zielen die afhankelijk zijn van jou en jou alleen...

Er is geen 'uitknop' waar Bojan op kan drukken, er is geen "pauze nemen van Facebook" omdat de foto's te verontrustend zijn. De zorg voor zijn honden is voor Bojan de dagelijkse realiteit, de dieren zijn afhankelijk van hem.

Toen Bojan 8 jaar geleden met zijn asiel begon verkeerde hij in de positie dat hij voer voor de honden kon bestellen en achteraf kon betalen. Bojan had toen nog niet zoveel honden en dat lukte best. Maar de situatie is nu drastisch veranderd.

De kosten voor verzorging, de dierenarts en voer blijven oplopen. En mede door de coronabeperkingen worden er vrijwel geen honden meer geadopteerd. Inmiddels heeft hij een enorme schuld bij alle voerleveranciers in de regio, en ze weigeren om nog voer voor Bojan's honden te leveren als er niet direct betaald kan worden.

Het asiel loopt bijna een half jaar achter met het betalen van de voerschuld. Bojans privé-fondsen zijn overbelast, maar hij moet toch elke dag zijn 700 honden te eten geven.

Hij moet constant bedelen bij de lokale leveranciers om hem meer krediet te geven. Dit is een enorme last op de schouders van één man. Hij heeft echt DRINGEND steun en financiële hulp nodig om voor zijn honden te kunnen blijven zorgen.

"Iedere dag is er 450 kilo voer nodig om ervoor te zorgen dat alle hondenbuikjes redelijk gevuld zijn" legt Bojan uit. "Het is nu hartje winter met 20 graden vorst en sneeuw. De honden hebben eigenlijk extra energie nodig tegen de kou, ze moeten eten om warm te blijven. Maar ik kan ze niet meer elke dag te eten geven, er is bijna niets meer... ” Hij is de wanhoop nabij en weet niet meer hoe het verder moet.

Het kan toch niet zo zijn, dat Bojan al zijn honden gered heeft om ze nu alsnog te moeten laten verhongeren? Zal dat echt het geval zijn als er binnenkort helemaal niets meer te eten is? Niet alleen Bojan, maar ook wij maken ons daar grote zorgen om...

Vandaar onze noodkreet: HELP hem alstublieft om de honden te helpen. Hij is echt afhankelijk van dierenvrienden zoals jullie en wij. Elke donatie helpt. Geen enkel bedrag is te klein!

 

https://dierennood.nl/hulpproject-140/

Maak ajb een donatie over naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 140'

en wij zorgen dat je geld echt alleen voor dit goede doel besteed zal worden. Bij ons is er namelijk geen aftrek voor salarissen, huisvesting, leaseauto's of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

De jonge Bojan zorgt ondanks alle ellende voor 300 zwerfhonden in Bosnië ( veel ontroerende foto's )

Prnjavor, een onbekende stad in een onbekende Bosnische provincie met een onbekend gemeenteasiel. En als het aan de beheerders en de autoriteiten ligt moet dat vooral zo blijven.

Hondenvangers gooiden zonder pardon de doodsbange dieren in de vieze donkere kerkers van het locale asiel. Een definitief eindstation.

Niemand die hen daarna nog zag, ze bestonden gewoon niet meer. Geen enkele zorg, zelfs geen voer of water tot ze vanzelf aan de ellende bezweken.

De enkeling die na een paar weken nog bewoog werd alsnog bruut doodgeslagen.

Het gemeentebestuur en ook de bevolking was tevreden met de gang van zaken. Er liepen steeds minder zwerfhonden op straat.

De gruwelijkheden die plaatsvonden achter de gesloten deuren vond de ene helft niet belangrijk en de andere helft had er geen idee van. Uit het oog, uit het hart. 

Maar 5 jaar geleden wilde één man wel weten wat zich achter die hoge muren afspeelde.

Bojan Veselica is zijn naam. Een dierenvriend pur sang!

