| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|

Deze week werden drie maanberen gered van een berengalboerderij in het dorp Phung Thuong, Vietnam, en veilig thuisgebracht in ons nieuwe reservaat in het prachtige Bach Ma National Park.
Phung Thuong is een beruchte hotspot voor het kweken van berengal en herbergt de overgrote meerderheid van de beren die op berenboerderijen in het land blijven.
Berengal wordt al eeuwenlang in delen van Azië gebruikt als traditioneel medicijn en het is wetenschappelijk bewezen dat het bepaalde aandoeningen zoals leveraandoeningen en galstenen behandelt. In het verleden werden beren in het wild gedood zodat hun gal kon worden afgetapt, maar in de jaren 1980 explodeerde de berengalteelt toen mensen zich realiseerden dat ze een regelmatige aanvoer van levende beren konden krijgen.

Berengal is verankerd in de geschiedenis en cultuur van Vietnam, vooral in Phung Thuong. Vanwege dit en het besloten, hechte karakter van het dorp, heeft Animals Asia haar inspanningen gericht op het verminderen van de vraag daar door alternatieven voor berengal te promoten en samen te werken met scholen om te praten over het gevoel van beren en het belang van het behoud van de soort.

Deze redding werd, zoals bij vele andere acties in Phung Thuong, grotendeels uitgevoerd door de Forest Protection Department (FPD). De FPD is de Vietnamese overheidsafdeling die verantwoordelijk is voor de bescherming van de wilde dieren en natuurlijke habitats van het land, en de partner van Animals Asia bij het actief beëindigen van de berengalfokkerij in het land.
De FPD hoopt dat deze redding andere boeren in het dorp waar nog 90 beren - het grootste aantal beren op galboerderijen - verblijven, zal aanmoedigen om hun beren over te dragen aan de zorg van Animals Asia.
Om de redding van deze beren te vieren, hebben we ze de bijnaam gegeven naar drie bloesems die in de lente tot leven komen: Sleutelbloem, Sneeuwklokje en Narcis. De geboorte van een nieuw seizoen en de natuurlijke geschenken die het met zich meebrengt, betekenen nieuw leven, een nieuw begin en hoop - niet alleen voor deze beren, maar voor alle beren die op galboerderijen in heel Vietnam blijven.

Nu is het echt zover. Op zaterdag 25 mei openen we het eerste ziekenhuis voor oorlogsdieren in Oekraïne! ‘Lucy’s Emergency Animal Hospital’ is een baken van hoop in oorlogstijd. Het initiatief van House of Animals is mogelijk gemaakt dankzij duizenden donaties van dierenvrienden uit Nederland en België. Hartverwarmende steun, waar je stil van zou worden.

‘Lucy’s Emergency Animal Hospital’ staat in Dnipro, vlakbij de frontlinie in het zuidoosten van Oekraïne. Het ziekenhuis is gebouwd op het terrein van dierenopvang Pegasus. Daar wonen zo’n duizend honden en katten, maar ook schapen, varkens, paarden en ganzen worden er opgevangen. Het ziekenhuis helpt zwaargewonde dieren die slachtoffer zijn van het oorlogsgeweld. Dagelijks brengen Oekraïense soldaten gewonde dieren naar opvangcentra in de buurt van het front. Maar zonder acute medische zorg zijn de meeste dieren kansloos.

‘Lucy’s Emergency Animal Hospital’ heeft een operatiekamer, steriele ruimtes met ziekenhuisbedjes en een unit met medicatie en medische hulpmiddelen. Het is vreselijk wanneer dieren gewond raken maar je niet voor ze doen. Dit ziekenhuis is daarmee met recht een ‘baken van hoop’. Over de naam hoefden we niet lang na te denken. Het moest een eerbetoon zijn aan Lucy, de herdershond die tijdens ons bezoek vorig jaar december zwaargewond werd binnengebracht. Ze was geschrokken van een explosie en in paniek onder een auto gerend.

