Het stadsbestuur van Barcelona heeft besloten het dolfinarium in de stad te sluiten. Ook heeft men aangegeven op zoek te gaan naar een geschikte plek voor de dolfijnen om met pensioen te gaan.
Het was als een kerstcadeautje voor dierenbeschermers wereldwijd: het dolfinarium van Barcelona gaat dicht. Daartoe besloot het bestuur van de Spaanse stad op 23 december 2016. Het dolfinarium is onderdeel van de stadsdierentuin en huisvest nog 4 dolfijnen. Het is de bedoeling deze dieren met pensioen te laten gaan in een dolfijnenopvang aan de kust.
Actie
Aan het besluit ging een wereldwijde actie vooraf, gesteund door onder meer het internationale Marine Mammal Project, diverse andere organisaties en vele individuele dierenvrienden. Gezamenlijk riepen ze burgemeester Ada Colau op om het sterk verouderde dolfinarium te sluiten, zodat er een einde kan komen aan de gevangenschap van de dolfijnen om kunstjes voor het publiek te vertonen.
Hoopvol
De beslissing van Barcelona geeft hoop. Het besef dringt steeds verder door dat dolfinaria er niet zijn in het belang van het dier. Dolfijnen, orka’s en zeeleeuwen horen niet thuis in gevangenschap. Ze lijden zwaar onder het verblijf in veel te krappe bassins en vertonen vaak tekenen van depressie en andere gebreken. Laat Barcelona het begin zijn van een reeks sluitingen wereldwijd, inclusief die van van het dolfinarium in Harderwijk.
In Taiwan is er een wet aangenomen die het testen van cosmetica op dieren verbiedt. Het verbod treedt in 2019 in werking en geldt voor zowel het gebruik van dierproeven voor eindproducten als voor de ingrediënten van cosmetica.
Taiwan doet dierproeven voor cosmetica in de ban: Foto Rick Eh? via Compfightcc
De #BeCrueltyFree campagne die de Taiwanese tak van de Society for the Prevention of Cruelty to Animals (SPCA) en de Humane Society International (HSI) afgelopen twee jaar hebben gevoerd is succesvol gebleken. Deze organisaties hebben nauw samengewerkt met Wang Yu-Min, wetgever in Taiwan en zij hebben ook steun ontvangen van bekende Taiwanezen. Uit opiniepeilingen van SPCA is naar voren gekomen dat 69,2 procent van de consumenten achter het verbod op dierproeven voor cosmetica staat en dat maar liefst 76,5 procent is ervan overtuigd dat dieren niet zouden moeten lijden in de naam van schoonheid. Claire Mansfield, #BeCrueltyFree campagneleider voor HSI, laat weten:
“Dit is een moment om te vieren nu Taiwan zich aansluit bij de groeiende internationale beweging die het testen van cosmetica in de ban doet en zij neemt de leiding door als eerst in Zuidoost-Azië een verbod op dierproeven voor cosmetica in te voeren. Het is zowel een overwinning voor de dieren als voor de meedogende consumenten, en een succes voor de #BeCrueltyFree campagne. Helaas kunnen de Taiwanese consumenten na 2019 nog steeds cosmetica kopen die op dieren is getest nu er geen importverbod gaat gelden voor op dieren geteste cosmetica. Daarom is onze campagne nu gericht op het invoeren van een import- en verkoopverbod voor cosmetica die op dieren is getest.”
Taiwan doet dierproeven voor cosmetica in de ban | Foto: PETA
Ook Joy Liou, #BeCrueltyFree campagne coördinator voor SPCA heeft gereageerd op het goede nieuws:
“Wij zijn blij dat Taiwan deze positieve stap heeft genomen en gestemd heeft voor een verbod op dierproeven voor cosmetica. Het testen van cosmetica op dieren veroorzaakt bij hen pijn en zij lijden onder de testen waarvan nooit is bewezen dat deze betrouwbaar zijn om de veiligheid van mensen te waarborgen en de proeven vertegenwoordigen ook geen moderne wetenschap. Vandaag vieren we deze belangrijke overwinning en morgen kijken we vooruit naar een campagne om een verkoopverbod voor op dieren geteste cosmetica in Taiwan te realiseren zodat de wreedheid die met op dieren geteste cosmetica gepaard gaat verbannen kan worden van de Taiwanese markt.”
Taiwan is dan wel het eerste land in Zuidoost-Azië dat een verbod invoert. Al meer dan 30 landen gingen haar voor. In die 30 landen wonen meer dan 1,7 miljard consumenten
Een klein gewond vogeltje in de Amerikaanse staat Californië heeft piepkleine ‘sneeuwschoentjes’ gekregen, zodat het weer kan lopen. De kleine spotlijster had een aandoening aan zijn pootjes, waardoor ze krom waren en het diertje er niet op kon lopen. De aandoening blijkt vaker voor te komen bij jonge vogels.
