EDE -
De bioscoopfilm Wild is maandagavond in première gegaan. Edenaar Luc Enting is de maker; hij filmde op de Veluwe. Hij werkte er bijna drie jaar aan. In de film volgt de kijker het leven van drie jonge dieren.
Die drie dieren zijn een wild zwijn, een edelhert en een vos. André van Duin heeft de film ingesproken. Enting bracht bijna twee jaar lang al zijn tijd door in hutjes en schuilplekken op de Veluwe om de schuwe dieren vast te leggen. Volgens de maker is Wild geen documentaire, maar een gedramatiseerde natuurfilm.
De Edenaar heeft al meerder natuurfilms op zijn naam staan, maar dit is zijn eerste over de Veluwe. Hij vindt dat gebied zo'n film verdiend.
Zoals door TMZ gerapporteerd, laat een schokkende video zien hoe op de set van de aankomende film A Dog’s Purpose een dierentrainer een doodsbange Duitse herder-achtige hond in het water van een zeer kolkend bad dwingt. De clip stopt wanneer de hond onder het woeste water wordt getrokken, wat een groep mensen naar de plek toe deed snellen, blijkbaar in een poging om het dier te redden.
Het incident dat op de set lijkt plaats te vinden is moeilijk om aan te zien en is eventueel een ongewenste verrassing voor filmkijkers die van honden houden – vooral gezien de titel van de film, die is gebaseerd op het bekende boek met dezelfde naam. Maar aan diegenen die van de chronische verwaarlozing weten die onthuld werd op een faciliteit waar Birds & Animals Unlimited (BAU) opereert – het bedrijf dat, volgens een manager, honden aan deze film leverde – is dit incident slechts een druppel op een droevige gloeiende plaat.
BAU, gerund door Hollywood dierentrainer Gary Gero, levert dieren voor gebruik in films, televisieprogramma’s en advertenties. Het heeft dieren verhuurd aan honderden andere producties, inclusief The Hangover, Marley and Me, Game of Thrones en Pirates of the Carribbean. Een ooggetuige die bij BAU werkte, legde chronische verwaarlozing vast, inclusief zieke en gewonde dieren die geen adequate veterinaire zorg kregen, vieze verblijven hadden en dieren die werden ontzien van voeding zodat ze hongerig zouden zijn wanneer ze getraind werden om trucjes uit te voeren.
Jammer genoeg lijkt zulke mishandeling nog steeds de norm in de entertainmentindustrie waar het lijden van dieren “business as usual” is voor mensen die geld willen verdienen.
Wat u kunt doen
De leefomstandigheden die bij BAU werden vastgelegd zijn niet ongebruikelijk voor dieren die gebruikt worden in entertainment, en zoals deze video laat zien, eindigt de wreedheid wellicht niet in de gebouwen van BAU maar gaat het door op de filmsets.
Alstublieft, maak de belofte om niet aan deze wrede praktijken bij te dragen door geen tickets te kopen voor A Dog’s Purpose of iedere andere film die levende dieren gebruikt.
Deel deze video met familie en vrienden die om honden – en alle andere dieren – geven. Toon hen dat dieren geen acteurs zijn en vaak lijden zowel voor de camera als achter de schermen wanneer ze worden gebruikt voor entertainment.
Tetracyclines verstoren stofwisseling in dieren en planten
De ontwikkeling van planten en dieren raakt ernstig verstoord als ze leven in een omgeving waar veel resten van bepaalde antibiotica (tetracyclines) aanwezig zijn. Uit onderzoek van het Academisch Medisch Centrum (AMC) en de Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne in Zwitserland blijkt dat wormen en fruitvliegen klein blijven en minder nakomelingen produceren. Het plantje 'de zandraket' groeit minder goed als er in de bodem veel sporen van antibioticum te vinden zijn.
Volgens AMC-onderzoeker dr. Riekelt Houtkooper is het de eerste keer dat dit verband op deze schaal wordt aangetoond. Het is bekend dat ruimhartig gebruik van antibiotica leidt tot resistentie van de bacteriën waardoor het middel in patiënten minder effectief wordt. Ook beïnvloedt het medicijn de darmflora. "Nu laten we zien dat tetracyclines, waarvan alleen al in Nederland vooral in de veehouderij zo’n 70.000 kilo per jaar wordt gebruikt, ook planten en dieren beïnvloedt door verstoren van de stofwisseling."
Dat er een dergelijk verband zou bestaan, is niet zo vreemd. Antibiotica richten zich op bacteriën en zijn een belangrijke behandeling tegen bacteriële infecties. De mitochondriën in cellen, zeg maar de energiecentrales, zijn tijdens de evolutie ontstaan uit bacteriën. Hierdoor zijn ze ook gevoelig voor bepaalde soorten antibiotica zoals de tetracyclines. Een andere soort veelgebruikt antibioticum, penicilline, heeft geen effect op de mitochondriën.