Ondanks de pijn door haar verwondingen en de angst die ze moet hebben gevoeld, was ze nog steeds aanhankelijk en wilde ze aandacht en geknuffeld worden. Mijn collega’s en ik sloten haar die dag in ons hart. Lucy bleef altijd vrolijk en levenslustig. Haar lieve verzorgers hebben wekenlang keihard voor haar gevochten. Het leek ook echt de goede kant op te gaan. Maar helaas, Lucy heeft het niet gered. Haar overlijden heeft iedereen bij House of Animals diep geraakt en haar verzorgers waren intens verdrietig. Lucy staat voor ons symbool voor al die dieren die slachtoffer zijn van deze afschuwelijke oorlog.

Vanaf vandaag leeft Lucy niet alleen voort in mijn hart, maar ook in de naam ‘Lucy’s Emergency Animal Hospital’. In december 2023 vroeg House of Animals aan Nederlandse en Belgische dierenliefhebbers om mee te helpen een noodhospitaal voor oorlogsdieren in Dnipro op te zetten. In dat gebied worden veel achtergelaten (huis)dieren direct en indirect slachtoffer van het voortdurende oorlogsgeweld. Met de opbrengst van de donaties is het dierenziekenhuis gebouwd en ingericht, voor medische zorg en nabehandeling.
Ik had in december alleen maar kunnen dromen dat het zo snel zou kunnen gaan, dat eind mei het hospitaal klaar was voor gebruik. De ontvangst door onze vrienden bij Pegasus is zo bijzonder. Door het contact dat mijn collega’s dagelijks hebben met hen, voelt het alsof we bij vrienden op bezoek gaan.

Bij de ingang staat de Oekraïense militair Vladislav. Hij gaat vandaag samen met mij het hospitaal openen. In zijn armen ligt Bobba. Ze hebben vier maanden samen aan het front doorgebracht. Hun verhaal raakt ons recht in het hart. Bobba werd waarschijnlijk achtergelaten door zijn baasje en zocht bescherming bij de soldaten. Vladislav zorgde voor hem en er ontstond een sterke band tussen de twee.
Bobba blijkt een bijzondere gave te hebben. Hij voelt aan wanneer er bombardementen op komst zijn. Als Bobba niet meer uit de loopgraven wil, dan bereiden de militairen zich voor op een aanval. Na afloop was Bobba ook degene die gewonde soldaten wist op te sporen. Hij ging ernaast staan blaffen, zodat de anderen wisten waar te zoeken. Maar na vier maanden raakte Vladislav getraumatiseerd. Het leven aan het front brak hem op. Vrijwilligers brachten Bobba naar Pegasus. En nu komen soldaten – en vooral ook Vladislav – naar Pegasus om Bobba te bezoeken en te knuffelen.

Dat Bobba niet de enige hond aan het front is wist ik. Dat er ook katten rondlopen was ook bekend. Maar Vladislav vertelt over paarden en zelfs varkens! De situatie is volgens hem voor zowel mensen als dieren verschrikkelijk. Daar kan ik mij van alles bij voorstellen, maar de werkelijkheid moet nog veel verschrikkelijker zijn.

De opening van het noodhospitaal is echt een geweldig moment. Maar hoe dubbel kan het zijn? Dit noodhospitaal is voor de dieren, hun verzorgers en voor militairen een baken van hoop. Ik ben echt heel blij en dankbaar dat we ‘Lucy’s Emergency Animal Hospital’ hebben kunnen realiseren. Maar tegelijkertijd is het vandaag relatief rustig. Gisteren ging hier om het uur het luchtalarm af. De oorlog is echt afschuwelijk. Al die angst en wanhoop bij mensen en dieren.
Aan het einde van de middag krijgen we haast geen tijd om afscheid te nemen. De stroom kan elk moment uitvallen. We moeten onmiddellijk onze apparatuur opladen in het hotel, anders kunnen we later niet werken. We nemen afscheid en dat valt mij erg zwaar. Zulke lieve en bevlogen mensen, die zo veel voor dieren betekenen en die het zo afschuwelijk zwaar hebben. Ik zou dolgraag meer voor ze willen doen. We voelen ons blij en verdrietig tegelijk.