California Wildlife Center heeft het jonge vogeltje gered en besloten om piepkleine schoentjes te maken, die wel wat weg hebben van sneeuwschoenen. Het vogeltje moest door de aandoening steeds op de knokkels van zijn pootjes staan, waardoor er steeds meer verwondingen aan ontstonden. Door de mini-sneeuwschoentjes kwamen de pootjes van het diertje in de juiste positie te staan, waardoor de voetjes van het vogeltje weer konden genezen en het diertje weer kon leren lopen. Dierenarts Duane Tom: “Meestal duurt het zo’n week of twee van het dragen van de schoenen, voordat de pootjes weer normaal zijn”.
Inmiddels is de kleine spotlijster zo goed als hersteld en wordt hij voorbereid op zijn vrijlating in de natuur. Bron: Met dank aan www.piepvandaag.nl
Dertien beren zijn uit verschrikkelijke leefomstandigheden gered: ze waren opgesloten in erbarmelijke dierentuintjes langs de weg en in slechte gezondheid. Eindelijk kunnen ze nu van veel ruimte genieten in The Wild Animal Sanctuary in de Amerikaanse staat Colorado.
The Wild Animal Sanctuary vangt onder meer dertien beren op die uit dierentuintjes en kooien langs de weg zijn bevrijd | Fotocredit: Paladin27 via Compfightcc
Onder de Ohio Dangerous Wild Animal Act is het houden van tijgers, leeuwen, beren en andere wilde dieren in gevangenschap fors aan banden gelegd. In plaats van zich ‘gewoon’ te houden aan de wet, zijn er altijd mensen die toch menen wilde dieren gevangen te kunnen houden. Ze worden gehouden in kleine kooien in zogeheten dierentuinen langs de weg. Gelukkig is er voor de dertien beren in het filmpje licht aan het eind van de tunnel gekomen, dankzij een samenwerking tussen PETA en Wild Animal Sanctuary. Zij werden weggehaald uit de afschuwelijke leefomstandigheden en leven nu in weelde en ruimte.
De beren waren er slecht aan toe. Sommige hadden ondergewicht, terwijl anderen juist veel te dik waren. Ze zaten vol met darmparasieten en hadden gebroken tanden. Een beer, Sweet Baby, was altijd gehouden in een kleine kooi in een schuur en was ernstig vermagerd. Vier van de beren – Cheyann, Ersila, Romeo en Sherwood – kwamen uit de beruchte Stump Fill Harm. Twee van hen waren ontklauwd en hadden alle vier gebroken tanden.
Waylon, Wally en Molly leefden, als je hun ellendige leefomstandigheden ‘leven’ kan noemen, in Heaven’s Corner for Endangered Animals. Dit was verre van een hemel voor hen. Molly had een gebroken tand en ook het gebit van Wally was in slechte staat. De kooien in de roadside dierentuin waren vervallen en verroest en sommige hadden scherpe, puntige randen.
Ersila en Molly waren beide zwanger en zijn tijdens het transport naar hun nieuwe verblijf ook allebei bevallen. Ersila heeft drie welpjes gebaard en Molly is de trotste mama van één welpje. De vier welpjes hebben het ‘thuis’ ontzettend naar hun zin. Als beren die gevangen zitten bevallen, worden de welpjes vaak vlak na de geboorte al weggehaald bij hun moeder. Maar deze mamaberen kunnen voor het eerst genieten van hun eigen jongen.
300 geiten die op een klein eiland van het Great Barrier Reef leven, worden de komende twee jaar gedood door een viertal dingo’s. De hoefdieren, die als plaag worden beschouwd, zijn uitheemse dieren die het unieke regenwoud van het eilandje bedreigen door alles op te eten en de grond te beschadigen. Om de verwilderde dieren te bestrijden zijn nu dingo’s ingezet. Ook zij zullen het eiland echter nooit verlaten: ze hebben een halsband die ze traceert en zijn als extra maatregel voorzien van een tijdbom. Na twee jaar worden de dingo’s afgeschoten of gedood via een geïmplanteerde capsule met gif dat vrijkomt.
Probleem door mensen veroorzaakt Op het eiland Pelorus, onderdeel van de palmeilandengroep voor de oostkust van Australië, leven zo’n 300 geiten. In de jaren 1800 zijn geiten door mensen naar het eiland overgebracht om als voedsel te dienen voor vuurtorenwachters en zeelieden. De dieren voelden zich goed thuis en zonder natuurlijke vijanden konden ze zich onbekommerd voortplanten. Dit bleek echter funest voor de begroeiing van het eiland. De mensen die de (gedomesticeerde) geiten hadden geïntroduceerd en de populatie moesten beheren lieten de dieren aan hun lot over. Nu hierdoor problemen zijn ontstaan telt het welzijn van de dieren, waarvoor de Australische overheid de verantwoordelijkheid draagt, niet meer mee.
