MET VIDEOIn een natuurgebied in de Thaise provincie Nakhon Nayok hebben dierenartsen het leven van een olifant gered door een reanimatie. Het dier was in een diepe afvoerput gevallen en werd er met man en macht uit getakeld.
Julia Schipper
Door de stromende regen was het natuurgebied veranderd in een modderpoel, waardoor het eenjarige kalf van de olifant in een ruim twee meter diepe afvoerput viel. De moeder week niet van de zijde van haar kalf. Om het kleine beest op een veilige manier te redden, werd de moederolifant verdoofd. ,,Het was onmogelijk om bij de baby te komen terwijl de moeder in de buurt was, dus gaven we haar drie doses kalmeringsmiddelen”, vertelt een dierenarts aan Sky News. Daar ging het mis. Kort na haar verdoving viel ook de moeder in de put en stootte haar kop aan de rand van het gat, waardoor ze het bewustzijn verloor.
Er moest een graafmachine aan te pas komen om de tien jaar oude moeder uit de put te takelen. Eenmaal uit de put, was de olifant nog altijd niet bij zinnen. Waarschijnlijk heeft de stress van het incident haar bewusteloze toestand verergerd.
Een dierenarts en medewerkers van het natuurpark moesten de olifant reanimeren. Dat deden ze door meerdere malen op het grote dier springen. Meerdere mensen waren nodig om het dier er weer bovenop te krijgen, maar uiteindelijk werd de olifant weer wakker.
Het lukte haar eenjarige kalf om zelf uit de put te klimmen nadat de graafmachine een helling van de steile wand van de afvoerput had gemaakt. Moeder en kind maakten het goed na het incident en keerden samen terug naar hun leven in de wildernis.
I got you, buddy”
Officer Nelson Silva, of our Marine Patrol Unit, received a call of a dolphin in distress in the Shorecrest area. Officer Silva located a juvenile dolphin that was trapped in a fishing net. Watch the video to see how Officer Silva helped free the dolphin.
Een politieagent redde een jonge dolfijn die verstrikt was geraakt in een visnet voor de kust van Miami in de Verenigde Staten, zo bleek woensdag uit een video die de politie deelde.
Miami-Dade Politieagent Nelson Silva sneed het visnet door om de dolfijn te bevrijden. "Ik heb je, maatje", zei Silva terwijl hij de dolfijn hielp, die uiteindelijk los zwom van netten.
Het is onbekend hoe lang de dolfijn in het net heeft gezeten. Volgens de Florida International University raken elk jaar ongeveer 300.000 walvissen en dolfijnen verstrikt in visnetten.
De Vlaamse piloot Anthony Caere heeft een kleine chimpansee gered in het Virunga National Park in het oosten van Congo. De beelden van zijn vijf uur durende vlucht naar het dierenopvangcentrum gaan razendsnel de wereld rond. ‘Het ziet er schattig uit, maar dit is eigenlijk een heel droevig verhaal’, zegt de piloot zelf.
Het had niet veel gescheeld of de kleine chimpansee Mussa was in de handen gevallen van een stroper, die al enkele krokodillen, apen en schildpadden in de regio had buitgemaakt. ‘We hebben meteen actie ondernomen en konden de stroper op heterdaad betrappen’, vertelt de piloot aan 'VTM Nieuws'.
De snelle reactie was cruciaal, want om zo’n chimpanseejong te pakken te krijgen, moeten de stropers de hele familie uitmoorden. Maar daar maken de jagers zich niet druk om, ze denken vooral aan de winst. Een jonge chimpansee kan zo’n 20.000 euro opleveren op de zwarte markt.
Nieuwe thuis
Anthony en het team van vrijwilligers moesten op zoek naar een nieuwe thuis voor het aapje, die ze ‘Mussa’ doopten. ‘We hebben de baby naar zijn nieuwe thuis in Lwiro Primates gevlogen’, schrijft Caere op zijn Instagramprofiel. Het diertje draaide zelfs mee aan de knopjes in het vliegtuig. ‘Een goede piloot’, lachte Anthony, die onderweg even wat luizen uit de vacht van de kleine chimpansee plukte, zoals vrienden in de apenwereld dat doen.