Deze mensen maken het echt het verschil. Zoals voor Kamila. Vorige keer werd een bruin paard uit een truck geladen. Achtergelaten en gevonden in de buurt van Bachmoet. Ze liep vreselijk kreupel, had een hele doffe vacht en was extreem bang. Eigenlijk straalde haar hele houding totale levensmoeheid uit. Nu, 5 maanden later, herken ik haar niet meer. Het is een ware metamorfose.
Als ik Kamila weer zie staat ze in het gras naast de opvang. Ze glanst als een spiegel en tot mijn grote verbazing loopt ze ontzettend soepel. Trots strekt ze haar been naar voren, alsof ze wil laten zien dat dit weer lukt. Als ik aan haar halster een stukje met Kamila ga wandelen, loopt ze vol vertrouwen mee. Maar toch kijkt ze steeds even achterom waar haar verzorger is. Hij is haar steun en toeverlaat. Deze man heeft Kamila nieuw vertrouwen gegeven. Zo bijzonder, als je je realiseert wat ze allemaal heeft meegemaakt, toen een bom insloeg in het weiland van haar kudde.

De meeste paarden staan buiten, maar als iedereen aan de lunch zit ga ik nog even kijken bij de paarden die net zijn binnengebracht. Zo zie ik een prachtige witte hengst in een box naast Yasha – de altijd boze kameel. Ook de hengst is meegebracht door militairen, die zich geen raad wisten met het getraumatiseerde dier. Misschien beeld ik het mij in, maar ik voel een verbondenheid met hem. En heb het gevoel dat hij die band ook met mij heeft. En zo raakt de beveiliging mij af en toe kwijt. Ik vergeet de wereld om me heen en heb alleen nog maar oog voor een dier. Tot het moment dat de beveiliging de stal binnenkomt. Ik hoor ze door de walkie-talkie iets zeggen met mijn naam erin. House of Animals beveiligen valt niet altijd mee…

Eenmaal in het hotel hebben we een paar uur de tijd om accu’s op te laden en gaan we live op Instagram en Facebook. Helaas moeten we vroegtijdig afbreken. Het luchtalarm gaat af en we gaan direct de schuilkelder in. Om half 5 in de ochtend zitten we nog steeds onder de grond. Volgens onze beveiliging gaat het zeker tot 7 uur duren. Volgens de planning moeten we dan alweer opstaan voor ons volgende werkbezoek. We gaan naar Angel in Zaporizja. We moeten misschien maar gewoon doorwerken. Ik begin wel erg moe te worden, maar weet ook dat ik over een paar dagen weer naar het veilige Nederland ga. Waar je de hele nacht mag doorslapen en overdag geen zorgen hoef te hebben over luchtalarmen, drones en raketten. Voor de mensen hier is dit al twee jaar de realiteit.
Terwijl ik toch maar probeer mijn ogen dicht te doen, droom ik van een volgend project: een paarden- en ezelnoodhospitaal! Bij Pegasus worden vaak gewonde paarden binnengebracht en ik weet dat zij ook dromen van zo’n hospitaal. Samen moeten we dat toch kunnen realiseren? Ik doe mijn ogen open, daarna mijn computer en begin met het schrijven van een plan.
Helpen jullie ook weer mee, als baken van hoop voor de mensen en dieren in Oekraïne?
.

