We exploiteren berenreservaten in China en Vietnam waar beren worden gerehabiliteerd en verzorgd en waar onze berenteams essentieel bewijs verzamelen voor de effecten van galwinning. Onze beren redding centra van wereldklasse in Chengdu, China en Tam Dao, Vietnam bieden de beren comfortabele holen en semi-natuurlijke verblijven waar ze in veiligheid kunnen herstellen en de resterende jaren van hun leven in het gezelschap van andere beren kunnen doorbrengen. Tot op heden hebben we meer dan 610 beren gered.
Tijdens hun revalidatie in de opvangcentra worden het gedrag en het welzijn van de beren nauwlettend gevolgd door onze berenteams door middel van regelmatige gezondheidscontroles en dagelijkse observaties. Dit zorgt er niet alleen voor dat de beren de best mogelijke zorg krijgen, maar stelt onze medewerkers ook in staat om essentieel wetenschappelijk bewijs te verzamelen over de fysieke en psychologische effecten van galextractie.
In ieder kooi zit een beer die gemolken wordt voor zijn gal via een open wond in de buik. Sommige beren die amper kunnen draaien in de kooi moeten tientallen jaren in deze HEL leven.
Rapporten en artikelen gepubliceerd door onze teams hebben geholpen om het profiel van de moonbear binnen de wetenschappelijke gemeenschap te vergroten en het publiek bewust te maken van de vreselijke wreedheid die betrokken is bij de berengalindustrie
Ik ben Vrij!!
Onze sanctuaries bieden ook directe werkgelegenheid voor meer dan 250 Chinezen en Vietnamezen in gebieden zoals berenverzorging, tuinbouw, voedsel voorbereiding en beveiliging. Enkele honderden lokale mensen zijn indirect in dienst via diensten en bouw.
Op straat gezet worden als je zwanger bent. Je zou het je ergste vijand niet aandoen. Toch overkwam het ezelmoeder Strawberry. Een schandalige actie van haar voormalige eigenaar. En dan kreeg ze ook nog eens de pech dat haar jong niet goed kan drinken. Op dit moment vechten dierenartsen in Spanje voor het leven van de kleine Indiana…
Toen haar eigenaar ontdekte kwam dat Strawberry zwanger was, kende hij geen pardon. Met dat veulen erbij werd het volgens hem niks. Zo kwam de uiterst vriendelijke en zorgzame ezelmerrie bij El Refugio del Burrito terecht, de Spaanse vestiging van The Donkey Sanctuary. Even later beviel ze van Indiana.
Helaas bleek het veulen niet te kunnen zuigen. Hij wist geen druppel melk uit de spenen van zijn moeder te krijgen. En een ezeltje dat geen biest binnenkrijgt, wordt niet immuun voor allerlei infectieziekten. Daarop besloten de verzorgers met Indiana én zijn moeder naar een paardenkliniek in Cordoba te gaan.
De artsen stelden vast dat Indiana onderkoeld was en een te laag bloedsuikergehalte had. Hij kreeg dan ook direct vocht en antibiotica toegediend. Moeder Strawberry werd gemolken. En omdat Indiana ook niet uit een fles kon drinken, moest hij de melk zelf uit een emmer proberen op te slurpen. Ook dat ging erg moeizaam, zoals u ook in het korte filmpje onderaan ziet.
Rosa Chaparro van El Refugio del Burrito: “Die eerste uren waren kritiek voor Indiana. Wat waren we opgelucht toen hij voor het eerste plaste: er was dus toch wat melk binnengekomen! Nu leren we hem te zuigen. Strawberry wijkt geen seconde van zijn zijde. We bidden voor Indiana maar hebben goede hoop. Gelukkig kunnen moeder en zoon dankzij de giften van onze donateurs zo lang in de paardenkliniek blijven als nodig is. Dat is echt een hele zorg minder!”
