Nederland overtreedt al meer dan 10 jaar Europese wetgeving over de leefruimte van vleeskippen in een stal: Wakker Dier vraagt de Europese Commissie om in te grijpen
Ze kunnen niet eens meer bij voer en water Foto Wakker
Nederland overtreedt al meer dan tien jaar Europese wetgeving over de leefruimte van vleeskippen in een stal. Wakker Dier start een handhavingsprocedure bij de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) en vraagt de Europese Commissie om in te grijpen. Anne Hilhorst van Wakker Dier: “Kippen zijn massaal de dupe van dit plofkipproppen.”
Deze foto van de opgepropte kippen is niet juist. Kenners zeggen het lijkt wel of ze tegen elkaar zijn geschoven.
MAAR IS HET WAAR WAT WAKKER DEER CLAIMED ?
Kom kijken in de stal
Zichtstallen
Kom kippen kijken in één van de Kip.Kiplekker zichtstallen. Verschillende pluimveehouders stellen hun bedrijf graag open en hebben daarvoor een speciale zichtruimte ingericht. Bij een zichtstal kan iedereen die geïnteresseerd is gedurende het hele jaar – gratis en zonder afspraak
*De laatste jaren is het door de aanwezigheid van hoogpathogene vogelgriep in Nederland niet altijd toegestaan om pluimveebedrijven te bezoeken wanneer dat niet strikt noodzakelijk is. Kijkt u voor het plannen van een bezoek aan één van onze zichtstallen eerst op de website van Rijksoverheid (pagina ‘Landelijke maatregelen bij uitbraak vogelgriep’) om te zien of er een actueel bezoekverbod voor commerciële pluimveebedrijven geldt.
Ik heb geprobeerd contact te krijgen met Wakker Dier maar die geven geen antwoord op mijn vragen.
Het probleem met actiegroepen is dat, over welk dierenonderwerp ook, zij het nooit bekijken van 2 kanten. Zij menen gelijk te hebben en daarmee informeren ze de bevolking. Kijk naar Extinction Rebellion, verwerpelijke acties die eigenlijk chantage zijn. "De A 12: Wij blijven hier elke dag zitten totdat" ......vult u het zelf maar in.
Graag uw mening. Mag ook op mijn mailadres: eevanderploeg@gmail.com
Dierenactivisten willen de samenleving bewust maken van geweld tegen dieren. Hiervoor zoeken ze vaak de confrontatie op. Leuk is dat niet, zeggen ze. Maar het onrecht en de beoogde verandering maken het voor hen de moeite waard.
In mijn Facebook-tijdlijn puilt uit van de discussies over Boxtel, waar afgelopen week ruim honderd activisten, georganiseerd in actiegroep Meat the Victims, een varkensboerderij bezetten. Er is veel kritiek, ook vanuit dierenvrienden. Het is duidelijk dat weinig mensen durven te verkondigen dat ze achter de actie in Boxtel staan. Criminaliteit werkt immers averechts, getuige de negatieve artikelen en uitspraken van politici. Maar is de actie echt crimineel te noemen, of is het gezien de onthullende beelden te rechtvaardigen?
STANDPUNTEN
Twee activisten van Meat the Victims zaten woensdagavond aan tafel bij talkshow Pauw, tegenover biologische varkenshouder Willy Vos en reguliere varkenshouder Theo Vernooij (tevens voorzitter van de Producenten Organisatie Varkenshouders). De jonge activisten Alix (‘geen achternaam’) en Jonathan Loogman mochten hun beelden vertonen en hun drijfveer toelichten: ‘Wij zouden graag een maatschappij zien die erkent dat dieren persoonlijkheden hebben en dat ze heel graag willen leven. […] Wij zijn naar binnen gegaan omdat we vinden dat het Nederlandse volk recht heeft om te weten wat er plaatsvindt achter de deuren.’
‘Wij zijn wanhopig geworden, na tientallen jaren van petities en demonstraties. Niets verandert, de bio-industrie wordt steeds groter.’ Op de beelden waren dode biggetjes te zien, etterende wonden, tumoren, zeugen die klem zaten in stalen constructies en een activist die zich over een biggetje boog en het aaide.