Het effect van tetracyclines op de groei van organismen was tot nu toe niet goed in experimenten bestudeerd. De onderzoekers hebben de groei van de plant zandraket in kaart gebracht en de wortels en bladeren ontwikkelen zich in een testopstelling minder goed naarmate er meer resten van antibioticum in de bodem zitten. Laboratoriumwormen en fruitvliegen blijven kleiner en krijgen minder nakomelingen bij toenemend antibioticumgehalte. Ook muizen die worden blootgesteld aan een antibioticakuur ondervinden hier last van. In al deze organismen is dit toe te wijzen aan het verstoren van de stofwisseling.
Met deze publicatie wordt de rol van antibiotica en gezondheid gecompliceerd. Eerder werk van dezelfde onderzoekers toonde aan dat deze antibiotica de levensduur van laboratoriumwormen verlengen. Houtkooper: "Deze antibiotica werken dus enerzijds levensverlengend, maar er is ook een andere kant van de medaille." Hoewel de antibiotica effecten hebben op planten en dieren, weet Houtkooper niet of de hoeveelheid antibioticum in bodem en grondwater zo hoog is dat organismen in de vrije natuur al schade ondervinden. "In de veehouderij wordt het medicijn veel gebruikt en de resten eindigen voor een deel in de mest van dieren. Er is echter nog weinig bekend over hoeveel tetracyclines in het milieu eindigen. Dit moet nader worden onderzocht."
One Single Planet is de vierde documentaire van de Nicolaas G. Pierson Foundation. In deze film, over de grote duurzaamheidsproblemen die onze planeet bedreigen en de mogelijke oplossingen om de aarde leefbaar te houden voor komende generaties, sprak Marianne Thieme met toonaangevende wetenschappers, beleidsmakers en denkers over de metafoor van astronaut Wubbo Ockels, die de aarde vergeleek met een uit koers geraakt ruimteschip met 7 miljard opvarenden.
Aan de hand van het wereldvoedselprobleem, de wereldwatercrisis, zoönosen en het biodiversiteitsprobleem, denken wetenschappers mee over de oorzaken en mogelijke oplossingen voor de systeemcrisis die de wereld in zijn greep houdt.
Marianne Thieme: “Het is opmerkelijk dat een autofabrikant als Volvo zich in reclamezendtijd meer lijkt te bekommeren over de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen dan politici dat doen in verkiezingsdebatten. Traditionele politici beperken zich tot een zeer kortzichtig en eenzijdig mensbeeld, zonder toe te komen aan een wereldbeeld waarin plaats is voor mededogen en duurzaamheid. Ik vind dat er eindelijk in breder perspectief over oplossingen gedacht moet worden en hoop zeer dat deze documentaire daartoe een aanzet kan geven”.
In de documentaire One Single Planet komen opinieleiders en wetenschappers aan het woord, zoals Vandana Shiva, Prof. Arjan Hoekstra, VN voedselrapporteur Dr. Hilal Elver, Prof. Hans Zaaijer, Prof. Jan Willem Erisman.
De documentaire beleefde haar wereldpremière op woensdag 11 maart 2015 in het door studenten bezette Maagdenhuis in Amsterdam
Vanaf het begin, heeft deze beer zoveel mensen geïnspireerd, en zoveel veel mensen bij elkaar
gebracht. Ik zal dit nooit meer vergeten, zoveel bezorgde mensen die hielpen bij de noodoperatie onderweg, toen onze dierenartsen hem aan het opereren waren in het kleine stadje Shanxi, terwijl de helft van de stad ernaar stond te kijken!
Trailer Cages of Shame
Toen we Oliver hadden gered, was hij op sterven na dood, omdat hij werd gedwongen om 30 jaar lang een metal Jacket te dragen waar gal werd afgetapt- zijn hele leven lang. De vier uur durende operatie kwam na de redding, wij moesten noodgedwongen stoppen nabij het dichtstbijzijnde ziekenhuis, omdat Oliver heel erg ziek werd. Het ziekenhuis was zo vriendelijk ons team te helpen met zuurstof, warm water en handdoeken die zij nodig hadden voor de operatie. Oliver's verhaal blijft inspireren. Van zijn redding werd een film gemaakt: Cages of Shame, die nog over de hele wereld bekeken wordt. Door deze beer is er weer een nieuwe generatie actievoeders ontstaan. Oliver bracht mensen bij elkaar die dag in 2010, zijn strijd zal ons altijd blijven inspireren, en zijn nalatenschap zal voortleven. We zijn kapot van zijn overlijden. Ondanks alles wat hij had meegemaakt, was hij de meest zachtaardige, lieve beer. Met onvolgroeide poten van tientallen jaren in een kooi, genoot hij van het warme weer en van het zwembad; hij deed zijn neus onder water en maakte ons aan het lachen als wij keken hoe hij bellen aan het blazen was"
Oliver is het boegbeeld van onze strijd tegen de galberenindustrie en zijn verhaal is zó belangrijk om het lijden van de duizenden beren aan de kaak te stellen, die nog steeds wegkwijnen op de beerboerderijen in China.
