Duitsland fokt Nieuw-Zeelandse varkens voor menselijke harttransplantaties ( 'Pigs are not spare parts ' zeggen dierenorganisaties die fel tegen zijn) )

Een voormalige boerderij in Duitsland fokt kleine varkens voor harttransplantaties van varken op mens. De boerderij is nu een laboratorium voor moleculaire veeteelt en biotechnologie, eigendom van de Ludwig-Maximilians Universiteit (LMU) in München.

LMU koos Auckland eilandvarkens, oorspronkelijk uit Nieuw-Zeeland, als de beste kandidaten voor harttransplantaties van varken op mens omdat de dieren kleiner zijn en minder virussen hebben.

Wetenschapper en LMU-voorzitter Eckhard Wolf doet al 20 jaar onderzoek naar transplantaties van mens op mens, bekend als xenotransplantaties.

"Het is onze taak om de donorvarkens genetisch te modificeren, zodat hun organen niet worden afgestoten na transplantatie in mensen", zei hij tegen persbureau Reuters. "We moeten genetische modificaties introduceren, namelijk het uitschakelen van drie varkensgenen en het toevoegen van minstens twee menselijke genen."

Wetenschappers produceren varkensembryo's uit cellen met menselijke genen. Deze embryo's worden vervolgens ingebracht in de baarmoeder van een varken. Na drie maanden, drie weken en drie dagen, de tijd dat een varken zwanger is, wordt een genetisch gemodificeerd varken geboren.

Drie weken geleden implanteerde de University of Maryland Medicine in de Verenigde Staten een genetisch bewerkt varkenshart in een man. Het Amerikaanse donorvarken was genetisch gemodificeerd; vier varkensgenen werden verwijderd en zes menselijke genen werden toegevoegd.

Maar hoewel de operatie werd geprezen als een doorbraak, hadden dierenwelzijnsorganisaties zware kritiek op het gebruik van dieren als orgaandonor.

Duitse diergroepen hebben vraagtekens gezet bij het onderzoek in München. Ze verzetten zich sterk tegen het idee van varkens als orgaanfabrieken, eraan toevoegend dat de orgaantransplantatie-experimenten op apen hen in doodsangst laten sterven.

In februari 2019 verzamelde de Duitse organisatie Artsen tegen Dierproeven meer dan 57.000 handtekeningen en riep op tot een verbod op xenotransplantatie onderzoek.

"Zelfs als dierenrechtenactivisten hebben we nog steeds sympathie voor iedereen die xenotransplantatie bepleit. Maar in termen van dierenwelzijn is het niet te rechtvaardigen, en het is ook een andere manier voor mensen om een dier uit te buiten en te mishandelen," zei Kristina Berchtold, woordvoerster van de Animal Welfare Association Munich. "Dieren mogen niet dienen als opslag van reserveonderdelen voor mensen."

Wolf stelt dat hun stallen ruimer zijn dan die voor commerciële landbouw. "Onze faciliteit is toegestaan om vee te fokken en te houden met het oog op dierproeven," zei hij.

"De dieren hebben aanzienlijk meer ruimte dan, laten we zeggen, in de standaard landbouwhuisvesting," voegde Wolf eraan toe. In de komende twee tot drie jaar zei Wolf dat Duitsland ook zou proberen een varkenshart in een mens te transplanteren. Tot die tijd worden de varkensharten getest op apen.

Op een dag denkt Wolf dat het ook mogelijk zal zijn om varkensnieren over te dragen aan mensen. "De studies bij primaten hebben echter aangetoond dat de resultaten bij niertransplantatie nog niet zo consistent zijn als met het hart," zei Wolf.

400.000 wilde paarden in Australië vertrappen en verwoesten de natuur: Wetenschappers willen ze afgeschoten hebben maar extreem-rechtse dierenbeschermers houden dit al jaren tegen

 

Wilde paarden in het Kosciuszko National Park in Australië vormen een bedreiging voor de inheemse natuur.

Foto ALEX ELLINGHAUSEN / EPA 

‘Een paard eet als een paard, er blijft niets over. Alles is vertrapt en verwoest”, zegt Richard Swain, een aboriginal gids in natuurgebied Kosciuszko in het zuidoosten van Australië. De vlakte is uitgestrekt, slechts onderbroken door een kronkelende rivier. Op blote voeten loopt hij rond. Hij wijst naar een berg paardenmest. „En ze laten dit achter.”