Varkenshouders Willy Vos en Theo Vernooij noemden de dierenactivisten tijdens de uitzending onmenselijk, kinderachtig, onder een steen levend, sektarisch en onwetend. De activisten legden uit dat het niet hun bedoeling was om de boeren stress te geven: ‘Wij geven de boeren niet de schuld van dit alles. De overheid zou boeren moeten ondersteunen met een transitie naar plantaardige landbouw’, stelde Jonathan. Op dit soort momenten leek er overeenstemming te zijn, maar telkens sloeg de sfeer om. Pauw concludeerde dat de standpunten niet te overbruggen waren, althans niet die avond, daar aan tafel.
CONFRONTATIE
Is er een kans dat de standpunten op den duur wel te overbruggen zijn? ‘Bij veel mensen is er toch iets dat knaagt. De publieke opinie kan na verloop van tijd omslaan, zodat mensen hun gedrag gaan aanpassen’, stelt Cor van der Weele, hoogleraar humanistische wijsbegeerte aan de Wageningen Universiteit tegenover de Volkskrant. Hoe ervaren andere op confrontatie gerichte dierenactivisten dit: hebben hun acties effect?
Dierenrechtenorganisatie Bite Back organiseert sinds zes jaar regelmatig demonstraties voor de ingang van het Dolfinarium. Dolfijnen zouden niet in gevangenschap moeten leven, vindt de organisatie. “Het Dolfinarium wordt er inmiddels mee geassocieerd dat er regelmatig activisten voor de deur staan.”
“
SINDS WE ACTIEF ZIJN BIJ HET DOLFINARIUM DALEN DE BEZOEKERSAANTALLEN
“Dit zet mensen aan het denken of het wel oké is wat daar gebeurt. Sinds we actief zijn dalen de bezoekersaantallen”, vertelt Alex Romijn, oprichter van Bite Back Nederland. De publieke opinie staat aan de kant van deze activisten, blijkt uit een recente poll van RTL Nieuws met 10.000 deelnemers, van wie 73 procent aangeeft voor een verbod op dolfijnen in gevangenschap te zijn.
Ook de organisatie Anonymous for the Voiceless confronteert mensen met dierenleed. Onlangs stonden honderden activisten 24 uur lang in een ‘Cube of Truth’-formatie op de Dam: in het zwart geklede activisten staan zij aan zij in een vierkant. Ze hebben witte maskers op en houden zwarte borden vast met daarop in witte letters ‘Truth’. Een aantal activisten houden laptops vast met daarop filmbeelden uit de standaard praktijken uit de bio-industrie.
Daarnaast voeren activisten gesprekken met voorbijgangers die interesse tonen in de beelden. Vegan strateeg en auteur van How to create a vegan world Tobias Leenaert was bij een van deze acties in Berlijn aanwezig en schrijft hierover op zijn blog: ‘Mijn indruk was grotendeels positief. Ik vroeg mensen hoe ze het gesprek hadden ervaren. Ze antwoordden dat het positief was. Ze waren er niet klaar voor om vegan worden, maar hadden zeker stof om over na te denken.’
Peter Janssen verstoort samen met de Vegan Strike Group al jarenlang stierengevechten. Hij ziet dat vooral Spaanse jongeren zich steeds meer afkeren van deze traditie. Onlangs verstoorde de groep een show in de Efteling waarbij een paard met een brandende deken moest rondrennen. Janssen vertelt dat het doel niet is om de confrontatie aan te gaan: “We gaan daar waar het grote publiek is, daar waar de media is en daar waar het dierenleed plaatsvindt en wij de stem willen zijn voor de dieren. Wij hebben het gevoel dat we daar effectiever zijn, dan als we buiten de arena staan.”
NOODSITUATIE
Bite Back en Anonymous for the Voiceless voeren hun acties op publiek- en niet op privéterrein. Dat laatste lijkt een belangrijke grens te markeren, zowel wettelijk als maatschappelijk. Zo moest Vegan Strike Group een boete van 225 euro betalen voor het verstoren van de show in de Efteling. En Peter Janssen heeft maar liefst 53 keer vastgezeten, voornamelijk voor het verstoren van stierengevechten in Spanje en dolfijnenshows in Japan.