Honden in de kerkers van het asiel...

Bitter koud nu maar ze kunnen niet allemaal binnen liggen...

Het immense leed wat hij daar aantrof was te gruwelijk voor woorden en sloeg letterlijk een gat in zijn hart. Hij ging naar de verantwoordelijke autoriteit en kreeg het voor elkaar om in het asiel te kunnen komen.

Nog dezelfde dag besloot hij geheel vrijwillig de zorg van de Prnjavor-honden op zijn jonge schouders te nemen. Zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn.

Na het harde werken overdag, moest hij daarvoor iedere dag vele kilometers naar het asiel lopen waar de honden al snel reikhalzend naar hem uitkeken.

Ze zijn inmiddels ongelooflijk aan hem gehecht en totaal van hem afhankelijk. Ze wachten niet alleen op eten maar ook op de aandacht die Bojan hen geeft.

Dat warme gevoel van gezien worden en ertoe doen heeft elk levend wezen net zo hard nodig als voer en water.

Hoe vermoeid Bojan elke avond ook is, hij verzorgt zijn dieren met alles wat hij heeft en hun dankbaarheid en aanhankelijkheid geven hem iedere dag weer opnieuw de energie en de motivatie om door te gaan.

Zijn karige loon voor zijn normale werk overdag, gaat voor het grootste deel naar de verzorging van de arme dieren.

Veel honden op de binnenplaats van het asiel....

Bojan bezig met voer verdelen...

Bijna nooit daglicht zien...

Tot nu toe heeft Bojan de meeste dieren nog van een wisse dood kunnen redden. Maar het asiel is overvol.  

Niet lang geleden waren er 300 maar nog dagelijks brengen de hondenvangers nieuwe honden binnen. Soms wel 10 per dag! 

Het heeft geen zin om opgeknapte dieren weer los te laten, want de hondenvangers krijgen een paar euro per gevangen dier.

Ze worden dan weer linea recta teruggebracht, vaak in een slechtere conditie dan daarvoor, met vaak een kogel, of andere verwondingen door de klappen en brute werkwijze van de vangers. 

Hoe kunnen we deze grote dierenheld laten zien dat wij in Nederland en België begrijpen hoe moeilijk zijn leven is?

Hij is zo geweldig goed bezig! Behalve met het uitdelen van voer en zelfs eenvoudige medicijnen voor gewonde dieren.

Maar hij kan soms zelfs een hond bij een locale dierenarts laten steriliseren. Om maar te voorkomen dat er pups in deze afschuwelijke dierengevangenis worden geboren.

Wat een pijn en verdriet voor dit dier...

Bojan zorgt ook zelf voor belangrijke vaccinaties...

Op dit moment is er ook een schrijnend tekort aan hondenhokken.

Met als gevolg dat veel dieren gewoon in de ijskoude winternacht moeten verblijven. Dat kan ook niet anders met zo’n instroom van nieuwe dieren.

Bojan is een uniek persoon, met een groot dierenhart, maar hij lijdt onbeschrijflijk onder het enorme dierenleed dat hij iedere dag weer met eigen ogen moet aanzien....

Het moet verschrikkelijk deprimerend voor hem zijn om iedere maand tegen dezelfde problemen aan te lopen, wetende dat het nooit anders zal zijn maar met ons allen kunnen we hem in ieder geval ondersteunen en zijn lasten wat verlichten.

Want als Bojan wil blijven vechten voor zijn dierbare honden, dan moeten wij wel met hem meevechten! 

Opgeven is gewoon geen optie!

Zal dit dier er ooit nog uitkomen?

Zo'n pup wil je toch redden?

Je kan doneren via een rechtstreekse bankoverschrijving:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 99e Hulpactie-van-de-Maand' en wij zorgen dat de donatie voor 100% en heel snel voor dit goede doel besteed zal worden.

Of doneer via onderstaande knoppen:

 

www.dierennood.nl