In gedachten aan Oliver
Uw donatie zal worden gebruikt om onze campagne tegen berengalboerderijen voort te zetten en te zorgen voor de beren die wij hebben gered.
PERSBERICHT
Nijmegen, 12 november 2014 www.ciwf.nl
Schokkende film: De konijnen die nooit springen
Vandaag publiceert Compassion in World Farming (CIWF) een schokkende film over de konijnenhouderij in Europa. In de Europese vee-industrie leven meer dan 320 miljoen konijnen hun hele leven in krappe draadgazen kooien, die zó laag zijn dat de dieren niet eens rechtop kunnen staan, laat staan springen of huppelen. De film is vanaf vandaag te zien op ciwf.nl/konijnenfilm. Tevens start de internationale dierenbeschermingsorganisatie een petitie aan de EU, die vraagt om een verbod van kooihuisvesting in de konijnenhouderij.
Onderzoekers van CIWF filmden in 16 konijnenhouderijen in 5 EU-landen ( Polen, Tsjechië, Cyprus, Italië en Griekenland). Wat ze zagen en vastlegden is vreselijk:
• De konijnen zitten hun hele leven in krappe, draadgazen kooien zonder enig afleidingsmateriaal
• Veel dieren hebben ontstekingen aan ogen of huid
• Stinkende en onhygiënische stallen: bergen ontlasting onder de kooien
• Veel dieren sterven vroegtijdig, ondanks het hoge antibioticagebruik
• Dode, soms zelfs rottende, konijnen in of op de kooi of op de vloer
Twee jaar geleden filmde CIWF soortgelijke omstandigheden in konijnenhouderijen in Frankrijk en Spanje.
"Niet alleen het aantal konijnen in de vee-industrie is gigantisch, ook het dierenleed dat de draadgazen kooien veroorzaken is enorm", zegt Geert Laugs, directeur van CIWF Nederland. "De kooien doen nog het meest denken aan de kale legbatterijen, die de EU al in 1999 verboden heeft vanwege het slechte dierenwelzijn. Het is nu de hoogste tijd dat er speciale, Europese regels voor de konijnenhouderij komen, en de kooihuisvesting voor konijnen verboden wordt."
CIWF staat niet alleen in het streven de kooien in de konijnenhouderij te verbieden. Uit een representatief opinieonderzoek dat het bureau YouGov dit jaar onder 1000 Nederlanders hield, blijkt dat 65% van de Nederlanders voorstander is van zo'n verbod.
In Nederland is de konijnenhouderij een relatief kleine tak van de vee-industrie met een jaarlijkse productie van ca. 1,5 miljoen dieren. Ook in de Nederlandse konijnenhouderij zijn er echter serieuze welzijnsproblemen. Vanaf 2016 moeten de konijnenkooien in de Nederlandse vee-industrie aan strengere eisen voldoen dan de rest van Europa: de kooien zijn dan hoger en voorzien van een plateau en een plastic vloer om pootgebreken tegen te gaan. CIWF vindt deze verbeteringen echter onvoldoende en pleit voor het stoppen met de kooihuisvesting: "Dat dit kan bewijst België, waar besloten is over te stappen op het parksysteem, een huisvesting die veel meer natuurlijk gedrag mogelijk maakt", aldus Geert Laugs van CIWF.
Vorige maand startte CIWF een Europese campagne voor het beëindigen van alle kooihuisvesting in de Europese veehouderij. De campagne tegen de konijnenkooien maakt daar deel van uit en zal de komende jaren gevolgd worden door meer specifieke acties. Meer over deze campagne is te lezen op ciwf.nl/ stopdekooien.
"Ik liep door het gangpad, de kooien stonden aan weerszijden van mij. In de verte zag ik een kleine schacht waar daglicht doorheen kwam. Op het gangpad leek wel verse sneeuw te liggen, het waren echter haren van de konijnen. Een leger aan vliegen zoemde over de lijken van dode konijnen.
Veel stallen waren smerig – alles was bedekt onder een laag van stof, vuil en haren. Dode konijnen werden al rottend achtergelaten bovenop de kooien. En ze lagen ook onder de kooien, waar ze werden bedekt met de uitwerpselen van de andere konijnen die door het gaas naar beneden vallen."