“
DE RECHTER OORDEELDE DAT ER SPRAKE WAS VAN EEN NOODSITUATIE, VANWEGE ONBEHANDELDE WONDEN VAN DE DIEREN
Een rechter in Duitsland sprak onlangs echter een groep dierenactivisten vrij die een stal betraden om beelden te maken. De rechter oordeelde dat er sprake was van een noodsituatie, onder andere vanwege onbehandelde wonden en ruimte- en watertekort voor de dieren. Het is afwachten wat de Nederlandse rechter oordeelt over de zaak Boxtel, maar de publieke opinie is doorgaans onverbiddelijk over het betreden van privé-terrein.
WIE GEBRUIKT GEWELD?
De uitspraak van de Duitse rechter werpt de vraag op hoe zwaar de vergrijpen van de dierenactivisten wegen in relatie tot de praktijken waar zij zich tegen verzetten. In Boxtel is door de dierenactivisten geen geweld gebruikt. Ze droegen speciale, ontsmette kleding en betraden de stal niet om geweld te plegen, maar om beelden te maken van wat ze daar aantroffen. Laten we eerlijk zijn: wat ze daar aantroffen is geweld richting de varkens, die in deze industrie eerder worden gezien als oneindig vermenigvulbare vleeshompen dan als levende individuen.
Zeugen worden met misbruik van macht en middelen gedwongen om in onnatuurlijke leefomstandigheden zoveel mogelijk biggen te werpen, hennen om eieren te leggen, koeien om melk te produceren en alle dieren om hun leven te geven in bloederige slachthuizen. De echte agressie kwam juist uit andere hoek: de activisten van Meat the Victims werden door de politie gewaarschuwd om het terrein niet alleen te verlaten, zeker niet met een van de gewonde biggetjes, vanwege de aanwezigheid van agressieve en dronken boeren.
RECHTVAARDIGHEID
De activisten van Meat the Victims dragen shirts met op de achterkant een uitspraak van Martin Luther King: ‘We hebben de morele verantwoordelijkheid om onrechtvaardige wetten niet te gehoorzamen’. Misschien moeten we ons dus niet afvragen of de Boxtel-actie effect heeft, maar of het rechtvaardig is om weerloze dieren op te sluiten achter muren en te gebruiken als machines. Moeten wij de wet gehoorzamen en de dieren ongezien aan hun lot overlaten of is het geoorloofd om stallen en slachthuizen op vreedzame wijze te betreden om vast te leggen wat daar gebeurt en de beelden te delen met de rest van de samenleving?
“
ACTIVISTEN BEWIJZEN EEN LAATSTE EERBETOON AAN DE DIEREN DIE BIJ SLACHTHUIZEN AANKOMEN
De ‘Save Movement’, een wereldwijde beweging van activisten die wakes bij slachthuizen houden, laat zien dat een tussenweg mogelijk is: activisten bewijzen (in afstemming met slachthuizen) een laatste eerbetoon aan de dieren die bij slachthuizen aankomen. Via social media vertonen de activisten beelden van de dieren in de vrachtwagens, voordat deze in de slachthuizen verdwijnen.
Ik durf zelf inmiddels te zeggen dat ik achter al deze activisten sta. Want hoe eerder de samenleving durft te luisteren naar dierenactivisten, hoe eerder onze voedselvoorziening en andere industrieën door middel van slimme innovaties diervrij zullen worden.
Dierenactivisten willen de samenleving bewust maken van geweld tegen dieren. Hiervoor zoeken ze vaak de confrontatie op. Leuk is dat niet, zeggen ze. Maar het onrecht en de beoogde verandering maken het voor hen de moeite waard.
Mijn Facebook-tijdlijn puilt uit van de discussies over Boxtel, waar afgelopen week ruim honderd activisten, georganiseerd in actiegroep Meat the Victims, een varkensboerderij bezetten. Er is veel kritiek, ook vanuit dierenvrienden. Het is duidelijk dat weinig mensen durven te verkondigen dat ze achter de actie in Boxtel staan. Criminaliteit werkt immers averechts, getuige de negatieve artikelen en uitspraken van politici. Maar is de actie echt crimineel te noemen, of is het gezien de onthullende beelden te rechtvaardigen?