Om zich te ontdoen van de vele geiten heeft men getracht ze te vangen en af te schieten, maar dit lukte onvoldoende, omdat de geiten zich beter thuis voelen op het ruige terrein dan de mensen die het op ze hebben voorzien. Daarom kiest men nu voor het uitzetten van predatoren. Het gaat om vier dingo’s; twee zijn inmiddels losgelaten op het eiland en twee moeten nog worden gevangen. Gemanipuleerde natuur Burgemeester Ramon Jayo:
“Dit is de natuur. Een dingo is een roofdier en de geit zijn prooi dus we dachten, we zetten ze bij elkaar en laten de natuur zijn gang gaan om het probleem op te lossen.”
Zo natuurlijk is dit echter niet. Naast het feit dat het verwijderen van de geiten wellicht ecologisch noodzakelijk, maar op deze manier niet ethisch te verantwoorden is, zullen ook de dingo’s die de komende twee jaar geit op het menu hebben staan worden gedood. Via hun halsbanden zijn de dieren te traceren, om ze dood te schieten als ze hun taak hebben volbracht. Zijn de dieren desondanks lastig te vinden, dan ontsnappen ze nog niet aan de dood. In de honden is een capsule geïmplanteerd met het gif natriumfluorecaat (1080) dat na twee jaar vrijkomt, zodat ze sterven.
Dingo’s zijn eerder ingezet als middel om verwilderde geiten te doden. In 1993 werden 16 dingo’s van een onderzoeksstation uitgezet op Townshend Island: in twee jaar tijd doodden de dieren 3.000 geiten. Het kostte daarna 10-15 jaar om de dingo’s van het eiland te verwijderen, vandaar dat men nu met het vergif een backupplan heeft. Protest Dierenbeschermingsorganisatie RSPCA is niet te spreken over het wrede plan. Michael Beatty:
“Hoewel we aanvaarden dat de populatie verwilderde geiten in toom moet worden gehouden, zien we liever dat er andere middelen worden ingezet voor wordt overgegaan tot deze ‘oplossing’, die pijn en lijden voor zowel geiten als dingo’s tot gevolg heeft. Daarnaast zijn de dingo’s al gecastreerd en gesteriliseerd, waarom is het dan nodig een gifcapsule te implanteren, als ze zich toch niet kunnen voortplanten.”
In de dierentuin Caricuao in Caracas, Venezuela, sterven de dieren de hongerdood. Van de dieren die nog leven zijn is een deel verzwakt, ze hebben alleen fruit als mango’s tot hun beschikking. Andere dieren worden gestolen. De voedselcrisis in Venezuela heeft ernstige consequenties voor deze dieren. Deze week werd zelfs een paard in de dierentuin gedood om zijn vlees.
Het paard was één van de hoofdattracties van het dierentuin, een prachtig zwart ros. In de nacht op zondag op maandag zijn mensen het park binnengedrongen en hebben het dier gedood voor zijn vlees.
De Venezolaanse journaliste Johanna Valero bracht de situatie van de Venezolaanse dierentuin aan het licht. Over de situatie ter plekke zegt ze het volgende:
“Het Openbaar Ministerie stelt dat het paard gestolen is om het vlees te gebruiken als voedsel. De medewerkers ter plekke hebben niet voldoende middelen om het park goed te bewaken en zijn overgelaten aan de criminaliteit. De medewerkers kunnen dus niets doen, ze hebben geen zaklampen of auto’s waarmee ze de dierentuin ‘s nachts kunnen bewaken en hebben ook geen beschikking tot licht.”
Uitdroging Veel dieren hebben het zwaar. Bij olifant Ruperta zijn bijvoorbeeld duidelijke tekenen van uitdroging te zien op haar huid. Verder is ze enorm verzwakt door het gebrek aan voedsel. De plek waar ze verblijft staat droog, er is geen vegetatie voor haar om van te eten. Ze heeft moeite met lopen. Een leeuw verderop, die moeite heeft met ademen en een verloren blik heeft, kan zich amper staande houden.
Alsof dit niet al erg genoeg is, is de omgeving ernstig vervuild. De meertjes en vijvers waar eenden, schildpadden en kaaimannen leven liggen vol met plastic tasjes en flessen, het water ziet er groenig en smerig uit. De gebieden waar de paarden, buffels, vossen en andere dieren verblijven zijn slecht onderhouden en er is geen gras te bekennen.