Voor het ongetrainde oog zien de heuvels er idyllisch uit. Kuddes wilde paarden rennen vrij rond. In groepen van vijf tot tien dieren, vaak met een aantal veulens erbij, staan ze vredig te grazen. Maar voor Swain is het allesbehalve vredig. „Het maakt me diep triest”, zegt hij terwijl hij over de vlakte tuurt. „Ze hebben het landschap compleet veranderd.”

In Australië komen zeker vierhonderdduizend wilde paarden voor, de grootste populatie ter wereld. In Kosciuszko, een natuurgebied zo groot als een derde van Nederland, lopen er ruim veertienduizend rond. Ze veroorzaken erosie, verspreiden onkruid en concurreren met inheemse dieren om leefruimte en voedsel. Wetenschappers zijn het erover eens: de paarden zijn een plaag en moeten worden afgeschoten.

Hoewel de roep om actie steeds luider klinkt, stuit het plan ook al jaren op verzet. Want wie aan de paarden in Kosciuszko komt, raakt een gevoelige snaar. Voor veel Australiërs horen de wilde paarden, liefkozend ‘brumbies’ genoemd, bij dit landschap. Actie tegen de wilde paarden is jarenlang tegengehouden met een beroep op het ‘culturele erfgoed’ dat ze vertegenwoordigen.

„Wilde brumbies zwerven al bijna tweehonderd jaar door de Australische Alpen. Ze horen bij de cultuur en de folklore van dit gebied”, zegt oud-vicepremier John Barilaro van de deelstaat New South Wales. Met zijn zogeheten ‘brumbie-wet’ is het doodschieten van de paarden lang tegengehouden.

Daardoor is het aantal wilde paarden geëxplodeerd. „Afschieten is de enige realistische oplossing”, zegt professor James Pittock van de Australian National University in Canberra. Hij ziet geen heil in alternatieve voorstellen van tegenstanders van het afschieten, zoals vangen of steriliseren. „De paarden vermenigvuldigen zich ieder jaar met 20 procent. Het zijn er gewoon te veel.”

De deelstaatregering koos onlangs voor een middenweg: de populatie wordt verminderd tot drieduizend paarden in 2027. De overgebleven dieren mogen vrij rondlopen in een deel van het gebied.

Het natuurgebied, dat de ‘Australische Alpen’ of ‘Snowy Mountains’ wordt genoemd, is fragiel. Swain komt al zijn hele leven in Kosciuszko en heeft het zien aftakelen. Het lange, sappige gras is verdwenen. Veel inheemse grassen en bloemen zijn uitgestorven omdat ze door de paarden worden afgegraasd.

Bedreigde diersoorten

Dat heeft gevolgen voor dieren in het gebied. Ernstig bedreigde soorten zijn de geel-zwart gestreepte corroboreeschijnpad, waarvan wetenschappers denken dat er slechts tussen de vijftig en tweehonderd over zijn. Of de mastacomys, een kleine ratachtige. En een unieke hagedissoort, de Alpine she-oak skink. „Deze dieren hebben hoog gras nodig waar ze zich kunnen verstoppen voor roofdieren. In de winter valt de sneeuw bovenop het gras en kunnen ze zich beschut door tunnels in het gras voortbewegen”, legt Swain uit. Hij slaat met zijn vlakke hand op de platgestampte grond met kort afgebeten gras. „Hier kunnen ze niet leven.”

De Australische wetenschappers zijn het unaniem eens over de schade die de paarden aanrichten. Pittock is een van de tientallen wetenschappers die afgelopen jaar een brandbrief naar de deelstaatregering stuurden om op te roepen tot actie. „De planten en dieren in dit deel van de wereld zijn in de loop van honderden miljoenen jaren geëvolueerd zonder dat ze werden geplaagd door dieren van vierhonderd kilo die hun leefomgeving kapot trappen”, zegt hij. „Het is van groot belang dat we deze soorten beschermen.”

Die dieren zijn klein en schuchter. Veel Australiërs hebben geen idee welke dieren inheems zijn in dit gebied, laat staan dat ze er ooit een hebben gezien. Daardoor staan ze in de schaduw van de wilde paarden, waarvan de mythische status is vergroot door een beroemde film uit de jaren tachtig. The Man from Snowy River, gebaseerd op een gedicht uit 1890, romantiseert het verhaal van een man te paard die grootse avonturen beleeft.