Griekenland
"Mijn hart brak toen ik naar een nestje pasgeboren konijnen keek. Ik zag stuiptrekkingen van hun tenen terwijl ze sliepen. Waren ze aan het dromen? Ze moesten hun ogen nog voor het eerst openen, ze hadden geen idee waar ze waren of wat hun te wachten stond. Ik keek rond in de stal, naar de kooien met honderden treurige konijnen en ik zag hun toekomst maar al te helder voor me; een tragisch leven tussen draadgazen tralies.
In één stal waren er een paar rijen met gestapelde kooien. Deze konijnen zouden over een paar dagen geslacht worden en waren hun kooien allang ontgroeid."
Tsjechië
"De eigenaren probeerden mijn blik van de bergen uitwerpselen onder de kooien af te leiden, maar ik kon het niet negeren. Je moest door de hopen om het welzijn van de dieren te controleren. Dit was veruit de vieste konijnenstal die ik tot nu toe had gezien en ik had er al heel wat bezocht.
Voordat ik vertrok zag ik nog een levenloze rammelaar (mannetjeskonijn) in een kale kooi. Hij had helemaal niets om zich mee te vermaken, alleen het gaas van de tralies om op te knagen. Ik zag dat de eigenaren helemaal geen interesse in hem hadden, het ging hun alleen om zijn nakomelingen."
Polen
"Een typische 'konijnenfabriek': de vliegen komen direct op je af zodra de deur van de stal wordt geopend. Ze zitten overal, op de kooien en op de lens van mijn camera. Maar de ogen van de konijnen in de volle, kale kooien zijn het ergst: er is geen afleidingsmateriaal en er is geen hoop."
Selectief fokken
Cyprus
"Deze konijnenstal was erg donker en vochtig - een typische vee-fabriek. Ik was verbaasd toen ik hoorde dat sommige van deze konijnen waren geboren in Engeland en vervolgens zijn overgevlogen naar deze erbarmelijke omstandigheden. De kale kooien stonden strak tegen elkaar aan. De konijnen hadden amper de ruimte om te bewegen, onmogelijk voor de dieren om zich natuurlijk te gedragen."
Italië
"De dieren werden behandeld als machines. De konijnen werden een paar seconden uit de kooi gehaald om ze kunstmatig te insemineren. En ze worden alweer zwanger gemaakt, terwijl ze nog moedermelk geven aan hun jongen. Ik realiseerde me dat dit het enige moment is dat ze de kooi voor even verlaten. De grafieken tonen aan dat ze 2 jaar lang nest na nest moeten produceren. De mannetjes blijven 4 jaar in de kooien. Ze werpen grote nesten, maar zijn niet in staat om voor alle jongen te zorgen. Daarom worden 6 van de 16 jongen gedood."
Preventieve medicatie
Italië
"Om 'deze machines' te laten ‘draaien’ hebben ze regelmatig onderhoud nodig. Ze worden 'aangesloten' op een stroom van antibiotica - zoals Terramicina om longontsteking te behandelen. Eén bedrijf gaf €25.000,- per jaar uit aan behandelingen om de dieren lang genoeg in leven te houden om ze naar het slachthuis te brengen.
Zelfs met het routinematig gebruik van antibiotica, kon ik zien dat de konijnen in deze stallen ontzettend veel pijn lijden. In één bedrijf, dat was verborgen in een aangelegd bos, was er massaal een schimmelinfectie uitgebroken. Het was verschrikkelijk om de kale plekken op de huiden van de jonge konijnen te zien. De infectie was ook overgeslagen op de werknemers, zij hadden huiduitslag op hun armen en benen. Voordat ik vertrok om op zoek te gaan naar apotheek, vertelden de eigenaren me dat ze te lui waren om dit goed te behandelen. Het deed hen helemaal niets."
Slacht
Griekenland
"Deze konijnen worden hun hele leven opgesloten tussen draadgazen tralies. Ik zou het niet eens echt een ‘leven’ willen noemen. Het is eerder een drie maandelijks bestaan. Alles wat het leven de moeite waard maakt, is afgenomen bij deze jonge dieren. De korte momenten dat ze buiten de kooi komen, is als ze op een ruwe manier worden verplaatst van de ene naar de andere kooi. De enige frisse lucht die ze in hun leven krijgen is als ze naar het slachthuis worden vervoerd."
De laatste keer dat ze worden opgetild uit hun kooi is door een werknemer in het slachthuis; ze worden bij hun oren vastgegrepen en verdoofd door een elektrische stroomstoot. Daarna wordt hun keel doorgesneden".