Alarm Een medewerker van de beveiliging, die anoniem wil blijven uit angst zijn baan te verliezen, heeft alarm geslagen vanwege de situatie waarin de dieren zich bevinden en de weinige specialistische kennis van de medewerkers die zich bezig houden met het voedsel. Hij ziet hoe dieren voedsel wordt voorgeschoteld dat totaal niet geschikt voor ze is. Venezuela wordt geteisterd door een gebrek aan levensmiddelen. Medewerkers van de dierentuin stellen vast dat een deel van het voedsel dat voor de dieren is bestemd verdwijnt. Petitie Maria Arias komt uit Venezuela en woont in Nederland. Het welzijn van dieren is een heel belangrijk onderwerp voor haar. Ze startte een petitie om de situatie in dierentuin Caricuao te verbeteren:
“De situatie in Venezuela is verschrikkelijk, er zijn geen medicijnen, er is geen voeding, mensen gaan weg en laten hun dieren achter aan de weg. De dieren van de dierentuin zijn achtergelaten, zij kunnen niet hun eigen voedsel zoeken, zij hebben niet gekozen om daar te zijn. Zij zijn onze (publieke) verantwoordelijkheid. Zij moeten naar een ander land met een betere toekomst gaan. Niets doen is voor mij geen optie. Ik heb veel stichtingen gevraagd, misschien kan iemand helpen.”
U kan de petitie hier tekenen. In Venezuela zelf is deze petitie geopend.
Hulp nodig Johanna Valero zegt dat het cruciaal is dat er hulp komt vanuit het buitenland:
“De hulp die men kan bieden is dat internationale organisaties naar Venezuela komen en bekijken hoe deze dieren in gevangenschap naar een andere omgeving verplaatst kunnen worden naar een locatie met een betere kwaliteit.”
Mocht je als individu of als organisatie iets voor deze dieren kunnen betekenen, neem dan contact op met info@piepvandaag.nl. Wij zorgen ervoor dat je met de juiste mensen in Venezuela in contact komt.
Bij stierengevechten denkt iedereen aan het buitengewone leed dat stieren wordt aangedaan ter vermaak van mensen. Wat de meeste mensen echter niet weten is dat paarden ook gebruikt worden bij stierengevechten en dat ze, net als de stier, enorm worden uitgebuit door de stierenvechtsector. Stierenvechtpaarden worden keer op keer ingezet in de arena. Telkens zien en ruiken ze het bloed, de angst en de dood van de stieren. Soms raken ze zelf zo ernstig verwond dat ze de hoogste prijs betalen: de dood.
Inzet paarden stierengevechten
Paarden worden gebruikt bij diverse soorten stierengevechten en in enkele gevallen tijdens wrede feesten met stieren, zoals bij Toro de la Vega. De rassen die tegenwoordig het meest gebruikt worden zijn: Lusitano, Anglo-Arabiers en Hispano-Arabiers of paarden met een kruising van Breton of Pecheron. In het soort stierengevecht dat kenmerkend is voor Spanje hebben paarden de picador op hun rug, een ruiter die een lange lans in de nekspieren van de spier steekt. De stier lijdt hierbij helse pijnen. In zijn paniek valt hij vervolgens het paard aan. Bij dit soort stierengevechten draagt het paard een beschermende deken om te voorkomen dat het dier verwond raakt. Maar soms raakt de deken beschadigd en bereiken de hoorns van de stier het lichaam van het paard, met vaak dramatische gevolgen. Als dit gebeurt is de kans groot dat het paard in de arena sterft of korte tijd later wordt afgemaakt.
Maar ook wanneer het paard niet verwond raakt, is het stierengevecht een enorme bron van stress. Het paard wordt geblinddoekt waardoor hij gedesoriënteerd is, niet kan vluchten en niet ziet waar het gevaar vandaan komt. De angstige stier valt het paard aan, maar deze kan de stier niet zien. Paarden komen regelmatig ten val tijdens dit soort aanvallen.
Bij andere soorten stierengevechten draagt het paard geen beschermende deken en is hij niet geblinddoekt waardoor hij alles kan zien. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de Rejoneos/corridas de rejones waarbij men vanaf een paard ‘vecht’ met de stier. Hoewel de paarden getraind zijn om de stier te ontwijken levert dit enorm veel stress op. Daarnaast lopen ze een hoog risico om ernstig verwond te raken.
Paarden worden eerst getraind voordat ze gebruikt worden in de arena, afhankelijk van het soort stierengevecht waar ze ingezet worden leren ze bepaalde prikkels te negeren. Ook worden paarden ingezet bij stierengevechten die bedoeld zijn om stierenvechters te trainen. En niet te vergeten…paarden en muilezels slepen de stier uit de arena na het gevecht. Soms leeft de stier nog, maar is deze volledig verlamd waardoor het niet kan bewegen. De inzet van paarden is veel groter dan men zou kunnen vermoeden. Tienduizenden paarden sterven per jaar
Als paarden niet meer bruikbaar zijn voor het stierengevecht worden ze naar het slachthuis gebracht. Exacte cijfers zijn er niet, maar er wordt geschat dat tienduizenden paarden per jaar afgemaakt worden binnen de stierenvechtsector.