In Thailand lijden er elke dag honderden olifanten, zowel fysiek als geestelijk, in de naam van toerisme. Door samen met jullie druk uit te oefenen op de reisindustrie en goede locaties zoals Boon's Lott's Elephant Sanctuary te financieren willen we toerisme olifantvriendelijk maken. (BLES) www.worldanimalprotection.nl Bron
Het liefst zien wij dat olifanten uit olifantenkampen uitgezet worden in de natuur. Maar olifanten die altijd in gevangenschap hebben geleefd, kunnen helaas niet voor zichzelf zorgen. Deze olifanten in het wild uitzetten, is dus niet mogelijk. Daarom pleiten wij ervoor dat deze dieren terechtkomen op locaties waar hun een leven wordt gegeven dat zo dicht mogelijk bij complete vrijheid ligt. Door druk uit te oefenen op de reisindustrie en goede locaties zoals Boon Lott’s Elephant Sanctuary te financieren, hopen we samen met jullie dieronvriendelijke olifantenkampen om te kunnen zetten in locaties waar olifanten gewoon weer olifant kunnen zijn.
Boon Lott’s Elephant Sanctuary
Boon Lott’s Elephant Sanctuary (BLES) is een plek waar olifanten, die jarenlang hebben gewerkt in het toerisme of de houtindustrie, kunnen genieten van hun welverdiende vrijheid. Katherine Connor richtte BLES in 2005 op. Altijd al gefascineerd door olifanten, vertrok Katherine op 21-jarige leeftijd naar Azië om olifanten in het echt te zien. Daar aangekomen stond ze versteld van wat ze aantrof:
“Ik zag olifanten die werden bereden, olifanten die kunstjes uitvoerden, gewonde olifanten, gestreste olifanten en extreem magere olifanten. Vervolgens zag ik mensen foto’s maken, lachen, wijzen, het duidelijk naar hun zin hebben en elke keer weer keek ik naar de olifanten en naar de mensen en dacht ik bij mezelf: waarom ben ik de enige die dit ziet? Kunnen deze mensen dan niet zien hoe ongelukkig deze dieren zijn en hoeveel pijn zij hebben? Deze olifanten lijden enorm en waarom? Voor toeristisch vermaak.”
Katherine Connor, oprichtster BLES
Olifantje Boon Lott ( zie foto )
Uiteindelijk begon Katherine als vrijwilliger in een olifantenziekenhuis in Noord-Thailand. Daar maakte zij kennis met Boon Lott ('overlever' in het Thais), een drie maanden oud olifantje. Boon Lott was te vroeg geboren en erg zwak. Katherine was meteen onder de indruk van de vechtlustigheid van dit kleine dier en bouwde een speciale band met hem op. Maar de eigenaar van Boon Lott besloot het olifantje weg te halen bij zijn moeder en te verkopen. Katherine wist dat dit catastrofaal zou zijn voor het leven van Boon Lott. Om aan te kunnen sterken zou hij namelijk tot een leeftijd van drie jaar bij zijn moeder moeten blijven. Ze bedacht zich geen moment en startte een inzamelactie. Na een aantal zenuwslopende weken mocht zij haar geliefde olifantje overkopen en kon hij bij zijn moeder blijven tot hij was aangesterkt. Boon Lott knapte langzaam op, maar een aantal weken later brak hij bij een val zijn achterpoten. Katherine was ontroostbaar toen verschillende dierenartsen haar vertelden dat de val het einde betekende van zijn leven. Maar ze gaf niet op en maandenlang verzorgde ze hem met alle liefde die ze had:
“Ik zorgde voor hem, verpleegde hem, hield van hem, ontwierp de eerste olifantenrolstoel voor hem en liet een speciaal zwembad voor hem maken, zodat zijn benen konden aansterken. Ik deed aromatherapie, accupunctuur, las Harry Potter aan hem voor, zong voor hem, verzorgde zijn wonden en liet een speciaal harnas voor hem bouwen. Ik deed alles voor hem wat een moeder voor haar baby zou doen.”
