Sommige dieren overleven het oorlogsgeweld in Oekraïne maar net, waaronder paarden. Het #GNvdD is een verhaal over paarden die veel geluk hebben gehad. En dankzij noodhulp van House of Animals hebben ze nu ook voldoende hooi voor de komende tijd.
Dit verhaal begint bij Yanna. Zij is de eigenares van een manege vlakbij Vinnytsia, een gebied in Oekraïne dat zwaar is getroffen door de Russische bombardementen. Op dit moment zorgt zij voor diverse paarden. De dreiging is hoog en er zijn zelfs loopgraven in de buurt aangelegd. Soms horen ze de hele dag explosies en luchtalarm.
Voor de oorlog begon had ze vijf paarden. Toen de oorlog losbarstte besloot ze om opvang te bieden aan meer paarden. In maart sloeg het noodlot toe bij een andere manege met 19 paarden, vlakbij Kiev. De manege werd gebombardeerd en brandde volledig af. Dertien paarden stierven door de bombardementen, en zes overleefden het, puur en alleen omdat ze op dat moment aan het grazen waren in een omheinde wei, waaruit ze konden ontsnappen. Yanna bood als reddende engel aan om de zes overlevende paarden op te vangen. In april kwamen ze aan, met wonden en zeer mager. Dankzij de zorg en liefde van Yanna konden de paarden aansterken er kwamen ze er weer bovenop.
Maar toen had Yanna zelf hulp nodig, want ze kon niet op de plek blijven waar ze met haar paarden woonde. Dus moest ze elders een paardenstal bouwen. Ook had ze een opslagplaats voor voedsel nodig. En hooi, heel veel hooi. House of Animals wilde Yanna helpen. En dankzij jullie donaties kunnen we haar ondersteunen met de bouw van de paardenstal en het hooi. We kunnen jullie vertellen dat ze al vergevorderd zijn met de bouw (zie foto’s).
“Wij en de paarden leven tijdelijk in een kamp voor kinderen. De toekomstige paardenstal wordt nu opgebouwd op een plek dichtbij Dorozhne, in het district Vinnytsia. We hebben de paarden van vluchtelingen uit de buurt van Kiev opgevangen, van de paardenstallen die gebombardeerd zijn door de Russen en tot aan de grond zijn verbrand.”
Wat Yanna voor de oorlogspaarden doet is ongelooflijk. House of Animals is erg blij met de solidariteit van mensen, waardoor noodhulp voor dieren in Oekraïne mogelijk blijft zolang de oorlog duurt. Zoals het kopen van hooi:
“Zo mooi dat we samen iets kunnen betekenen! Heel veel dank aan iedereen die onze noodactie voor de dieren in Oekraïne steunt!”
Zonder jouw hulp kunnen House of Animals en Animals Today niet verder groeien en dieren een stem geven. Waardeer je wat wij doen, steun ons dan met een (eenmalige) donatie
In het Verre Oosten van Rusland, waar 97 witte dolfijnen en orka’s sinds de zomer van 2018 in gevangenschap verblijven, wordt een orka met behulp van een hijskraan uit een zeekooi getild. Volgens de Russische autoriteiten zullen ze alle dieren in de loop van de komende vier maanden in het wild worden uitgezet, en wel op de plek waar ze werden gevangen, 1770 kilometer verder naar het noorden
Uit ‘walvisgevangenis’ bevrijde orka’s maken het goed
Alexandra, één van de orka’s die bevrijd is uit de Russische ‘walvisgevangenis’ is door wetenschappers in de Zee van Okhotstk gelokaliseerd en maakt het goed. Ook 5 andere bevrijde jonge orka’s passen zich goed aan de natuurlijke omstandigheden in hun nieuwe habitat aan. De twee orka’s die nog in de walvisgevangenis zitten worden op 22 augustus vrijgelaten.
Uit ‘walvisgevangenis’ bevrijde orka’s maken het goed
De dieren werden gehouden in veel te kleine bassins in de baai van Srednyayna bij Nachodka, Oost-Rusland, met het doel ze te verkopen aan mariene entertainmentparken in China. In juli en augustus van dit jaar werden 8 orka’s en enkele beloega’s vrijgelaten.
Over het lot van de vrijgelaten orka’s bestond enige onduidelijkheid, omdat het Russische Federale Onderzoeksinstituut voor Visserij en Oceanografie (VNIRO) geen update over de dieren had gegeven. Dit hebben ze onlangs wel gedaan, zegt Candace Calloway Whiting in de Seattle Post-Intelligencer.