Marius Kolff, directeur van CAS International, een Nederlandse organisatie die zich uitsluitend richt op het bestrijden van het stierenvechten en feesten met stieren, zegt het volgende over de paarden:
“Ik kan ongelofelijk boos worden wanneer ik hoor dat er weer een paard in zijn buik is geraakt door de hoorns van een stier…. dat de darmen eruit hangen. Ik werd eens geïnterviewd toen dit bericht heel vers was en de interviewer vroeg mij ernaar. Ik werd zo vurig emotioneel, dat het interview grote impact had en tot in China werd vertoond. Dat paarden zo worden misbruikt, vaak nog na een leven lang de mens te hebben gediend, vind ik vreselijk. Het is allemaal al zo erg met de stierengevechten en dan ook dit nog. Op honden na de oudste en trouwste dienaar van de mens: het nobele paard, dat zo wordt afgeragd in die bloedige arena’s.”
CAS International zet zich niet alleen in voor de stieren, maar ook voor de paarden die het slachtoffer zijn van de stierenvechtsector. Bekijk deze video van een paard dat aangevallen wordt door een stier (beelden zijn schokkend): 3 keer op de hoorns genomenSoms, als paarden zeer goed werk hebben verricht in de ogen van stierenvechtliefhebbers, mogen ze met pensioen. Dit was het geval bij paard Cagancho. Het verhaal van dit paard, dat als een legende wordt gezien, laat niemand koud. Hij is elf jaar lang ingezet in meer dan 300 stierengevechten (6 stieren worden gedood per stierengevecht) en heeft meer dan 1.000 stieren voor zich gehad. Het dier heeft meer dan 600.000 kilometer ‘gereden’ voor stierengevechten in Spanje, Portugal en Frankrijk. Hij heeft vijf keer de Atlantische oceaan overgevlogen voor gevechten in Mexico. Cagancho werd drie keer op de hoorns genomen en kwam er weer bovenop. Hij wordt door stierenvechtliefhebbers als een zeer moedig paard gezien met veel pit. Zo kwam hij dichterbij de hoorns van de stieren dan andere paarden.
Cagancho werd ouder dan 30 jaar en kon met ‘pensioen’. Hij stierf aan de gevolgen van een beroerte in augustus 2015. Zijn laatste stierengevecht was in 2002. Alleen de sterren onder de paarden mogen in leven blijven na jaren dienstbaarheid. Zijn dood werd in veel kranten gepubliceerd, zijn leven met veel lof vereerd. Cagancho moest er wel een hoge prijs voor betalen door telkens terug te keren naar de arena, naar de geur van angst en dood, naar de plek des onheil waar stieren genadeloos worden toegetakeld tot ze letterlijk door hun knieën gaan. Paarden zijn zeer gevoelig voor angst en voelen de energie van anderen heel goed aan. Het feit dat Cagancho geen angst toonde betekent uiteraard niet dat hij het niet voelde. Cagancho, een ster onder de sterren, werd beroemd en daarmee werd de intensiviteit zichtbaar waarin hij is ingezet. Zijn verhaal bezorgt kippenvel en laat zien in welke mate paarden worden uitgebuit door de stierenvechtsector. Cagancho mocht wachten op een natuurlijke dood. De rest, de onbekende paarden, sterven in de schaduw van de anonimiteit een stille dood.
Candy, een chimpansee in Amerika, heeft al haar hele leven – meer dan 50 jaar – mensen moeten amuseren. In haar jongere jaren deed ze mee in podiumacts met andere chimpansees en moest ze contact maken met de bezoekers van het pretpark, wat door haar eigenaar werd gerund. Nu woont ze in het pretpark Dixie Landin’, in Baton Rouge, in de Amerikaanse staat Louisiana.
Candy in haar kooi | Screenshot video
Het gaat niet goed met Candy. Stephen Wells, directeur van dierenrechtenorganisatie Animal Legal Defense Fund: ( ALDF)
“De omstandigheden waaronder Candy leeft zijn onacceptabel. Ze leeft al meer dan 40 jaar alleen in een metalen kooi met spijlen, met een paar speeltjes, maar zonder nestmateriaal en zonder interactie met andere chimpansees. Candy heen en weer zien schommelen in haar kooi, toont de effecten van eenzame opsluiting en de onthouding van basisbehoeften voor een intelligent, sociaal dier”.
Locale en federale authoriteiten hebben Dixie Landin’ herhaaldelijk gewezen op het overtreden van dierenbeschermingswetten. De problemen die zich voordoen zijn onder andere het gebrek aan veterinaire zorg, het opslaan van Candy’s voedsel in een ruimte vol met afval, het voeren van Candy uit bakken waaraan ze zich zou kunnen verwonden en te weinig afstand tussen Candy en het publiek, wat het mogelijk maakt dat bezoekers dingen in haar kooi gooien, zoals brandende sigaretten.