De paardenlobby is een bizarre mengelmoes van extreem-rechts, ponyclubs en dierenorganisaties.

James Pittock wetenschapper

„Het zijn zulke prachtige dieren. Ze horen bij het Australische erfgoed”, zegt Victoria Patchell. Ze woont in het noorden van het land en is naar Kosciuszko gekomen om de paarden met eigen ogen te zien. „Er moet een andere oplossing zijn. We kunnen al die paarden toch niet zomaar doodschieten?” zegt ze. „ Ik word al emotioneel als ik er aan denk.”

Hoewel de tegenstanders fel zijn, gaat het om een minderheid, benadrukt Pittock. „De paardenlobby is een bizarre mengelmoes van extreem-rechtse groepen, ponyclubs en dierenorganisaties. Het gaat hen niet om de paarden, maar om een cultuuroorlog”, zegt hij.

Pittock en collega’s die onderzoek doen naar de schade die de paarden aanrichten, hebben te maken met bedreigingen. Hij krijgt vooral kritiek van mensen die de geschiedenis van het land romantiseren. „Een deel van de samenleving wil niet erkennen dat Australië is ingenomen door de Britten en dat er een genocide is gepleegd op de inheemse bevolking. Deze groep gebruikt het paard als een symbool van en rechtvaardiging voor hun plek in Australië.”

Richard Swain wordt eveneens bedreigd op sociale media. Zijn auto is beklad door ‘paardenmensen’, zoals hij de critici noemt. Ook de Australische dierenpartij Animal Justice Party voert campagne tegen het afschieten van de paarden. „Ze willen wilde, geïntroduceerde dieren net zo beschermen als de inheemse dieren”, zegt Swain hoofdschuddend. „Daar winnen ze misschien stemmen mee, maar het laat zien dat ze niet echt geven om de Australische natuur.”

Volgens Swain vertelt het verhaal van de paarden het verhaal van Australië. „Als we toestaan dat geïntroduceerde beesten onze fragiele natuur verwoesten, laat dat duidelijk zien dat we geen waarde hechten aan de unieke natuur van dit land.”

Wetenschappers leggen spectaculaire beelden vast van bedreigde walvissen voor de kust van Australië met drones ( video )

Vrijwilligers gebruiken drones om headshots van het bedreigde zoogdier vast te leggen, waarvan er minder dan 300 zijn in het zuidoosten van Australië

Adembenemende dronebeelden leggen bedreigde zuidelijke rechtse walvissen vast voor de kust van NSW - video

Lisa Cox

do 29 jul 2021 07.05 BST

Burgerwetenschappers hebben spectaculaire beelden gemaakt van walvissen en hun kalveren die voor de zuidkust van New South Wales zwemmen.

Onder de dieren op de beelden, genomen in de buurt van Jervis Bay, zijn een moeder en kalf die onlangs werden gespot stoeien in de Hawkesbury River.

De dronebeelden zijn gemaakt voor een nieuw onderzoeksproject, genaamd Right Whale ID, dat de NSW-regering gebruikt om walvissen te identificeren en te volgen om te proberen hun bewegingen beter te begrijpen en de bescherming van het bedreigde zoogdier te verbeteren.

De walvis sentinel: twee decennia van het kijken naar bultruggen nummers boom

Lees meer

Populaties walvissen daalden als gevolg van commerciële walvisvangst.

Susan Crocetti, de leider van het marine wildlife team bij de NSW National Parks and Wildlife Service, zei dat de zuidoostelijke bevolking zich niet in dezelfde mate had hersteld als populaties voor de kust van West-Australië, die naar schatting ongeveer 3.000 getallen hadden.

"Onze bevolking is onder de 300 en we weten niet helemaal waarom," zei ze. "Er is gewoon geen kritische massa en momentum in de bevolking om hen tuidelijke rechtse walvissen migreren elk jaar van Antarctica om te broeden en te kalven in wateren voor de Australische oostkust van ongeveer mei tot september of oktober, met de piek rond juli.

In tegenstelling tot bultruggen, die naar Queensland zwemmen, zullen zuidelijke rechtse walvissen tijd doorbrengen rond de kustbaaitjes van NSW om te broeden en te bevallen.