Door (maandelijkse) donateur te worden, bied je een constante stroom van hulp die essentieel is voor redding en verzorging van oorlogsdieren in Oekraïne. Elke bijdrage, groot of klein, eenmalig of periodiek, maakt een verschil. Help je ook mee?
DONEER en steun Noodhospitaal ‘Lucy’! ›
©AnimalsToday.nl Karen Soeters | House of Animals

In december 2023 lag het park onder vuur vanwege de kleine tijger- en wolvenverblijven. Naar aanleiding van deze berichtgeving diende Bite Back een inspectieverzoek bij de NVWA in en stelde Kamerlid Ines Kostić (PvdD) Kamervragen aan minister Adema (LNV). Uit de beantwoording van deze vragen bleek dat ook het ministerie maar weinig enthousiasme kon opbrengen voor het park.
.
.
Naar aanleiding van de negatieve geluiden over Mondo Verde deed Bite Back een uitgebreid onderzoek naar het park. Oud-medewerkers deden hun verhaal, Woo-documenten werden bij de NVWA en de RVO opgevraagd en ook werd undercoverwerk verricht. De resultaten zijn schrikbarend.
Opmerkelijk genoeg, constateerde Bite Back, dat het park honden (ras: boerboel) achter de schermen houdt. De honden zitten in kleine, modderige kennels waar ze enkel een plastic iglohutje tot hun beschikking hebben. Bij meerdere bezoeken was ernstig stereotiep gedrag bij de kamelen zichtbaar. De dieren likken urenlang de grond af of knabbelen aan een houten paal. Bovendien is het verblijf aan de zeer kleine kant. Verrassend is dat Mondo Verde niet eens een vergunning heeft om de kamelen tentoon te stellen. De minister gaf namelijk in zijn antwoord op de Kamervragen aan dat deze vergunning niet aan Mondo Verde is verstrekt, omdat de dieren onvoldoende schuilmogelijkheden hebben en geen soorteigen gedrag kunnen vertonen in het huidige verblijf. Ook bij de tijgers is stereotiep gedrag gesignaleerd. De dieren lopen urenlang heen en weer, wat ook wel ‘ijsberen’ wordt genoemd.
Ook over de leeuwen komen zorgwekkende signalen naar voren. De leeuwen zitten de hele dag tussen de attracties en hebben overdag geen mogelijkheid om zich terug te trekken voor het publiek. Een oud-medewerker zou daarover gezegd hebben dat dit bewust zo wordt gedaan, want de leeuwen moeten te allen tijde zichtbaar zijn voor publiek. Zorgelijk is dat één leeuw, leeuw Mannie, al jaren in een klein hok in isolatie leeft.
.
.
Mannie zou als een soort ‘back-up’-leeuw zijn voor het geval een andere leeuw zou komen te overlijden. Recent gaf Mondo Verde echter aan dat het park een andere bestemming voor Mannie in gedachten heeft; het dier zal verhuizen naar een Indonesisch entertainmentpark. Bite Back is kritisch over deze keuze; het dierenwelzijn in dit Indonesische park is ver onder niveau. Bite Back heeft een bezwaarschrift ingediend tegen de uitvoervergunning om Mannie naar Indonesië te laten gaan.
Het onderzoeksrapport licht nog veel meer schrijnende toestanden uit. Het is de hoop dat de inhoud van het schokkende rapport serieus wordt genomen en dat overheidsinstanties maatregelen zullen treffen. Op de website van Bite Back kan je een petitie ondertekenen om een einde te maken aan deze dieronterende praktijken. Bovendien heeft Bite Back een anoniem meldpunt geopend voor meldingen over themapark Mondo Verde.
Een medewerker van Bite Back die liever anoniem blijft, zegt het volgende over Mondo Verde:
“Het is onbegrijpelijk dat een park als Mondo Verde in Nederland nog bestaat. Het is overduidelijk dat het park weinig geeft om dieren. Mondo Verde is al te vaak onder de aandacht gekomen vanwege dierenleed. Het is van belang dat instanties zoals de NVWA en de RVO eens strenger toezien op het dierenleed; de fase van waarschuwen is allang voorbij.”
Bronnen:
©AnimalsToday.nl Femke Oosterbaan Martinius