‘Het ziet er misschien schattig uit, maar eigenlijk is dit echt erg. Hij zou bij zijn mama moeten zijn!’ schrijft Anthony nog. Maar hij is natuurlijk heel opgelucht dat ze zo snel een nieuwe thuis voor de chimpansee hebben gevonden. ‘Dit is hoe we onze natuurparken conserveren.’
Stroperij groot probleem: Belgen helpen
In het Virunga National Park zijn er talloze vrijwilligers in de weer om stroperij tegen te gaan. Onder leiding van de Belgische prins Emmanuel de Merode werkt Caere daar al vier jaar mee om de dieren in het reservaat een veilig leven te geven.
Piloot Anthony Caere speeldeeen rol in de documentairereeks ‘Flying Doctors’ op Eén. Daarin was te zien hoe hij als piloot met vijf Vlaamse hulpverleners over het Virungapark in Oost-Congo vloog om mens en dier te helpen. In april 2017 raakte hij nog zwaargewond na een vliegtuigcrash, maar nu is hij opnieuw aan het werk.
In Thailand lijden er elke dag honderden olifanten, zowel fysiek als geestelijk, in de naam van toerisme. Door samen met jullie druk uit te oefenen op de reisindustrie en goede locaties zoals Boon's Lott's Elephant Sanctuary te financieren willen we toerisme olifantvriendelijk maken. (BLES) www.worldanimalprotection.nl Bron
Het liefst zien wij dat olifanten uit olifantenkampen uitgezet worden in de natuur. Maar olifanten die altijd in gevangenschap hebben geleefd, kunnen helaas niet voor zichzelf zorgen. Deze olifanten in het wild uitzetten, is dus niet mogelijk. Daarom pleiten wij ervoor dat deze dieren terechtkomen op locaties waar hun een leven wordt gegeven dat zo dicht mogelijk bij complete vrijheid ligt. Door druk uit te oefenen op de reisindustrie en goede locaties zoals Boon Lott’s Elephant Sanctuary te financieren, hopen we samen met jullie dieronvriendelijke olifantenkampen om te kunnen zetten in locaties waar olifanten gewoon weer olifant kunnen zijn.
Boon Lott’s Elephant Sanctuary
Boon Lott’s Elephant Sanctuary (BLES) is een plek waar olifanten, die jarenlang hebben gewerkt in het toerisme of de houtindustrie, kunnen genieten van hun welverdiende vrijheid. Katherine Connor richtte BLES in 2005 op. Altijd al gefascineerd door olifanten, vertrok Katherine op 21-jarige leeftijd naar Azië om olifanten in het echt te zien. Daar aangekomen stond ze versteld van wat ze aantrof:
“Ik zag olifanten die werden bereden, olifanten die kunstjes uitvoerden, gewonde olifanten, gestreste olifanten en extreem magere olifanten. Vervolgens zag ik mensen foto’s maken, lachen, wijzen, het duidelijk naar hun zin hebben en elke keer weer keek ik naar de olifanten en naar de mensen en dacht ik bij mezelf: waarom ben ik de enige die dit ziet? Kunnen deze mensen dan niet zien hoe ongelukkig deze dieren zijn en hoeveel pijn zij hebben? Deze olifanten lijden enorm en waarom? Voor toeristisch vermaak.”
Katherine Connor, oprichtster BLES
Olifantje Boon Lott ( zie foto )
Uiteindelijk begon Katherine als vrijwilliger in een olifantenziekenhuis in Noord-Thailand. Daar maakte zij kennis met Boon Lott ('overlever' in het Thais), een drie maanden oud olifantje. Boon Lott was te vroeg geboren en erg zwak. Katherine was meteen onder de indruk van de vechtlustigheid van dit kleine dier en bouwde een speciale band met hem op. Maar de eigenaar van Boon Lott besloot het olifantje weg te halen bij zijn moeder en te verkopen. Katherine wist dat dit catastrofaal zou zijn voor het leven van Boon Lott. Om aan te kunnen sterken zou hij namelijk tot een leeftijd van drie jaar bij zijn moeder moeten blijven. Ze bedacht zich geen moment en startte een inzamelactie. Na een aantal zenuwslopende weken mocht zij haar geliefde olifantje overkopen en kon hij bij zijn moeder blijven tot hij was aangesterkt. Boon Lott knapte langzaam op, maar een aantal weken later brak hij bij een val zijn achterpoten. Katherine was ontroostbaar toen verschillende dierenartsen haar vertelden dat de val het einde betekende van zijn leven. Maar ze gaf niet op en maandenlang verzorgde ze hem met alle liefde die ze had:
“Ik zorgde voor hem, verpleegde hem, hield van hem, ontwierp de eerste olifantenrolstoel voor hem en liet een speciaal zwembad voor hem maken, zodat zijn benen konden aansterken. Ik deed aromatherapie, accupunctuur, las Harry Potter aan hem voor, zong voor hem, verzorgde zijn wonden en liet een speciaal harnas voor hem bouwen. Ik deed alles voor hem wat een moeder voor haar baby zou doen.”