De overheid heeft vrijwilligers gerekruteerd en getraind om drones te gebruiken om zuidelijke rechtse walvissen te filmen wanneer ze dicht bij de kust worden gespot.

De burgerwetenschappers krijgen een bericht als een zuidelijke rechterwalvis wordt gedetecteerd en worden geïnstrueerd om te proberen een headshot te vangen.

De headshots worden gebruikt om een database op te bouwen van individuele walvissen die in NSW-wateren worden gezien om te proberen ze hun hele leven te volgen.

De vrijwilligers, die een examen moeten afleggen voordat ze voor het programma worden gerekruteerd, beantwoorden ook een reeks vragen over het gedrag van de walvissen die ze filmen.

Het project heeft tot nu toe vijf volwassen walvissen dit jaar en twee kalveren geregistreerd.

De beelden omvatten een walvis gespot in Wallis Lake in Forster-Tuncurry vorige maand, evenals de moeder en kalf gefilmd in de Hawkesbury.

Headshots van die moeder en kalf hebben geholpen ze te identificeren langs de NSW kust, inclusief aan de Central Coast en deze week in de buurt van Jervis Bay.

Australië waarschuwde bultruggen die nog steeds in gevaar zijn, terwijl de overheid ze van de lijst met bedreigde soorten haalt

Lees meer

"Wat we hopen is dat we locaties kunnen gaan detecteren waar zuidelijke rechtse walvissen herhaaldelijk worden gezien, zodat we beheeropties kunnen invoeren om die locaties te beschermen," zei Crocetti.

"We willen zuidelijke rechtse walvissen helpen herstellen omdat ze een belangrijk onderdeel van het hele systeem zijn."

De NSW-minister van Milieu, Matt Kean, zei dat de eerste resultaten van het eerste jaar van het project positief waren.

"We kunnen aan hun gedrag zien dat ze onze stadsbaaitjes en estuaria gebruiken als een soort kleuterschool waar ze hun kalveren leren hoe ze moeten breken en voeden voordat ze naar Antarctica gaan voor de zomer," zei hij.

Volunteers planting in Tomaree National Park. Photo: John Spencer/DPIE

Wetenschappers volgden 10 jaar lang 140 stompneusapen in de bergen om erachter te komen hoe ze de barre winters doorkomen ( video ging viral)

Deze video ging viral

Stompneusapen hebben een probleem. Ze eten vooral blaadjes, maar die groeien niet in de winter. Hoe zorgen ze er dan toch voor dat ze niet uithongeren

Een groep wetenschappers volgde tien jaar lang 140 stompneusapen in de Chinese bergen om erachter te komen hoe deze gouden apen zich voorbereiden op de winter. Wat blijkt? De dieren eten in de zomer en herfst heel vet en energierijk, zoals vette vruchten, eikels en pijnboompitten. Die laatste zijn zeldzaam, dus daar wordt nog regelmatig om gevochten!

Jojo-apen

Verder eten stompneusapen in de winter boomschors en knopjes, bewegen ze minder en rusten ze meer. Ook wordt hun huid kouder, zodat ze minder warmte (dat is ook energie) verliezen. Toch zijn ze in de lente veertien procent lichter dan voor de winter. Dat eten ze er in de zomer en herfst weer aan. Hun gewicht schiet zo elk jaar op en neer. Eigenlijk zijn het een soort jojo-apen.

Charlotte

 

Goldhoorn

Wetenschappers van de universiteit van Sydney schatten dat zo’n 480 miljoen dieren het leven hebben gelaten bij de bosbranden ( vreselijk, maar hoe komen ze aan die cijfers ? )

Wetenschappers van de universiteit van Sydney schatten dat zo’n 480 miljoen dieren het leven hebben gelaten bij de bosbranden die het land sinds september teisteren. In dat aantal zit ook bijna een derde van alle Australische koala’s ( 8000 )

Verbrande kangoeroes

De bosbranden vormen ook een ramp voor de kangoeroes, slangen, koala’s en de vele andere dieren die het land rijk is. De Australische milieuminister Sussan Ley zei vorige week dat zo’n 30 procent van het leefgebied van de koala’s al is verdwenen. Geschat wordt dat zo’n 8.000 koala’s zijn omgekomen. Philpott zag op een tocht door een getroffen bos verschillende koala’s die zo waren verbrand dat ze met de boom versmolten waren.