Animal Legal Defense Fund (ALDF), een Amerikaanse organisatie die zich juridisch inzet voor dierenrechten, heeft een rechtszaak aangespannen tegen Sam Haynes, de eigenaar van Candy en pretpark Dixie Landin’. ALDF beschuldigt Haynes ervan de federale Endangered Species Act (ESA) te overtreden door Candy eenzaam op te sluiten en haar te verwaarlozen. De zaak zou een precedent kunnen scheppen voor de juridische bescherming van andere chimpansees, waarvan experts het er over eens zijn dat ze net als mensen kunnen lijden en ervaringen kunnen hebben.
ALDF vertegenwoordigt de Coalition of Louisiana Animal Advocates (Coalitie van Luoisiana Dierenbeschermers) en Cathy Breaux en Holly Reynolds, twee dierenbeschermers, die al 30 jaar voor Candy’s vrijheid vechten.
Een man in de Russische plaats Voronezj stond raar te kijken toen hij over de stoep voor een gebouw liep en geblaf hoorde. Hij zag namelijk nergens een hond. Wel viel het de man op dat een stukje van de stoep vlak vóór de ingang van het gebouw nieuw was bestraat. Vadim Rustam, zoals de man heet, belde woningbouwvereniging van de gemeente en vroeg om hulp, maar hij kreeg te horen dat er niets gedaan kon worden.
Rustam liet het er niet bij zitten en stak zelf zijn handen uit de mouwen: hij begon de klinkers van het vers bestrate stukje stoep één voor één te verwijderen en groef in het zand. Hij groef net zo lang door met zijn handen, totdat hij vond waar het geblaf vandaan kwam: een zwangere hond was levend begraven onder de stoep!
Twee dagen eerder waren straatwerkers in dienst van de gemeente aan het werk geweest aan de stoep. Hen was de opdracht gegeven het stukje stoep, waar een aantal weken eerder een zogenaamde ‘sink hole’ (een stuk grond dat was weg gezakt) was ontstaan, te dichten en opnieuw te bestraten. Zij hebben op die manier de zwangere hond, die in een holte onder de ingang van het gebouw zat, levend begraven.
Twee dagen heeft ze zonder eten en drinken in het donker gezeten, voordat iemand haar geblaf opmerkte. Doordat Vadim Rustam weigerde een hond in nood aan haar lot over te laten, is het leven van de aanstaande moederhond gered. Ze is inmiddels opgevangen door een lokale dierenwelzijnsorganisatie.
:
Hog baying: een gevecht tussen een woeste hond en een wild zwijn, waarbij de bek van het zwijn is dicht getapet en zijn slachttanden eraf zijn gehaald. Door een leemte in de wet zijn deze afschuwelijke hog baying gevechten in de staat Missouri in de Verenigde Staten nog steeds toegestaan.
Foto: Change.org
De hond bijt het wilde zwijn, maar deze kan niks terug doen omdat zijn snuit zit dicht getapet. De door het publiek opgejaagde hond valt het zwijn telkens opnieuw aan. Door angst en paniek kan het zwijn zich niet meer bewegen. Bij hog baying raken beide dieren gewond, maar het zwijn is er het slechtste aan toe. De hond wordt nog een klein beetje beschermd omdat hij een kevlar (een harde kunststof) vest aan heeft.
Tijdens het evenement worden kinderen aangemoedigd om mee te doen met een spelletje ‘vang het varken’, waarbij de kinderen kleine wilde zwijntjes achterna rennen, opjagen en uiteindelijk vangen. Er is ook een wedstrijd voor ‘stoere’ mannen, waarbij teams van mannen proberen een t-shirt aan te doen bij een wild zwijn, om het vervolgens sneller dan het andere team weer uit te trekken.
In Missouri zijn alle soorten van hondengevechten bij de wet verboden. Maar hog baying valt niet onder hondengevechten, maar onder training van honden, voor bijvoorbeeld de jacht. Dit ondanks dat veel honden nooit met hun baasjes mee op jacht zullen gaan. Deze maas in de wet moet er volgens The Humane Society of the US (HSUS) uit worden gesloopt. De wilde zwijnen lijden enorme stress en lopen verwondingen op tijdens hog baying.
In Texas en Florida is hog baying al verboden. Er is een petitie gestart om ook in Missouri deze vreselijk dieronvriendelijke evenementen te verbieden, die al door ruim 165.000 mensen is ondertekend. Teken ook nu de petitie!
We hebben ze allemaal wel eens gezien. Het filmpje waarin een plompe Lori met z’n grote ogen de camera inkijkt, terwijl hij een rijstballetje eet. Of het filmpje waarin een Lori zijn pootjes in de lucht steekt terwijl hij gekieteld wordt door zijn baasje. Cuteness overload! Maar helaas zit er een vreselijk verhaal achter al deze schattigheid.