Alexandra
Alexandra heeft net als de andere bevrijde orka’s een zender meegekregen, zodat ze door wetenschappers kan worden gevolgd. De jonge orka, die op 16 juli is vrijgelaten, is gelokaliseerd en gedijt volgens het VNIRO uitstekend in de open zee. Ze jaagt zelf op het rijke voedselaanbod van de Zee van Okhotsk, hoewel ze af en toe ook een visje snackt uit een van de visnetten. Ze heeft een lange reis afgelegd en bevindt zich nu in een noordelijk randgebied van de Zee van Okhotsk, ongeveer 600 km ten noorden van de Shantar-eilanden. Op sommige dagen legde ze – met grote snelheid – tot wel meer dan 100 kilometer af, wat haar goede fysieke gezondheid bevestigt.
Vismenu
Sinds haar vrijlating heeft Alexandra vis gegeten uit vaste netten in de buurt van het eiland Chkalov, gejaagd in de buurt van de noordelijke kust van Sakhalin en vervolgens meer dan een week doorgebracht in de open zee ten noorden van Sakhalin, zich lavend aan de Pacifische zalm die daar in grote getale aanwezig is.
Het is bijzonder dat ze zich vooral met vis voedt, terwijl er genoeg zeehonden en zeeleeuwen in haar leefgebied zijn. Wetenschappers hadden haar op basis van haar DNA geïdentificeerd als vleesetende soort. Mogelijk is het jagen op zeezoogdieren nog te lastig voor haar. Maar het kan ook zijn dat ze in gevangenschap zo gewend is geraakt aan het vismenu, dat hier nu haar voorkeur naar uitgaat. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat orka’s intelligente dieren zijn, die zich goed kunnen aanpassen.
De andere orka’s
Van 5 andere orka’s is bekend dat ook zij het goed doen. De drie jonge orka’s Zoya, Tikhon en Gayka, die vrijgelaten zijn op 6 augustus, verbleven eerst ongeveer een week in de buurt van waar zij werden vrijgelaten, maar werden steeds actiever naar mate zij zich meer aanpasten aan de omstandigheden van hun natuurlijke habitat. Ze aten de vissen die nu in grote scholen in dit gebied aanwezig zijn. Ze hebben inmiddels de Golf van Sakhalin verlaten en naderen de Academiebaai.
Twee grote vrouwtjes die in de eerste en tweede groep zijn vrijgelaten, bevinden zich op een afstand van 30 km van elkaar in de Zee van Shantar. Dit gebied is van oudsher een bekende habitat voor wilde orka’s. VNIRO-wetenschappers hebben ontdekt dat de familie van de 2 orka’s ook in de omgeving leeft. Mogelijk sluiten zij zich bij hun familie aan.
Op dit moment is er nog geen informatie over de locatie en gezondheid van de 2 resterende bevrijde orka’s. Mogelijk zijn zij hun satelliettag verloren, of misschien werken deze niet. Het is te voorbarig om aan te nemen dat de dieren zijn overleden.
Deze week is een gerehabiliteerde Amoertijger met de naam Filippa in het wild uitgezet. Daarmee zijn er nu in totaal zeven tijgers uitgezet in het Verre Oosten van Rusland, die moeten bijdragen aan het herstel van de populatie in het gebied.
Eind 2015 kwam Filippa als angstig welpje aan in het met IFAW-steun gerunde PRNCO Tijgercentrum (Primorsky Regional Non-commercial Organization Center for Rehabilitation and Reintroduction of Tigers and Other Rare Animals). Ze was gered door dorpelingen in het Russische district Chasansky. Haar moeder was vermoedelijk gedood door stropers, waarna de kleine welp alleen achterbleef.
De dorpelingen redden haar en brachten haar naar het PRNCO Tijgercentrum om daar te worden gerehabiliteerd. Ze reageerde goed op de zorg die ze daar kreeg en ontwikkelde zich al snel tot een sluwe jager.
Haar uitzetlocatie werd specifiek voor haar gekozen op basis van mede door het IFAW gefinancierd onderzoek. In het kader van dit onderzoek is een lijst met geschikte uitzetlocaties voor gerehabiliteerde tijgers opgesteld en overhandigd aan de overheid. De Federale Dienst voor Toezicht op het Beheer van Natuurlijke Hulpbronnen koos het regionaal staatsreservaat Dichun als uitzetgebied voor Filippa.
Nadat ze 3,5 jaar lang een leren band met een GPS-zender droeg, heeft Cinderella deze 'last' nu afgeschud.
Dit nieuws kregen we pas geleden door van het Bastak Nature Reserve, waar Cinderella en haar twee welpjes nu wonen. Aan de gevonden pootafdrukken te zien, is de familie nog steeds bij elkaar.