Om de achterliggende oorzaak van de bosbranden – klimaatverandering – kan niemand heen. Sinds 1960 is het aantal hete dagen in Australië verdubbeld. Normaal liep het bosbrandseizoen van december tot februari, nu begint het ‘seizoen’ al in september. ‘Het zijn normaal gesproken vooral de makkelijk brandbare eucalyptusbossen die in brand vliegen, maar in de afgelopen tien jaar zijn ook delen van onze tropische bossen eraan gegaan. 

Die bossen zijn eeuwenlang gevrijwaard gebleven van branden’, zegt hoogleraar vuurwetenschappen David Bowman van de universiteit van Tasmanië. Hij noemt de reikwijdte en de duur van de huidige branden ‘niet te bevatten’. ‘In zo ongeveer alle staten woeden branden en ze gaan niet uit. De brandweermannen zijn uitgeput, Sydney zit al weken in de rook en we hebben nog zeker vijf, zes weken van hitte voor de boeg. Het is bizar.’

De branden hebben de discussie over het klimaatbeleid op scherp gezet. Deze week haalde burgemeester Clover Moore van Sydney uit naar de regering. ‘Als het droogste continent op aarde zien we als eerste de gevolgen van de versnelde opwarming’, aldus Moore. ‘De regering laat ons in de steek. Het is tijd dat we echt iets gaan doen.’

Moore staat niet alleen. De brievenrubriek van de Sydney Morning Herald stroomde deze week vol met post van lezers die vinden dat Australië een voortrekkersrol moet gaan spelen in de strijd tegen de uitstoot van CO₂. Oud-brandweercommandant Greg Mullins schreef recent in dezelfde krant dat hij de regering vorig jaar twee keer heeft gewaarschuwd voor ‘ongekend’ brandgevaar. ‘Ik ga ervan uit dat onze regering, als het vuur is gedoofd en de rook is gaan liggen, eindelijk het onvermijdelijke zal inzien en echt iets zal gaan doen om de grondoorzaak – CO₂-uitstoot – aan te pakken.’

Tot nu toe houdt de door liberaal John Morrison geleide regering vol dat Australië al een ‘rechtvaardige’ en ‘krachtige’ bijdrage levert. Het land heeft beloofd om over tien jaar de CO₂-uitstoot met ruim een kwart terug te dringen ten opzichte van het niveau in 2005. Dat is ambitieus, maar het laat buiten beschouwing dat Australië indirect veel bijdraagt aan de wereldwijde uitstoot omdat het een van de grootste kolenexporteurs is.

Hoewel de bosbranden een kantelpunt zouden kunnen vormen, is de kans klein dat Morrison een radicale koerswijziging zal voorstellen. Als minister nam hij in 2017 een stuk steenkool mee naar het parlement om zijn steun aan de kolenindustrie duidelijk te maken. En bij de verkiezingen vorig jaar ging de concurrent, de Labour-partij, met een ambitieus klimaatbeleid de campagne in om vervolgens een grote nederlaag te lijden.

Maar Morrisons harde opstelling kan ook een misrekening blijken. In december ging de premier doodleuk op vakantie in Hawaii terwijl het land in brand stond. Na hevige kritiek brak hij zijn vakantie vroegtijdig af.

Hoogleraar Bowman noemt het ‘jammer’ dat het onderwerp een politieke splijtzwam blijkt. ‘Daardoor is het moeilijk om een rationele discussie te voeren hoe we ons gedrag en beleid moeten aanpassen’, aldus de hoogleraar. ‘Ik bedoel: kijk om je heen. Als dit elk jaar gebeurt, gaat onze economie, die voor een deel op toeristen leunt, in elkaar klappen. Waarom zou je willen verdedigen dat wat er nu gebeurt, normaal is?’

Ook koalaverzorger Philpott maakt zich zorgen. Door de droogte neemt de hoeveelheid proteïne in de bladeren af en gaat het gifgehalte juist omhoog, zegt hij. ‘Als we de trend niet weten te stoppen, weet ik niet of de koala’s het overleven.’