De Plompe Lori, is een half-aap die afkomstig is uit Zuid- en Zuidoost-Azië. Het diertje is te herkennen aan zijn ronde kop, smalle snuit en grote ogen. Dit maakt dat hij er erg schattig uitziet. De pootjes van deze diertjes zijn bijna van dezelfde lengte, wat ze natuurlijk nog specialer maakt. Ook al zien deze diertjes er nog zo schattig uit, ze zijn absoluut niet geschikt als huisdier. De Engelse organisatie International Animal Rescue zet zich in voor dieren in nood. Met hun confronterende campagne ‘Tickling is Torture’ willen ze de illegale handel in plompe Lori’s stoppen. Lijdensweg
Plompe Lori’s gaan door een hel voordat ze als huisdier verkocht kunnen worden. Duizenden Lori’s worden uit het wild weggeroofd en komen terecht in de illegale dierenhandel. Soms worden complete families uit het wild gevangen en verhandeld op straat of op markten. Daarna worden de tanden met een nagelknipper getrokken of geknipt. Lori’s hebben een giftige beet en zijn daardoor niet direct ‘bruikbaar’ als huisdier. Het verwijderen van de tanden is zeer pijnlijk, aangezien dit zonder verdoving gebeurt. Helaas treden er vaak infecties op waardoor de dieren een pijnlijke dood sterven.
Ook tijdens het transport sterven veel Lori’s. Op elkaar gepropt in kleine, slecht geventileerde kratten, sterft 30-90% van de Lori’s als gevolg van stress. Als de diertjes dit weten te overleven, worden ze als huisdier onder verkeerde omstandigheden gehouden. Lori’s zijn nachtdieren en zijn overdag nauwelijks actief. Fel zonlicht kunnen ze niet goed verdragen en doet pijn aan hun ogen.
Loi’s hebben in het wild een zeer complex dieet. Gevangen Lori’s lijden vaak aan obesitas of hebben andere gezondheidsklachten als gevolg van een verkeerd dieet. Daarnaast leggen ze in het wild vele kilometers af, iets wat ze in een kooi niet kunnen. Tickling is Torture
IAR is de campagne Tickling is Torture gestart om mensen bewust te maken van dit fenomeen. De confronterende titel verwijst naar het filmpje waarin een Lori gekieteld wordt door zijn baasje. Het lijkt heel schattig, maar een Lori met zijn pootjes in de lucht probeert zichzelf te beschermen. Lori’s hebben een klier met gif in hun ellebogen en wanneer een Lori zich bedreigd voelt, steekt hij zijn pootjes in de lucht om speeksel met gif te mengen voordat hij bijt.
Bedreigd De illegale handel in deze dieren is een grote bedreiging op de populatie in het wild. Lori’s staan op de lijst van bedreigde diersoorten en de Javaanse plompe Lori behoort tot één van de 25 meest bedreigde primaten wereldwijd.
Gered plofkuiken Winnie start als ambassadeur van alle plofkippen. Teken de petitie en pleit voor dierwaardig leven! Ga direct naar de petitie! Ik ben Winnie, een gered vleeskuiken, dat aan de ziekte obesitas lijdt. Mensen noemen mij ook wel een plofkip.
Ik heb geluk gehad, ik werd gered. Zes weken lang leefde ik als kuiken samen met tienduizenden andere kuikens in een ware hel. Ik was zo zwaar dat ik niet meer op mijn poten kon staan. Als ik jeuk had en me krabde viel ik om. Ik werd vies en stonk. Dat kwam doordat we al die tijd in onze eigen poep en pies moesten zitten. Ik had diarree en heel veel dorst. In de stal was het benauwd door de ammoniak lucht van onze ontlasting. Er was steeds minder ruimte voor ons allemaal. Met tienduizenden zaten we op elkaar gepakt en konden geen kant op. Ik zag broers, zussen, neven en nichten ziek worden en langzaam doodgaan. Ik kon niets voor hen doen.
Ondanks mijn ziekte en de hel waar ik zes weken in leefde, leef ik nu een kuikenwaardig leven. Meer dan 500 miljoen vleeskuikens in Nederland hebben dat geluk niet. Zij lijden intens en hebben een triest en uitzichtloos leven. Ook de 7,5 miljoen ouderdieren, waaronder mijn ouders, leven in een hel en lijden honger en dorst. En ook alle grootouderdieren, waaronder mijn grootouders, treft dat zelfde vreselijke lot. Opgesloten in overvolle schuren kunnen zij niet voor zichzelf opkomen. Dat doet mij heel veel pijn en verdriet.