Cinderella werd uitgerust met de zender in 2013, voor ze vrijgelaten werd in het verre oosten van Rusland, om haar te kunnen monitoren. Dit heeft erg goed gewerkt, net als de zenders waar we de andere uitgezette tijgers mee uitgerust hebben.
We vertrouwden nooit alleen op de zender om de tijgerin te monitoren. Momenteel staan er 56 cameravallen in Bastak, waarvan 20 van het IFAW. Ook gaan er regelmatig expedities naar het gebied die aan de pootafdrukken van de familie kunnen zien hoe het met ze gaat.
Cinderella met 1 van haar welpjes
WAT GING ER AAN VOORAF?
Tijd voor een update over de zes vrijgelaten Russische tijgers. Hoe gaat het met hen sinds hun vrijlating in het wild?
Aan het begin hebben we haar verplaatsingen ook gevolgd via een satelliethalsband. Maar op een dag kregen we geen signaal meer binnen, wat iedereen die bij Cinderella's redding betrokken is geweest heel erg bezorgd heeft gemaakt. Maar in projecten als deze houden we altijd iets achter de hand.
Op het moment dat de halsband geen signaal meer uitzond, had Cinderella haar territorium al afgebakend, en het was erg waarschijnlijk dat ze daar niet ver uit de buurt zou zijn. Daarom zijn experts van het Speciale Inspectoraat Tijger van het Ecologisch en Evolutionair Instituut van de Russische Academie der Wetenschappen met steun van het IFAW en samen met de Wildlife Conservation Society op zoek gegaan naar haar sporen; ook hebben ze voortdurend geprobeerd om haar locatie te bepalen via de satellietcode van haar halsband.
Het is belangrijk om te vermelden dat er voor een dergelijk volgsysteem een hoge mate van professionaliteit, een goede fysieke conditie en veel praktijktraining nodig is.
Andere moderne manieren voor het bestuderen van dieren die vaak worden gebruikt zijn volgcamera's. Deze camera's worden op locaties neergezet waar dieren langs zouden kunnen komen. De camera wordt geactiveerd via bewegingen en neemt alles op wat er in het bereik van de camera gebeurt.
Met steun van het IFAW zijn er dergelijke volgcamera's geplaatst in het Bastak-natuurreservaat, in het gebied waar Cinderella is vrijgelaten.
Cinderella is met succes aan het jagen; de eerste dagen na haar vrijlating is ze achter dassen aangegaan, en vervolgens is ze gaan jagen op grotere dieren, zoals zwijnen en herten. De experts hebben veel jaag- en rustplekken van Cinderella kunnen ontdekken.
Cinderella is met succes aan het jagen; de eerste dagen na haar vrijlating is ze achter dassen aangegaan, en vervolgens is ze gaan jagen op grotere dieren, zoals zwijnen en herten. De experts hebben veel jaag- en rustplekken van Cinderella kunnen ontdekken.
Elke Cinderella moet natuurlijk ook een prins hebben, en onze prins heet Zavetni. Het is een sterk jong mannetje, dat erg geïnteresseerd is in Cinderella. De sporen uit de winter hebben laten zien dat Zavetni meer dan eens de sporen van Cinderella heeft gevolgd, en de volgcamera's hebben hem herkend op locaties waar Cinderella eerder al is geweest.
Voorheen kwam deze mannetjestijger alleen langs het Bastak-territorium, maar nu blijft hij er langer. Tijdens de zomer moet Cinderella aansterken en we hopen dat de tweede winter voor haar net zo succesvol wordt als de eerste. Iedereen wacht met ingehouden adem op nog beter nieuws: wat als ze het mannetje ontmoet?
Maar laten we niet te hard van stapel lopen. Cinderella is nog jong, dus laten we nog even afwachten…
Net als voor Cinderella is ook voor deze tijgerjongen de vrijlating nog maar het begin.
We moeten er nu voor gaan zorgen dat ze zichzelf van eten kunnen voorzien en dat ze bij mensen uit de buurt blijven. Alle tijgers zijn uitgerust met een satelliethalsband en we krijgen informatie binnen over hun verplaatsingen. Zodra de tijgers ver genoeg uit de buurt waren om door de experts gevolgd te kunnen worden zonder de tijgers in de problemen te brengen, is het volgsysteem in werking gezet. Omdat je op basis van satellietgegevens niet kunt zien of de tijgers met succes hebben gejaagd, moet dit worden gecontroleerd.
Een team van werknemers van het Speciale Inspectoraat Tijger van de Russische Academie der Wetenschappen en van de Wildlife Conservation Society heeft een systeem geïmplementeerd waarmee de vijf tijgers na hun vrijlating worden gemonitord.