De start van BLES
Hij herstelde op miraculeuze wijze en begon langzaam weer te lopen. Helaas brak hij niet veel later zijn dijbeen, een tegenslag die hij nooit te boven zou komen. Op 26 juni 2004 lag Boon Lott met zijn hoofd op Katherine haar schoot, zoals hij dat maandenlang had gedaan en blies hij zijn laatste adem uit. Het kleine olifantje overleed in de armen van de vrouw die twee jaar lang al haar liefde aan hem had gegeven:
“Terwijl hij met zijn hoofd op mijn schoot lag en zijn laatste adem uitblies, maakte ik hem een belofte. Ik beloofde hem dat ik zou zorgen dat de hele wereld wist wie hij was, dat ze zijn naam zouden kennen, dat iedereen wist hoeveel hij had gegeven in zijn veel te korte leven en dat hij niet één van de vele dode baby olifanten in Thailand zou zijn. Ik beloofde hem dat ik er alles aan zou doen om zijn familie te helpen, de olifanten.”
En dat deed ze. Ze ging terug naar Engeland om geld te verdienen en 18 maanden later keerde ze terug naar Thailand met een duidelijke missie: het opzetten van een plek waar olifanten veilig zijn en niet meer hoeven te lijden. En zo werd Boon Lott’s Elephant Sanctuary geboren, drie vierkante kilometer aan bebost gebied, waar geredde olifanten vrij kunnen rondlopen. De 15 Thaise olifanten die er nu rondlopen zijn gered van een leven van geestelijke en fysieke mishandeling en kunnen eindelijk weer olifant zijn. Hoop voor de toekomst Katherine hoopt dat met BLES een nieuwe start is gemaakt voor een betere toekomst voor de Thaise olifanten. Zo stelt ze:
“Mijn hoop is om meer en meer kampen te zien ontstaan die ethisch verantwoord zijn en het welzijn van de olifanten voorop stellen. Gelukkig zie je langzaam verandering. 10 jaar geleden waren er enkel kampen die olifantenritjes aanboden, maar inmiddels komen er steeds meer verantwoorde opvanglocaties. Mijn hoop voor de toekomst is dan ook dat de kampen deze positieve verandering blijven maken en dat de Thaise bevolking trots blijft zijn op hun olifanten. Want ik geloof met heel mijn hart dat Thaise mensen echt van hun olifanten houden. De enige reden waarom deze dieronvriendelijke kampen bestaan, is vanwege het toerisme.”
De luiaard heeft niet de beste reputatie in het dierenrijk. Ze zijn lui en dom. Ze bewegen zo goed als niet en ze zijn bijna volledig bedekt met algen. Bovendien klimmen ze naar de grond om een raar ritueel uit te voeren tijdens de ontlasting bij de voet van een boom. Stomme beesten! En ga maar na, in zowat elke taal ter wereld heeft de naam voor de dieren ongeveer dezelfde betekenis. Het Engelse worth “sloth” verwijst naar één van de zeven hoofdzonden. De Fransen gaan voor “la Paresse” wat letterlijk “luiheid” betekent, het Duits spreekt over “das Faultier”, “het luie dier” en het Spaans noemt het “el perezoso”, wat “de luie beer” betekent.
Ultieme wapen tegen roofdieren
Deze reputatie is niet helemaal terecht want de luiaard gebruikt traagheid als het ultieme wapen in een evolutionaire oorlog tegen arendsogen en snelvoetige roofdieren als jaguars. En wat is een betere manier om onopgemerkt in het woud te leven dan volledig bedekt te zijn met de begroeiing? Dat rare ritueel tijdens de ontlasting is trouwens een vorm van speed dating… maar dan zonder de speed natuurlijk.