MEER OVER DE BOSBRANDEN IN AUSTRALIË

Australische leger ingezet voor bevoorrading van door branden geteisterde oostkust
De Australische regering heeft woensdag het leger ingezet om de duizenden bewoners en toeristen aan de oostkust te helpen. Zij zijn door de bosbranden in problemen gekomen. De bevoorrading zal volgens de autoriteiten zeker twee weken lang doorgaan. Omdat de temperaturen in het weekend naar verwachting weer gaan stijgen, hebben de autoriteiten in de deelstaat New South Wales grootscheepse evacuaties gelast.

Correspondent vanuit Australië: ‘Het is een apocalyptisch landschap, een woestenij’
Hevige bosbranden teisteren Australië. Het dodental staat inmiddels op twaalf, miljoenen hectares bos zijn verwoest. Correspondent Jeroen Visser is ter plaatse: ‘Het is alsof je van Groningen naar Maastricht rijdt en nog verder, en alleen maar zwartgeblakerd bos ziet.’

Ten minste 8.000 koala’s kwamen om in Australische vlammenzee
Bij de aanhoudende bosbranden in Australië zijn ten minste 8 duizend koala’s om het leven gekomen. De Australische milieuminister Sussan Ley zei vrijdag dat zo’n 30 procent van het leefgebied van de ‘iconische diersoort’ verdwenen is in de regio waar de hevigste branden woeden. 

Onderste tekst Bron: Volkskrant

Blijf met je 't' van dieren af! Orka gestorven door toedoen van een zendertje door wetenschappers geplaatst

Bron:   https://www.scientias.nl/orka-sterft-zendertje-onderzoekers/

Onderzoek wijst uit dat een orka die in maart dood gevonden werd, gestorven is door toedoen van een tag die wetenschappers een maandje eerder aan het dier hadden bevestigd.

Op 23 februari voorzien onderzoekers een orka van een soort zendertje (tag). Met behulp van deze tag kunnen ze de orka – die met L95 wordt aangeduid – middels satellieten volgen. Iets meer dan een maand later – op 30 maart – wordt de orka dood aangetroffen. Natuurlijk rees direct de vraag of er een verband was tussen de aangebrachte tag en de dood van de orka. En die vraag moeten onderzoekers nu met een volmondig ‘ja’ beantwoorden.


Schimmelinfectie
Onderzoek – waaronder een autopsie – wijst uit dat de orka stierf aan een schimmelinfectie. Die infectie kwam via de tag de bloedbaan binnen. Hoewel de onderzoekers niet uit kunnen sluiten dat het immuunsysteem van de orka reeds verzwakt was (waardoor deze wellicht vatbaarder was voor de infectie) stellen ze wel zeker te weten dat de tag bijgedragen heeft aan de ziekte, het stranden en de dood van de orka.
Foutje
De dood van de orka is wellicht te herleiden tot een menselijke fout. Uit het onderzoeksrapport blijkt dat onderzoekers twee keer geprobeerd hebben om de orka van een tag te voorzien. De eerste keer mislukte: de tag viel in het water. De tag werd daarop wel gedesinfecteerd met alcohol, maar dat was wellicht niet voldoende. Bovendien werd de tag geplaatst nabij grote bloedvaten, waardoor de schimmel zich wellicht gemakkelijk kon verspreiden.
Samenloop
Vergelijkbare tags werden eerder probleemloos op zeven andere orka’s geplaatst. En nog eens meer dan 500 walvisachtigen zijn in het verleden van dit type tag voorzien, zonder dat dat – voor zover we weten – leidde tot sterfte. Dit ene trieste voorval lijkt dan ook een samenkomst van omstandigheden te zijn: de tag was onvoldoende gedesïnfecteerd, werd wat ongelukkig (nabij grote bloedvaten) geplaatst en de orka was wellicht al in een wat slechte conditie.
Op basis van dit ene geval komen onderzoekers echter wel met een aantal maatregelen die getroffen moeten worden om herhaling te voorkomen. Zo zouden tags die niet in één keer goed aangebracht zijn, geen tweede keer gebruikt mogen worden, maar terug moeten keren naar het laboratorium voor onderzoek en sterilisatie. Ook moet er beter nagedacht worden over de beste plek om de tag te plaatsen. Tevens moet er meer aandacht zijn voor de staat waarin dieren zijn. Stel dat een populatie het al moeilijk heeft (door een gebrek aan voedsel bijvoorbeeld) dan is het wellicht beter om de dieren op een andere manier dan middels een tag te volgen.