De start van BLES
Hij herstelde op miraculeuze wijze en begon langzaam weer te lopen. Helaas brak hij niet veel later zijn dijbeen, een tegenslag die hij nooit te boven zou komen. Op 26 juni 2004 lag Boon Lott met zijn hoofd op Katherine haar schoot, zoals hij dat maandenlang had gedaan en blies hij zijn laatste adem uit. Het kleine olifantje overleed in de armen van de vrouw die twee jaar lang al haar liefde aan hem had gegeven:
“Terwijl hij met zijn hoofd op mijn schoot lag en zijn laatste adem uitblies, maakte ik hem een belofte. Ik beloofde hem dat ik zou zorgen dat de hele wereld wist wie hij was, dat ze zijn naam zouden kennen, dat iedereen wist hoeveel hij had gegeven in zijn veel te korte leven en dat hij niet één van de vele dode baby olifanten in Thailand zou zijn. Ik beloofde hem dat ik er alles aan zou doen om zijn familie te helpen, de olifanten.”
En dat deed ze. Ze ging terug naar Engeland om geld te verdienen en 18 maanden later keerde ze terug naar Thailand met een duidelijke missie: het opzetten van een plek waar olifanten veilig zijn en niet meer hoeven te lijden. En zo werd Boon Lott’s Elephant Sanctuary geboren, drie vierkante kilometer aan bebost gebied, waar geredde olifanten vrij kunnen rondlopen. De 15 Thaise olifanten die er nu rondlopen zijn gered van een leven van geestelijke en fysieke mishandeling en kunnen eindelijk weer olifant zijn. Hoop voor de toekomst Katherine hoopt dat met BLES een nieuwe start is gemaakt voor een betere toekomst voor de Thaise olifanten. Zo stelt ze:
“Mijn hoop is om meer en meer kampen te zien ontstaan die ethisch verantwoord zijn en het welzijn van de olifanten voorop stellen. Gelukkig zie je langzaam verandering. 10 jaar geleden waren er enkel kampen die olifantenritjes aanboden, maar inmiddels komen er steeds meer verantwoorde opvanglocaties. Mijn hoop voor de toekomst is dan ook dat de kampen deze positieve verandering blijven maken en dat de Thaise bevolking trots blijft zijn op hun olifanten. Want ik geloof met heel mijn hart dat Thaise mensen echt van hun olifanten houden. De enige reden waarom deze dieronvriendelijke kampen bestaan, is vanwege het toerisme.”
De luiaard heeft niet de beste reputatie in het dierenrijk. Ze zijn lui en dom. Ze bewegen zo goed als niet en ze zijn bijna volledig bedekt met algen. Bovendien klimmen ze naar de grond om een raar ritueel uit te voeren tijdens de ontlasting bij de voet van een boom. Stomme beesten! En ga maar na, in zowat elke taal ter wereld heeft de naam voor de dieren ongeveer dezelfde betekenis. Het Engelse worth “sloth” verwijst naar één van de zeven hoofdzonden. De Fransen gaan voor “la Paresse” wat letterlijk “luiheid” betekent, het Duits spreekt over “das Faultier”, “het luie dier” en het Spaans noemt het “el perezoso”, wat “de luie beer” betekent.
Ultieme wapen tegen roofdieren
Deze reputatie is niet helemaal terecht want de luiaard gebruikt traagheid als het ultieme wapen in een evolutionaire oorlog tegen arendsogen en snelvoetige roofdieren als jaguars. En wat is een betere manier om onopgemerkt in het woud te leven dan volledig bedekt te zijn met de begroeiing? Dat rare ritueel tijdens de ontlasting is trouwens een vorm van speed dating… maar dan zonder de speed natuurlijk.
Er is natuurlijk een kern van waarheid in deze gemeenschappelijke visie maar de stereotiepen verbergen de waarheid.
“Ik vermoed dat luiaards helemaal niet lui zijn, ze zijn volgens mij ongelooflijk voorzichtig,” zegt Rory Wilson, een bioloog aan Swansea University in Wales. Hij is de uitvinder van “the daily diary”, een handig elektronisch gadget dat de beweging van dieren registreert. Het apparaat werd voornamelijk gebruikt om dieren die snel bewegen zoals pinguïns en aalscholvers te bestuderen maar Wilson besloot om het apparaat op trage wezens te gebruiken en luiaards waren de voor de hand liggende keuze.