Er is natuurlijk een kern van waarheid in deze gemeenschappelijke visie maar de stereotiepen verbergen de waarheid.
“Ik vermoed dat luiaards helemaal niet lui zijn, ze zijn volgens mij ongelooflijk voorzichtig,” zegt Rory Wilson, een bioloog aan Swansea University in Wales. Hij is de uitvinder van “the daily diary”, een handig elektronisch gadget dat de beweging van dieren registreert. Het apparaat werd voornamelijk gebruikt om dieren die snel bewegen zoals pinguïns en aalscholvers te bestuderen maar Wilson besloot om het apparaat op trage wezens te gebruiken en luiaards waren de voor de hand liggende keuze.
Snelheid vs onzichtbaarheid
“Het feit dat ze traag zijn, maakt ze niet per se lui. Niemand zegt van mosselen dat ze lui zijn en die diertjes bewegen bijna net zo traag. In een wereld bevolkt door roofdieren zoals jaguars en roofvogels zou je denken dat snelheid een goede verdediging is. De apen die hetzelfde bladerdak delen in Midden- en Zuid-Amerika zijn voor die optie gegaan, maar luiaards lachen die dieren in hun gezicht uit. Zij sluiten de ogen en blijven doodstil zitten wanneer de apen bij gevaar wegstuiven. In plaats van weg te lopen, hebben luiaards een veel betere strategie: onzichtbaarheid.”
Voor een luiaard is het meest gevreesde roofdier de harpij. Dat zijn geweldig grote adelaars met onzettend krachtige klauwen en een scherpe bek. “Een luiaard heeft niet de minste kans,” zegt Wilson, “tenzij hij ervoor kan zorgen dat de arend hem niet ziet.”
Dat trucje vereist een enorme kracht. “De spieren van een mannelijke turner aan de ringen wanneer hij zich in kruisbeeld positie zet, trillen. Voor een luiaard is dat allemaal kinderspel. Ze kunnen uren in eenzelfde positie zitten alsof er geen enkele spierkracht bij betrokken is, alsof de zwaartekracht voor hen niet telt.”
De vooroordelen rond de luiaard zijn dus niet juist. Hieronder volgen nog enkele feitjes waarmee je je vrienden kunt omverblazen:
De afgelopen drie dagen werden zes neushoorntjes gered van de zware overstromingen die Kaziranga National Park teisteren. Ze zijn ondergebracht in de Large Animal Nursery voor stabilisatie en zorg.
Bijna 90% van het park staat inmiddels onder water; een ramp voor de dieren die er leven. Het zijn de zwaarste overstromingen in tien jaar tijd.
Vier Mobile Veterinary Services (MVS) auto’s – drie uit Kaziranga en één van een nabijgelegen opvang – zijn 24 uur per dag onderweg om noodhulp te verlenen en dieren te redden in de zwaarst getroffen gebieden van het park.
Gisteren was de meest hectische dag tot nu toe: vier neushoornkalfjes werden gered van de overstromingen en naar het opvangcentrum gebracht voor verzorging. Twee vrouwtjes werden gered in het Sildubi-gebied, een ander vrouwtje van ongeveer zes maanden oud werd ’s avonds laat gevonden op de National Highway 37.
De meest dramatische redding van die dag vond ’s middags plaats in een dorp dat zwaar getroffen werd door het water.
Eerder die ochtend, zag een dorpeling een mannelijk neushoornkalf van ongeveer zes maanden oud. Het probeerde wanhopig om hoger gelegen grond te bereiken.
“Ieder huishouden heft zijn eigen boot, aangezien dit gebied vaker getroffen wordt door hoog water”, vertelt meneer Gogoi. “We zijn erin geslaagd het kalf uit het water te halen en vast te binden aan een boom voor een huis. Het had maar weinig plek om te staan, maar het was in ieder geval gered van het hoge water.”
Een team van IFAW-WTI bereikte de plek per boot, nadat ze door verschillende weggespoelde dorpen gevaren waren. De twee boten werden aan elkaar geknoopt. Het neushoorntje werd op de ene boot geladen, terwijl de mensen in de andere boot als tegenwicht dienden. De terugweg was een uitdaging, maar het neushoorntje is veilig aangekomen in het opvangcentrum.