Ilona was in de eerste dagen van haar nieuwe leven de meest succesvolle tijger. Langs haar pad zijn restanten gevonden van wilde zwijnenjongen, en zelfs van een volwassen ree.
Niemand had dat verwacht, want Ilona was juist de tijger die haar transportkooi niet uit wilde!
Ilona en Borja blijven niet ver bij elkaar uit de buurt; ze maken zichzelf op systematische wijze steeds meer vertrouwd met een territorium van 40 bij 40 km.
We hebben geen restanten van Borja's prooi kunnen vinden, maar zijn uitwerpselen bevatten de huid en de botten van een zwijn.
Kuzja gedroeg zich in het rehabilitatiecentrum vrij terughoudend, maar na zijn vrijlating is hij in zijn eentje op verkenningstocht gegaan in verderop gelegen gebieden, en in de eerste twee maanden heeft hij meer dan 200 kilometer afgelegd. In het begin waren we nogal bezorgd om Kuzja, omdat we uit zijn verplaatsingen geen succesvolle jachten konden opmaken. Maar toen vonden we de restanten van een heel groot zwijn.
Dit was voor Kuzja de eerste grote prooi!
Oestin en Svetlaja, die in de Joodse Autonome Regio zijn uitgezet, bleven in het begin bij elkaar in de buurt, maar gingen daarna iets meer van elkaar af. Oestin bewoog zich steeds verder van de vrijlatingslocatie af, terwijl Svetlaja haar territorium steeds een beetje groter maakte en steeds grotere rondjes ging lopen.
Geen van deze vijf tijgers is tot dusver mensen tegengekomen.
Alle projectdeelnemers hopen van harte dat deze vijf tijgers dezelfde ervaring zullen hebben als Cinderella: succesvol de winter doorbrengen en de taiga tot hun thuis maken.
De Russische auteur Lena Lenina heeft zich de woede van dierenrechtenactivisten op de hals gehaald door een kat roze te verven voor een feestje. Het dier stierf later aan bloedvergiftiging, zo melden Britse media.
Lenina liet haar huisdier roze verven voor een 'pretty in pink party' waar alle gasten en dus ook haar kat in het roze moesten komen. Volgens getuigen gedroeg het poesje zich tijdens de avond van het feestje hysterisch en probeerde het steeds weg te vluchten.
Toen het dier nog leefde kreeg Lenina al kritiek op de stunt, maar ze zei dat haar dierenarts had gezegd dat de verf geen kwaad kon. 'De roze kleur is goed voor de kat en verstevigt het haar. Ze wordt er juist beter van.'
Zodra de media-aandacht wegzakte, verdween ook haar interesse in de kat. Het dier bleef roze en likte haar gekleurde vacht waardoor ze, volgens dierenartsen, giftige deeltjes binnenkreeg en stierf.
Bron: Het AD
Onderstaande blog werd geschreven door Mila Danilova, medewerker op ons Russische kantoor. International Fund for Animal Welfare www.ifaw.nl
De 13 berenwelpjes in het IFAW Berenopvangcentrum hebben zich in twee groepen verdeeld. De groepen zwerven nu onafhankelijk van elkaar over het terrein.
Niet alle beertjes vinden het fijn om omringd te zijn door hun soortgenoten. Nelly bijvoorbeeld, het kleinste beertje, vindt het fijner om alleen te zijn, hoewel ze wel met de groep mee beweegt. Wanneer Nelly tijdens etenstijd samen is met de rest van de groep, vecht ze actief voor haar aandeel, ondanks haar kleine formaat. Dit tot hilariteit van de toeschouwers.
Mishka, een beertje uit de Smolensk-regio, is anders dan zijn soortgenootjes; hij is veel speelser en socialer. Waar hij is, wordt gespeeld, met takken, water of andere beren.
De beertjes zitten elkaar graag achterna, maar ze worden al voorzichtiger. Wanneer een mens dichterbij komt, rennen ze hard weg, of klimmen ze in de dichtsbijzijnde boom.
Twee beertjes spelen in het water.
De zomer is erg heetgeweest. De beertjes waren vaak te vinden bij een kleine vijver, waar ze baden, zwemmen, spelen en zich vermaken.
De welpjes zoeken nu zelfstandig voedsel, zoals bessen, appels, noten en eikels. Ze eten hun maaltijd tot ze in slaap vallen, vol en verzadigd.
Tijd voor een dutje!
Dit is een belangrijke tijd voor de beertjes: ze moeten genoeg vet verzamelen voor de winter!