Snelheid vs onzichtbaarheid
“Het feit dat ze traag zijn, maakt ze niet per se lui. Niemand zegt van mosselen dat ze lui zijn en die diertjes bewegen bijna net zo traag. In een wereld bevolkt door roofdieren zoals jaguars en roofvogels zou je denken dat snelheid een goede verdediging is. De apen die hetzelfde bladerdak delen in Midden- en Zuid-Amerika zijn voor die optie gegaan, maar luiaards lachen die dieren in hun gezicht uit. Zij sluiten de ogen en blijven doodstil zitten wanneer de apen bij gevaar wegstuiven. In plaats van weg te lopen, hebben luiaards een veel betere strategie: onzichtbaarheid.”
Voor een luiaard is het meest gevreesde roofdier de harpij. Dat zijn geweldig grote adelaars met onzettend krachtige klauwen en een scherpe bek. “Een luiaard heeft niet de minste kans,” zegt Wilson, “tenzij hij ervoor kan zorgen dat de arend hem niet ziet.”
Dat trucje vereist een enorme kracht. “De spieren van een mannelijke turner aan de ringen wanneer hij zich in kruisbeeld positie zet, trillen. Voor een luiaard is dat allemaal kinderspel. Ze kunnen uren in eenzelfde positie zitten alsof er geen enkele spierkracht bij betrokken is, alsof de zwaartekracht voor hen niet telt.”
De vooroordelen rond de luiaard zijn dus niet juist. Hieronder volgen nog enkele feitjes waarmee je je vrienden kunt omverblazen:
The Donkey Sanctuary werkt over de hele wereld om de condities voor werkende ezels en muildieren te verbeteren. Onze projecten variëren van het onderzoeken van tropische ziektes tot het opzetten van mobiele klinieken en toevluchtsoorden. Hier krijgen ezels en muildieren gratis geneeskundige behandelingen en adviseren we eigenaren over zorg en voeding voor ezels en muildieren. Ook onderzoeken we verschillende transportmethodes voor ezels en muildieren in Europa.
Veel ezels en muildieren in ontwikkelingslanden
In 2006 waren er wereldwijd zo’n 52,5 miljoen ezels en muildieren. Het merendeel van dit aantal leeft in ontwikkelingslanden. Door de onophoudelijke droogte is het sterftecijfer van vee hoog. Hierdoor worden ezels op het platteland en in de stad steeds vaker gebruikt als trek- en pakdieren.
Ezels worden gebruikt voor zwaar werk en in veel gevallen helpen ze families met hun dagelijkse klusjes zoals water dragen, landbewerking en vervoer naar de markt. De ezel wordt daarom vaak geclassificeerd als het werkpaard van de armen. De ezels zijn dus een grote steun voor hun eigenaren.
Het is onmogelijk om niet te glimlachen bij het zien van deze beelden. De vos Dawn. was gered door iemand die dacht dat zij een hond was.
Toen ze eenmaal opgenomen werd in een opvang voor wilde dieren was ze TE tam om terug te zetten in de natuur. Nu woont ze met 5 andere vossen in http://www.nuneatonwildlife.co.uk/
Ze heeft een speciale band met Geoff de manager van de wildlife opvang.
Toen haar eigenaar ontdekte kwam dat Strawberry zwanger was, kende hij geen pardon. Met dat veulen erbij werd het volgens hem niks. Zo kwam de uiterst vriendelijke en zorgzame ezelmerrie bij El Refugio del Burrito terecht, de Spaanse vestiging van The Donkey Sanctuary. Even later beviel ze van Indiana.
De artsen stelden vast dat Indiana onderkoeld was en een te laag bloedsuikergehalte had. Hij kreeg dan ook direct vocht en antibiotica toegediend. Moeder Strawberry werd gemolken. En omdat Indiana ook niet uit een fles kon drinken, moest hij de melk zelf uit een emmer proberen op te slurpen. Ook dat ging erg moeizaam, zoals u ook in het korte filmpje onderaan ziet.