STANDPUNTEN
Twee activisten van Meat the Victims zaten woensdagavond aan tafel bij talkshow Pauw, tegenover biologische varkenshouder Willy Vos en reguliere varkenshouder Theo Vernooij (tevens voorzitter van de Producenten Organisatie Varkenshouders). De jonge activisten Alix (‘geen achternaam’) en Jonathan Loogman mochten hun beelden vertonen en hun drijfveer toelichten: ‘Wij zouden graag een maatschappij zien die erkent dat dieren persoonlijkheden hebben en dat ze heel graag willen leven. […] Wij zijn naar binnen gegaan omdat we vinden dat het Nederlandse volk recht heeft om te weten wat er plaatsvindt achter de deuren.’
‘Wij zijn wanhopig geworden, na tientallen jaren van petities en demonstraties. Niets verandert, de bio-industrie wordt steeds groter.’ Op de beelden waren dode biggetjes te zien, etterende wonden, tumoren, zeugen die klem zaten in stalen constructies en een activist die zich over een biggetje boog en het aaide.
Meat The Victims
Varkenshouders Willy Vos en Theo Vernooij noemden de dierenactivisten tijdens de uitzending onmenselijk, kinderachtig, onder een steen levend, sektarisch en onwetend. De activisten legden uit dat het niet hun bedoeling was om de boeren stress te geven: ‘Wij geven de boeren niet de schuld van dit alles. De overheid zou boeren moeten ondersteunen met een transitie naar plantaardige landbouw’, stelde Jonathan. Op dit soort momenten leek er overeenstemming te zijn, maar telkens sloeg de sfeer om. Pauw concludeerde dat de standpunten niet te overbruggen waren, althans niet die avond, daar aan tafel.
CONFRONTATIE
Is er een kans dat de standpunten op den duur wel te overbruggen zijn? ‘Bij veel mensen is er toch iets dat knaagt. De publieke opinie kan na verloop van tijd omslaan, zodat mensen hun gedrag gaan aanpassen’, stelt Cor van der Weele, hoogleraar humanistische wijsbegeerte aan de Wageningen Universiteit tegenover de Volkskrant. Hoe ervaren andere op confrontatie gerichte dierenactivisten dit: hebben hun acties effect?
Dierenrechtenorganisatie Bite Back organiseert sinds zes jaar regelmatig demonstraties voor de ingang van het Dolfinarium. Dolfijnen zouden niet in gevangenschap moeten leven, vindt de organisatie. “Het Dolfinarium wordt er inmiddels mee geassocieerd dat er regelmatig activisten voor de deur staan.”
“
SINDS WE ACTIEF ZIJN BIJ HET DOLFINARIUM DALEN DE BEZOEKERSAANTALLEN
“Dit zet mensen aan het denken of het wel oké is wat daar gebeurt. Sinds we actief zijn dalen de bezoekersaantallen”, vertelt Alex Romijn, oprichter van Bite Back Nederland. De publieke opinie staat aan de kant van deze activisten, blijkt uit een recente poll van RTL Nieuws met 10.000 deelnemers, van wie 73 procent aangeeft voor een verbod op dolfijnen in gevangenschap te zijn.
Ook de organisatie Anonymous for the Voiceless confronteert mensen met dierenleed. Onlangs stonden honderden activisten 24 uur lang in een ‘Cube of Truth’-formatie op de Dam: in het zwart geklede activisten staan zij aan zij in een vierkant. Ze hebben witte maskers op en houden zwarte borden vast met daarop in witte letters ‘Truth’. Een aantal activisten houden laptops vast met daarop filmbeelden uit de standaard praktijken uit de bio-industrie.
Daarnaast voeren activisten gesprekken met voorbijgangers die interesse tonen in de beelden. Vegan strateeg en auteur van How to create a vegan world Tobias Leenaert was bij een van deze acties in Berlijn aanwezig en schrijft hierover op zijn blog: ‘Mijn indruk was grotendeels positief. Ik vroeg mensen hoe ze het gesprek hadden ervaren. Ze antwoordden dat het positief was. Ze waren er niet klaar voor om vegan worden, maar hadden zeker stof om over na te denken.’