Omdat zij niets kunnen doen, kom ik voor hen op, wil ik hun stem zijn, hun gezicht zijn… Wil ik hun ambassadeur zijn. Wil ik de mensen die mijn familie en vrienden opeten laten weten dat dit moet stoppen. Dat je voor de lekkere trek, dieren niet zo mag laten lijden. Dat wij net als mensen ook plezierig willen leven. Dat we met respect behandeld willen worden en gelukkig willen zijn…
Ik wil dat de politiek ervoor zorgt dat het extreme lijden voor mijn familie nu eindelijk eens stopt. Er is geen excuus om zo met ons om te gaan. Het is genoeg geweest. Ik wil dat de politiek zich aan de wet houdt. Dat zij eindelijk de Wet Dieren gaat handhaven. Het is namelijk pure dierenmishandeling hoe mijn soortgenoten moeten leven, hoe ze opzettelijk met de ziekte obesitas ziek worden gemaakt en hoe de ouderdieren moeten leven en voortdurend honger en dorst lijden.
Help mij met mijn strijd en teken mijn petitie die door PiepVandaag.nl en Comité Dierennoodhulp ondersteund wordt! [Op PiepVandaag.nl en met betrekking tot acties is het volgende privacy beleid van toepassing.] Lees hier de dagboeken van Winnie:
HET DAGBOEK VAN WINNIE, EEN GERED VLEESKUIKEN
Dit is Winnie. Mensen noemen haar ook wel plofkip. Maar Winnie is nog lang geen volwassen kip: ze is een kuiken van pas 7 weken oud met een enorm overgewicht. Een week geleden zou ze met de leeftijd van zes weken en een gewicht van ruim 2 kilo samen met al die duizenden soortgenootjes uit haar stal ruw gevangen zijn, met gebroken of gekneusde poten in kratten geduwd en met de vrachtwagen vervoerd zijn naar het slachthuis. Daar zou ze vol angst en pijn aan haar einde zijn gekomen om als goedkope kiloknaller in de supermarkt te belanden. Of als fastfood bij de McDonald’s, Febo of de Burger King. Misschien was ze wel (als jij nog kip eet) op jouw bord beland.
Een kuiken hoort niet alleen te zijn. Winnie toonde zich duidelijk eenzaam, voortdurend tsjilpend op zoek naar soortgenootjes die er niet meer zijn. Haar vader en moeder heeft ze nooit gekend.
Winnie is nu 7 weken oud en bijna een week bij mij. Haar gesnotter is over. Maar opeens is het schrikken want het is opvallend hoe vaak ze haar bekje open heeft en naar adem lijkt te happen.
Omdat ze zo abnormaal snel groeit krijgt ze vloeibare vitaminen en kalk door haar drinkwater als ondersteuning van haar gezondheid. Naar omstandigheden gaat het goed met Winnie.
Het wordt tijd om tussen de andere kippen in de tuin te gaan leven. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Om te zorgen dat ze wat makkelijker geaccepteerd gaat worden zit ze eerst wat middagen in de ren.
Winnie’s stalgenootjes zijn allemaal gedood. Ze zijn vlak nadat Winnie gered is, ruw gevangen, in kratten gepropt en naar het slachthuis gebracht per vrachtwagen. De stal is schoongemaakt en zit nu weer vol met nieuwe kuikens.
Vannacht werd ik wakker van een geluid dat net iets anders klonk dan het voor mij bekende gekukel vanuit de keuken van haan Nicolaj. Haan Nicolaj haal ik iedere avond ook uit de boom om geluidsoverlast en boze buren te voorkomen.
Winnie doet het goed, stukken sterker is hij dan toen hij als zes weken oud kuiken bij mij kwam. Zijn poten kunnen zijn gewicht nu veel beter dragen. Alleen heeft Winnie vanaf dag 1 dat hij bij mij kwam last van diarree.
Vandaag kwam dominee Hans Bouma op werkbezoek. Als collega dierenactievoerder wel te verstaan. Om te overleggen over de Vredesdienst voor dieren die we dit jaar opnieuw gezamenlijk gaan organiseren.
Vandaag kreeg ik een brief van de Tweede Kamer over Winnie. Als antwoord op de eerdere brief die ik namens Winnie aan de leden van de Vaste Kamercommissie voor Economische Zaken en aan staatssecretaris Dijksma schreef.
Winnie wordt nog eens beroemd. Pas geleden stond hij zelfs in de zaterdageditie van de Telegraaf. En hij krijgt meer bezoek dan ik. Vandaag kwam Karen Soeters van PiepVandaag op bezoek, speciaal voor Winnie.
Winnie is nu 16 weken oud. Het gaat goed met hem, alleen drinkt hij wel enorm veel. De meeste vleeskuikens die van een wagen afgevallen zijn en opgevangen worden door mensen sterven op deze leeftijd omdat hun hart het begeeft.
Winnie blijft groeien. Hij torent nu boven iedereen uit. Hoog tijd dus weer voor een weegschaal momentje. Het komt niet echt als een verrassing als ik zijn gewicht lees nadat ik hem op de weegschaal getild heb.
Indien u deze nieuwsbrief hebt ontvangen maar eerder had gemeld daar geen prijs op te stellen verzoeken wij u dat hieronder nogmaals aan te geven. Ook kunt u desgewenst uw e-mailadres wijzigen.
Ik ben 