Dit was de eerste keer dat we een neushoorn op deze manier gered hebben tijdens deze overstromingen”, vertelt dokter Ali, die een kleine verwonding overhield aan de avontuurlijke reddingsoperatie. “We moesten erg voorzichtig zijn met het neushoorntje, zeker tijdens de boottocht.”
De moed en het medeleven van de getroffen dorpelingen verdient een speciale vermelding. Het hele dorp kwam bij elkaar, ze zetten hun eigen problemen opzij om een neushoorntje te redden.
De toestroom van dieren zorgde ervoor dat het opvangcentrum de vijf eerdere bewoners, vijf olifantenkalfjes, moest verplaatsen naar een buitenverblijf waar nu een beschut onderkomen voor hen gebouwd wordt.
Alle geredde dieren worden nauwlettend in de gaten gehouden. Logischerwijs zijn ze erg gestrest en reageren ze nog niet goed op de, voor hen, onbekende melk die ze krijgen.
De dierenartsen geven hen de juiste medicatie en we hopen dat de dieren beter gaan eten wanneer ze meer gewend raken aan hun nieuwe omgeving.
Luiaards (Folivora of Phyllophaga) vormen een onderorde van middelgrote Zuid-Amerikaansezoogdieren waarvan tegenwoordig nog twee families bestaan: tweevingerige luiaards (Megalonychidae) en drievingerige luiaards (Bradypodidae). De onderorde maakt deel uit van de orde van luiaards en miereneters. Luiaards zijn herbivoren en eten weinig anders dan bladeren.
Luiaards hebben een boomklimmende levensstijl. Bladeren, hun belangrijkste voedselbron, leveren weinig energie en worden niet gemakkelijk verteerd: luiaards hebben daarom een zeer grote, gespecialiseerde maag met meerdere delen waarin symbiotischebacteriën de stugge bladeren afbreken. Luiaards kunnen ook insecten, kleine hagedissen en kadavers eten. In vochtige omstandigheden bevat hun vacht bacteriën die voor camouflage kunnen zorgen. De vacht is meestal (diep) bruin, maar sommige in het wild levende luiaards hebben een groenige tint dankzij de aanwezigheid van de bacteriën. De pels van zo'n luiaard is een ecosysteem op zich. Algen en bacteriën hebben zich tussen de haren genesteld en geven zijn vacht die typische groenige tint. De schutkleur beschermt het langzame dier tegen arenden en andere roofdieren.
De luiaard verdedigt zich met zijn klauwen wanneer hij in gevaar is. Dat is zijn enige defensiemechanisme. De luiaard is voornamelijk kwetsbaar op de grond. Wanneer ze in een boom hangen vallen ze bijna niet op omdat ze zo traag bewegen.
Een luiaard loopt op de grond niet sneller dan 2,5 meter per minuut. Over een afstand van een kilometer zou hij ruim 6,5 uur doen.
Luiaards in het wild slapen iets minder dan 10 uur per dag.
Every day, millions of animals are left to fend for themselves in the wild, without their mothers. But it’s not because their mothers aren’t amazing; instead, it’s because of the human encroachment that pervades these beings’ lives and leaves them orphaned. Human encroachment comes in all forms – from deforestation to the illegal pet trade to interference with tourists – and young sloths are particularly susceptible to a difficult life without their mothers.
“I co-founded The Sloth Institute because I wanted to spend all of my energy and time getting my hand-raised babies back into the jungle,” she said.
Sloths, like us, are completely dependent on their mothers for survival for up to three years. Sloth babies hang on to their mothers for the first six months of their life, clinging to them day and night.
They learn everything they need to survive from their mother – which leaves to eat – and which not to, where the edible trees are located, and where to find shelter.
But if they lose their mother to the daily threats that endanger sloths’ existence, they, too, are left to die.
Babies are often tied up next to the carcasses of their dead family members whose bodies will be sold as “bushmeat.” Many are not even weaned and are too young to survive without their mothers.
But with Trull’s sanctuary, we hope that these orphaned sloths can re-enter their homes, stronger, more knowledgeable, and able to live out their lives in the wild.
“People can help by being responsible tourists,” Trull’s said. “When visiting a country with sloths, never pay to take a picture with one, hold one or pet one.” Following Trull’s advice means respecting nature and all of its inhabitants.
C’mon – just one look into this sloth’s lil’ face will convince you that we’ve got to do everything we can to fight for them!