Peter Janssen verstoort samen met de Vegan Strike Group al jarenlang stierengevechten. Hij ziet dat vooral Spaanse jongeren zich steeds meer afkeren van deze traditie. Onlangs verstoorde de groep een show in de Efteling waarbij een paard met een brandende deken moest rondrennen. Janssen vertelt dat het doel niet is om de confrontatie aan te gaan: “We gaan daar waar het grote publiek is, daar waar de media is en daar waar het dierenleed plaatsvindt en wij de stem willen zijn voor de dieren. Wij hebben het gevoel dat we daar effectiever zijn, dan als we buiten de arena staan.”
NOODSITUATIE
Bite Back en Anonymous for the Voiceless voeren hun acties op publiek- en niet op privéterrein. Dat laatste lijkt een belangrijke grens te markeren, zowel wettelijk als maatschappelijk. Zo moest Vegan Strike Group een boete van 225 euro betalen voor het verstoren van de show in de Efteling. En Peter Janssen heeft maar liefst 53 keer vastgezeten, voornamelijk voor het verstoren van stierengevechten in Spanje en dolfijnenshows in Japan.
“
DE RECHTER OORDEELDE DAT ER SPRAKE WAS VAN EEN NOODSITUATIE, VANWEGE ONBEHANDELDE WONDEN VAN DE DIEREN
Een rechter in Duitsland sprak onlangs echter een groep dierenactivisten vrij die een stal betraden om beelden te maken. De rechter oordeelde dat er sprake was van een noodsituatie, onder andere vanwege onbehandelde wonden en ruimte- en watertekort voor de dieren. Het is afwachten wat de Nederlandse rechter oordeelt over de zaak Boxtel, maar de publieke opinie is doorgaans onverbiddelijk over het betreden van privé-terrein.
WIE GEBRUIKT GEWELD?
De uitspraak van de Duitse rechter werpt de vraag op hoe zwaar de vergrijpen van de dierenactivisten wegen in relatie tot de praktijken waar zij zich tegen verzetten. In Boxtel is door de dierenactivisten geen geweld gebruikt. Ze droegen speciale, ontsmette kleding en betraden de stal niet om geweld te plegen, maar om beelden te maken van wat ze daar aantroffen. Laten we eerlijk zijn: wat ze daar aantroffen is geweld richting de varkens, die in deze industrie eerder worden gezien als oneindig vermenigvulbare vleeshompen dan als levende individuen.
Zeugen worden met misbruik van macht en middelen gedwongen om in onnatuurlijke leefomstandigheden zoveel mogelijk biggen te werpen, hennen om eieren te leggen, koeien om melk te produceren en alle dieren om hun leven te geven in bloederige slachthuizen. De echte agressie kwam juist uit andere hoek: de activisten van Meat the Victims werden door de politie gewaarschuwd om het terrein niet alleen te verlaten, zeker niet met een van de gewonde biggetjes, vanwege de aanwezigheid van agressieve en dronken boeren.
RECHTVAARDIGHEID
De activisten van Meat the Victims dragen shirts met op de achterkant een uitspraak van Martin Luther King: ‘We hebben de morele verantwoordelijkheid om onrechtvaardige wetten niet te gehoorzamen’. Misschien moeten we ons dus niet afvragen of de Boxtel-actie effect heeft, maar of het rechtvaardig is om weerloze dieren op te sluiten achter muren en te gebruiken als machines. Moeten wij de wet gehoorzamen en de dieren ongezien aan hun lot overlaten of is het geoorloofd om stallen en slachthuizen op vreedzame wijze te betreden om vast te leggen wat daar gebeurt en de beelden te delen met de rest van de samenleving?
“
ACTIVISTEN BEWIJZEN EEN LAATSTE EERBETOON AAN DE DIEREN DIE BIJ SLACHTHUIZEN AANKOMEN
De ‘Save Movement’, een wereldwijde beweging van activisten die wakes bij slachthuizen houden, laat zien dat een tussenweg mogelijk is: activisten bewijzen (in afstemming met slachthuizen) een laatste eerbetoon aan de dieren die bij slachthuizen aankomen. Via social media vertonen de activisten beelden van de dieren in de vrachtwagens, voordat deze in de slachthuizen verdwijnen.
Ik durf zelf inmiddels te zeggen dat ik achter al deze activisten sta. Want hoe eerder de samenleving durft te luisteren naar dierenactivisten, hoe eerder onze voedselvoorziening en andere industrieën door middel van slimme innovaties diervrij zullen worden.
De boeren in Nederland zijn boos. Ze vinden het onterecht dat ze worden gezien als de schuldige van zo ongeveer alle milieu-, klimaat en welzijnsproblemen. Op 1 oktober gaan ze met grof geschut protesteren in Den Haag. Wij zijn niet vies van een beetje protest, maar is het terecht?
Halvering veestapel de druppel
Vorige week barstte de bom van onvrede bij boeren. D66 kwam met het plan de veestapel te halveren in de komende jaren. Al veel andere partijen roepen al jaren om de (objectief noodzakelijke) inkrimping van onze veestapel. Groen Links, SP en PvdD hebben het er bijvoorbeeld al lang over. Onderzoeken en adviezen aan de overheid zoals van de Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur (RLI), het Planbureau voor de Leefomgeving en het Openbaar Ministerie geven aan dat er minder dierlijke producten moet worden gegeten én geproduceerd in Nederland. Krimpen is dus een noodzakelijk plan. D66, een regeringspartij, bepleit dit nu voor het eerst. Dat was de druppel voor de boeren: ze pikken het niet meer dat ze niet gewaardeerd worden en besluiten de straat op te gaan onder leiding van de tikje agressief klinkende ‘Farmers Defence Force’.
Halvering boerenstapel?
De boze reactie is begrijpelijk, maar zeker niet terecht. Er wordt gedaan alsof de Nederlandse politiek alle boeren Nederland uit wil jagen of failliet wil hebben – maar dat wordt door niemand gezegd! Een halvering van de veestapel kan prima samengaan met behoud van vrijwel hetzelfde aantal boeren als nu. Met veel minder dieren per bedrijf en éindelijk een einde aan het alsmaar doorgroeien en schaalvergroten, wordt de veehouderij misschien eindelijk wat gezonder. Er is dan meer ruimte voor dierenwelzijn, natuurbeheer en milieu. En het is voor de boeren ook een stuk prettiger werken. Welke boer zou er niet voor kiezen zijn boterham te verdienen met de helft minder dieren in de stal? Het is júist het huidige systeem van bulkproductie en massale export dat ervoor zorgt dat boeren bij bosjes uit het vak stappen. Ieder jaar stoppen er honderden. In het jaar 2000 waren er bijvoorbeeld nog 14.500 varkensbedrijven in Nederland, nu zijn dat er nog ongeveer 4.000, en over een paar jaar wordt verwacht dat dat aantal nog gehalveerd is. Ondertussen blijft het aantal varkens in Nederland nagenoeg gelijk. Familiebedrijven verdwijnen, megabedrijven nemen alles over. Dit is slecht voor dier én boer!
Toch een beetje gelijk?
Maar hebben de boeren misschien toch wel enig recht van klagen? Duidelijk is dat ze medeverantwoordelijk zijn voor veel uitstoot van stikstof, de mestproblematiek valt lastig op een andere sector af te schuiven, en het moge duidelijk zijn dat er veel meer vee is in Nederland dan de grond en het milieu aan kan. Er zal dus iets moeten gebeuren. Maar hoe zit het met de industrie en andere sectoren? Waarom wordt er geen krimp van Schiphol geëist? Is het misschien niet ál te makkelijk om alle schuld op de boeren af te wentelen, zoals ze zelf zeggen?
Wij adviseren de boeren: steek de hand in eigen boezem, erken de problemen die de veehouderij heeft en ga écht aan oplossingen werken! Vecht ervoor dat kleine bedrijven kunnen blijven bestaan en stop met groeien. Praat hierover met de overheid en de retail en stel goeie saneringsplannen op. Investeer niet langer in bulkbedrijven en varkensfabrieken maar bedenk hoe je kleinschalig en duurzamer kan boeren. Stop met de enorme export voor onhaalbare prijzen.
Een nieuwe, groene, boerenrevolutie is hard nodig!
